บังเอิญ

ไม่เอาแล้วเธอจะไม่กินเหล้าอีกเป็นอันขาด.. แล้วนังเพื่อนตัวดีนี่ตั้งแต่วันนั้นยังไม่ไ้ด้ยินข่าวคราวของมันเลย.. มันยังอยู่ดีมีสุขใช่ไหม… และเรื่องที่เธอเมาจนลากผู้ชายเข้าโรงแรมนั้น.. พอๆๆ ไม่พูดๆ ไม่เอาไม่คิด.. แต่สิ่งทำให้เธอต้องมานั่งสำนึกผิดอยู่จนถึงตอนนี้ก็คือน้องบีมถามว่าทำไมเธอไม่กลับบ้าน น้องบีมคิดว่าเธอจะทิ้งน้องบีม.. แม่ขอโทษ.. กว่าน้องบีมจะหายโกรธและหายน้อยใจเธอก็ใช้เวลาเป็นอาทิตย์ล่ะ.. เอาเป็นว่าเธอจะไม่ดื่มอีกเธอจะไม่ดื่มอีกเป้นอันขาด.. เมาแล้วลากผู้ชายเข้าโรงแรมแบบนี้.. พอค่ะบอกเลย..

“ สุคะน้องบีมทานอะไรรึยังคะ” ตอนนี้เธอจะต้องถามสุก่อนว่าน้องบีมได้กินอะไรรึยังเพราะเธอว่าจะซื้อของกินเข้าไปน่ะสิ เธอไม่อยากให้สุทำงานเยอะแยะแค่เลี้ยงน้องบีมก็เยอะแล้วเธอไม่อยากให้สุทำเกินตัว.. เธอสงสารสุ

“กินนมไปหนึ่งแก้วค่ะคุณโบตั๋น.. ”

“งั้นเอาแบบนี้เดี๋ยวโบตั๋นจะซื้อของกินเข้าไปเองพี่สุไม่ต้องทำนะคะ..” บอกตามตรงเธอรักและเป็นห่วงสุมากๆนะ สุเหมือนน้องสาวของเธอคนนึงด้วยความที่อายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปีแต่ว่าความสามารถในการเลี้ยงเด็กและงานบ้านต่างๆเธอล่ะอึ้งเลย.. เธอยังทำไม่ได้เท่าสุเลย…เธอคิดว่าถ้าสุจะมีครอบครัวเธอจะเป็นคนหาให้เองเธอจะคัดกรองให้สุเอง.. สุต้องได้ผู้ชายที่ดี.. เธอไม่อยากให้สุต้องมาเป็นแบบเธอ..

ตอนนี้งานก็เริ่มเบาบางแล้วเหลือแค่ตามอะไหล่ที่มันขาดตลาดเธอต้องติดต่อไปทางประเทศผู้ผลิต และอีกไม่นานของน่าจะมาส่งดังนั้นมันเลยทำให้เธอต้องอยู่ที่ทำงานไปก่อน.. เธอเองก็อยากกลับบ้านแล้วนะแต่ติดที่ว่าของจะมาส่งนี่แหละและเธอจะต้องตรวจเช็คของก่อน.. ถ้าไม่ดีเธอจะได้ทำเรื่องตีกลับเลยถ้าเกิดเธอนำอะไหล่มาใส่รถให้ลูกค้าแล้วรถลูกค้ามีปัญหาตามมาทีหลัง.. งานช้างเลยนะเธอเคยทำพลาดมาแล้วครั้งนึงดังนั้นเธอจึงพอมีประสบการบ้าง…

วันๆนึงเขาต้องทำงานกี่อย่างกันนะ เขาทำแทบจะทุกอย่างแล้วเนี่ยตกลง แล้วอะไรอีกเนี่ย.. เขาจะต้องไปเอารถให้เจ้านายเขาอีกเหรอ? ไปเองไม่ได้รึยังไงวะ งานก็เยอะพอตัวแล้วยังใช้ไปเรื่อยเปื่อยแต่ถามว่าทำอะไรได้ไหม? ก็ไม่… ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจาก ครับ และทำในสิ่งที่เจ้านายสั่ง

“สวัสดีครับผมมารับรถให้คุณxxxครับ” ร้อนก็ร้อนเขายังจะต้องมาทำเรื่องปัญญาอ่อนแบบนี้ด้วย.. ชีวิตไอ้โค้กจะนั่งในออฟฟิศสบายๆตากแอร์เย็นไม่ได้เลยเหรอ?

