La vengeance de l'héritière

Kabanata 1

"Don't be afraid, I'll be very gentle..."

"No... no..."

Mabilis na bumilis ang tibok ng puso ni Freya. Halos hindi na niya makontrol ang paghinga niya, habang pakiramdam niya ay may napakabigat na bagay na nakadagan sa buong katawan niya. Hirap siyang huminga at hindi niya malaman kung paano siya makakatakas.

Isang pares ng malalaki at matitibay na kamay ang nakahawak sa kanyang mga kamay. Ramdam niya ang init ng katawan ng lalaki at ang malakas na presensya nito.

"No..."

Biglang napaupo si Freya sa kama, habol ang hininga. Basang-basa ng pawis ang likod niya.

Ilang segundo siyang hindi gumalaw. Tinitigan niya ang pamilyar na silid hanggang sa unti-unting kumalma ang kanyang puso.

Napatingin siya sa four-leaf clover necklace na nakapatong sa gilid ng kanyang bedside table. At sa isang iglap, bumalik na naman sa kanyang alaala ang mga nangyari.

Ulila si Freya at likas na makulit noong bata pa siya. Walang gustong umampon sa kanya noon, hanggang sa siya ay kinuha at inalagaan ng director ng isang ampunan.

Itinuring siya nito na parang sariling anak at sinuportahan siya hanggang sa makatapos siya ng university.

Akala ni Freya, magiging maayos na ang buhay niya. Akala niya, puwede na siyang maging masaya nang ganoon habang-buhay.

Hanggang isang buwan na ang nakalipas, biglang bumagsak ang kanyang ina at dinala sa ospital.

Matapos ang ilang pagsusuri, nalaman nilang may kidney failure ito. Kailangan niya ng kidney transplant sa lalong madaling panahon. Kung hindi, maaaring malagay sa panganib ang kanyang buhay.

Para makalikom ng pera para sa operasyon ng kanyang ina, napilitan si Freya na mag-leave muna ng isang taon sa pag-aaral at kumuha ng iba't ibang trabaho.

May trabaho rin siya sa isang bar. Sa loob ng dalawang buwan niyang pagtatrabaho roon, wala namang naging malaking problema.

Hanggang isang gabi, may customer na pilit siyang pinainom ng alak.

Nang tumanggi siya, nagbanta itong magrereklamo sa manager kung hindi niya susundin ang gusto nito.

Alam ni Freya na kapag nagkaroon siya ng complaint, hindi lang niya maaaring mawala ang trabaho niya. Posible ring hindi niya makuha ang buong sahod na pinaghirapan niya.

Kaya para sa kanyang ina, pinilit niyang inumin ang alak.

Hindi niya alam na may hinalo pala ang customer sa kanyang iniinom.

At nang magsimula na siyang makaramdam ng kakaiba at akmang samantalahin siya nito, biglang may isang lalaking dumating at iniligtas siya.

Pagkatapos siyang tulungan ng lalaki, agad sanang aalis si Freya matapos magpasalamat. Pero bigla itong nakaramdam ng matinding pagkailang at hindi magandang pakiramdam.

Dahil gusto niyang masuklian ang ginawa nitong pagtulong sa kanya, wala siyang nagawa kundi samahan ito sa isang hotel nang hilingin nito.

Hindi niya maintindihan kung bakit, pero habang magkasama sila, pareho nilang naramdaman ang kakaibang init sa pagitan nila.

Sa huli, napunta sila sa iisang kama at nagkasama nang hindi lubos na nauunawaan ni Freya kung paano nangyari ang lahat.

Pagkagising niya kinabukasan, labis siyang natakot.

Mabilis niyang pinulot ang mga damit niyang nakakalat sa sahig, sinuot ang mga iyon, at agad na tumakas sa hotel.

Sa sobrang taranta niya, nadala niya ang four-leaf clover necklace na naiwan niya roon.

Akala niya, iyon na ang katapusan ng lahat.

Pero sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, nitong mga nakaraang araw ay madalas siyang nananaginip tungkol sa gabing iyon.

Bukod doon, hindi rin maayos ang kanyang tiyan. Halos lahat ng kinakain niya ay nasusuka siya.

Pinunasan ni Freya ang pawis sa noo niya bago kinuha ang cellphone na nasa bedside table.

Pagkakita niya sa caller ID, biglang kumabog ang puso niya.

Agad niya itong sinagot.

"Dad, may nangyari ba kay Mom?"

"Freya, don't be nervous. Biglang nawalan ng malay ang mommy mo kanina, pero okay na siya ngayon. Kailangan lang kitang makausap tungkol sa isang bagay. Pumunta ka rito sa hospital kapag may time ka."

"Okay, Dad. Pupunta ako ngayon."

Pagkababa ng tawag, agad na kinuha ni Freya ang mga damit niya mula sa aparador. Nagpalit siya nang mabilis bago tuluyang lumabas ng bahay.

***

Naglalakad at halos tumatakbo si Freya habang nakayuko, abala sa pag-iisip tungkol sa kanyang ina.