“รอสักครู่นะคะ…”

ตึกตึกตึก….

“สวัสดีค่ะมารับรถให้คุณ xxx ใช่ไหมคะ.. เอ๊ะ… นาย!! ” ให้ตายสิทำไมโลกมันแคบขนาดนี้เนี่ย นี่ฉันต้องมาเจอไอ้คนบ้าคนนั้นในพื้นที่ของฉันเนี่ยนะ.. พระเจ้า… ทำไมช่างใจร้ายกับเธอนักนะ..

“อ้าว.. คุณนี่เอง… คิดถึงจนขนาดต้องตามผมมาเลยเหรอครับ?” ที่แท้ก็ผู้หญิงคนนั้นนี่เอง.. แล้วทำมถึงมาอยู่ที่นี่นะ?

“ หน้าอย่างฉันเนี่ยนะจะตามนาย.. ประสาท.. ไร้สาระ ถ้านายจะมาที่นี่แล้วมากวนประสาทฉันก็กลับไปเถอะ..”

“ ใครบอกล่ะครับ ผมจะมาบอกว่าเงินค่าตัวผมที่คุณให้วันนั้นน่ะ.. มันค่อนข้างน้อยไปหน่อยนะครับคุณน่ะหิ้วผมกลับโรงแร..”

อุ๊บ…

“ หุบปากนะไม่งั้นฉันจะตบจริงๆด้วย.. ตามมานี่…”

ไอ้บ้าเอ้ย.. จะมาพูดแบบนี้กับเธอไม่ได้นะ และที่สำคัญคนของเธอเยอะแยะไปหมดถ้าคนอื่นได้ยินเข้าคนพวกนั้นจะเอาเธอไปพูดยังไงเล่า.. แล้วดูทำพูดเข้าทำอย่างกับเธอหิ้วเด็กเอ็นเข้าโรงแรม.. แต่เอ๊ะ เธอเองก็เป็นคนจ่ายเงินให้หมอนั่นนี่นา..

ตึกตึกตึก…

“ นายต้องการอะไรกันแน่…”

“ ผมต้องการ… ”

“นี้.. อย่ามาพูดจาน่าเกลียดแบบนี้กับฉันนะ.. ไม่มีทาง นายไม่มีทางที่จะได้แอ้มฉันอีกรอบแน่นอน.. ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต.. ไอ้คนนิสัยไม่ดี..” ไอ้ทุเรศเอ้ย..

หึหึ..

“ ผมยังไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นเลยนะ ผมแค่มารับรถเฉยๆ.. คุณน่ะสิคิดมาก ติดเรทนะครับความคิดของคุณน่ะ…” ตลกดี.. และน่ารักอีกด้วย.. ยิ่งพอทำให้โมโหนะ.. ยิ่งน่ารักขึ้นไปอีก..

0//0

“อะ.. อ้าว.. งั้นเหรอ.. อ๋อ.. รถคุณxxx ใช่ไหม..” ฮึย.. บ้าจริงโบตั๋นนะโบตั๋น..

“ว่าแต่… คุณชื่ออะไรเหรอครับจะได้เรียกถูก..”

“ ไม่จำเป็นต้องรู้.. ตามมาสิ ยืนซื่อบื่ออยู่ได้..” เหอะ.. คิดว่าตัวเองหล่อ.. หล่อตายแหละชิ…

“ถ้าไม่บอกแบบนี้.. งั้นก็เรียกว่า.. ที่รักของเค้า… ก็แล้วกันนะครับ ปะ..”

หมับ!!!

0//0

“ดะ.. เดี๋ยว.. นี่นายจะบ้าเหรอ.. ปล่อยมือฉันนะ.. ปล่อยเดียวนี้..” ไอ้คนบ้า.. มาจับมือฉันได้ยังไงกันแล้วอะไรล่ะ มาเรียกฉันว่าที่รักของเค้า.. จะบ้าเหรอ?

“อย่าดื้อ ถ้าดื้อจะโดนจูบ.. และจะทำจริงๆด้วย.. ลองได้นะไอ้โค้กไม่กลัวนะจะบอกให้..” เอาสิ ถ้าดื้อนักพ่อจูบโชว์พนักงานแม่งเลย..

คนนิสัยไม่ดี.. ขู่เธอเหรอ? คอยดูเถอะเธอจะเอาคืนให้สาสม… รู้จักนังโบตั๋นน้อยไปซะแล้ว..อย่ามาท้าทายระบบเธอนะ.. แม่จะฟาดให้หลังหักเลยคอยดู..