Hindi niya napansin ang lalaking paparating sa kanyang direksiyon hanggang sa tuluyan siyang bumangga sa matigas nitong dibdib.

Malamig ang katawan ng lalaki, at hindi niya napigilang mapanginginig dahil sa biglang pagkagulat.

Hindi na niya ito tiningnan nang maayos. Yumuko lamang siya at sunod-sunod na humingi ng tawad.

"I'm sorry. I'm really sorry."

Bago pa man makapagsalita ang lalaki, mabilis nang tumakbo si Freya papunta sa elevator.

Pumasok siya roon at agad na pinindot ang button.

Naningkit ang mga mata ni Giovanni.

Lumingon siya at nakita ang maliit na pigura ni Freya na mabilis na naglalaho sa elevator.

May kung anong pamilyar sa kanya.

Akmang hahabulin niya ito, pero tuluyan nang sumara ang elevator doors.

Dumating naman si Assistant Wang matapos itago ang cellphone niya sa bulsa. Lumapit siya kay Giovanni at magalang na nagsalita.

"President, nailipat na po ang old lady mula sa ICU papunta sa VIP ward. Successful din po ang surgery. The hospital director personally performed the operation. Do you think we should go upstairs?"

Hindi agad sumagot si Giovanni.

Nananatili ang kanyang mga mata sa elevator na kalalabas lamang ni Freya.

Napansin iyon ni Assistant Wang kaya sinundan niya ang tingin ng kanyang boss.

Pero wala siyang nakita.

Bahagya siyang napakunot-noo.

"President, should we still go up?"

Para bang saka lamang natauhan si Giovanni.

"Let's go."

***

"Dad, what happened? Bakit nahimatay si Mom?"

Habol ni Freya ang kanyang hininga habang papasok sa private hospital room.

Isang middle-aged na lalaki na halos puro puti na ang buhok ang nakaupo sa tabi ng hospital bed.

Pagkarinig sa boses ni Freya, mabilis nitong pinunasan ang mga luha sa mga mata niya bago tumayo. Nang makita niyang namumula ang mukha ng anak at hinihingal ito, agad siyang nag-aalala.

"Didn't I tell you not to rush? Bakit ka naman tumakbo nang ganoon kabilis?"

Huminga nang malalim si Freya at lumapit sa tabi ng kama, nakahawak ang dalawang kamay sa kanyang baywang.

Napatingin siya kay Caroline, na mahigpit na nakapikit.

Maputla ang mukha nito. Halos hindi na rin makilala ni Freya ang dating itsura ng kanyang ina dahil sa sobrang pagpayat nito mula nang magkasakit.

Nang mapansin ni Fernando na nakatitig si Freya kay Caroline, agad niya itong pinilit na pakalmahin.

"Don't worry. Hindi lang maayos ang pagkain ng mommy mo nitong mga nakaraang araw, kaya medyo pumayat siya. She'll recover naman once she starts eating properly again."

Tumango si Freya.

"Yes, Dad. I'll cook more delicious food for Mom. Pagalingin natin siya."

Tumango rin si Fernando.

Nang mapansin niyang basang-basa ng pawis si Freya, kinuha niya ang isang bote ng tubig mula sa mesa at iniabot iyon sa anak.

"You're all sweaty from running. Go drink some water."

Tinanggap ni Freya ang tubig at agad na uminom nang malalaki.

Ngunit habang umiinom siya, hindi sinasadyang napansin niya ang masakit na ekspresyon sa mukha ng kanyang ama.

Bahagyang namumula ang mga mata nito, at parang mas tumanda ang mukha nito sa loob lamang ng isang araw.

Sa alaala ni Freya, palaging may maliit na ngiti sa mukha ni Fernando.

Kahit noong malaman nilang kailangan ng kidney transplant ng kanyang ina, hindi niya kailanman ipinakita kay Freya na nawawalan siya ng pag-asa.

Ngumingiti pa nga ito noon at pinapakalma siya.

"It's not a big deal. Kidney transplant lang naman. Once your mom gets the transplant, she'll be fine."

Pero bakit ngayon, biglang nagbago ang lahat?

Ibinaba ni Freya ang bote ng tubig sa mesa at lumapit kay Fernando.

Tinulungan niya itong maupo nang maayos.

"Dad, has something happened? Please tell me if there's anything wrong. I'm already grown up. I can help you with some things."

Tumingala si Fernando kay Freya.

Napansin niya kung gaano kapayat ang dating bilugang mukha ng kanyang anak.

Mas lalo ring namumukod ang malalaki nitong mga mata ngayon, habang mas kitang-kita ang dark circles sa ilalim ng mga iyon dahil sa puyat at pagod.

Nakaramdam ng matinding guilt si Fernando.

"I’m sorry, Freya. It's all my fault. Nadamay ka sa problema ko." Saglit siyang yumuko bago muling tumingin sa anak. "If it weren't for all the money we spent on my leg treatment all these years, hindi sana ganito kahirap ang situation natin. Your mother wouldn't have had to wait this long for a kidney transplant."

Tahimik na nakinig si Freya. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin sa kanyang ama.