ด้วยรักจากท่านประธาน

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนสีดำก้าวลงจากห้องโดยสารด้านหลังของรถซีดานสัญชาติยุโรปสีดำคันงาม ยืนตระหง่านทอดมองศาลาสวดศพด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่านัยน์ตาคู่คมฉายแววหม่นหมองระคนเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาคู่คมไล่สำรวจบรรยากาศโดยรอบ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่แผ่นป้ายสีขาวขนาดใหญ่ตัวอักษรสีดำสนิท เขาอ่านทวนชื่อที่ปรากฏซ้ำไปมาอยู่ภายในใจ และนั่นยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นคือเรื่องจริงหาใช่ความฝัน

‘ตรัย รังสรรค์ประกาศิต’

‘กัลยา รังสรรค์ประกาศิต’

การจากไปอย่างปัจจุบันทันด่วนของบิดาบังเกิดเกล้าและแม่เลี้ยงด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้ ‘ติณณ์ รังสรรค์ประกาศิต’ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลรังสรรค์ประกาศิต ต้องรีบเดินทางกลับจากประเทศสหรัฐอเมริกาอย่างเร่งด่วน

ติณณ์ออกจากบ้านไปเมื่อ 6 ปีก่อน เพื่อต้องการพิสูจน์ว่าเขาสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งบารมีของบิดา และนั่นเป็นเหตุให้เขาทะเลาะกับตรัยอย่างรุนแรง ทำให้สองพ่อลูกห่างเหินกันไปนานหลายปี

ทว่าในช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ ความสัมพันธ์ฉันท์พ่อลูกได้กลับมาดีขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดติณณ์ก็ตัดสินใจกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากบิดาซึ่งกำลังจะวางมือในอีกไม่ช้า

แต่ก็สายเกินไป...

สุดท้ายแล้ว ชายหนุ่มกลับมาพบเพียงสมบัติพัสถานและร่างไร้วิญญาณของบิดาอันเป็นที่รักเท่านั้น

ติณณ์มุ่งหน้าเข้าไปในศาลาสวดศพที่ถูกตกแต่งประดับประดาไว้อย่างสมเกียรติของผู้วายชนม์ ดวงตาคู่คมพลันสะดุดอยู่ตรงร่างบางที่กำลังนั่งพับเพียบเหม่อมองไปยังโลงบรรจุร่างไร้วิญญาณของกัลยาผู้มีศักดิ์เป็นป้าแท้ ๆ และญาติเพียงคนเดียวของเธอ

‘โรสิตา ศรีตระกูล’ หลานสาวของกัลยา เธอเข้ามาอยู่ในบ้านรังสรรค์ประกาศิต ในช่วงเวลาที่ติณณ์กำลังจะย้ายไปอเมริกา แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ทว่าติณณ์จดจำเธอได้ไม่เคยลืม ในครานั้นสาวน้อยโรสิตา ต้องสูญเสียบิดาและมารดาไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์เช่นเดียวกัน

“คุณติณณ์!!!” หญิงสูงวัยก้าวเดินกระฉับกระเฉงเข้ามาหาชายหนุ่มด้วยความดีใจ

“ป้าถนัด สวัสดีครับ” ติณณ์ยกมือไหว้ ก่อนสวมกอด ‘ถนัดศรี’ หัวหน้าแม่บ้านประจำตระกูลรังสรรค์ประกาศิต หล่อนดูแลรับใช้สมาชิกในครอบครัวของชายหนุ่มมาตั้งแต่สมัยมารดาของเขายังมีชีวิตอยู่ ความซื่อสัตย์และภักดีของถนัดศรีทำให้ทุกคนรักหล่อนเสมือนเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว

“คุณติณณ์ ทูนหัวของป้า ป้าไม่คิดเลยว่าคุณท่านทั้งสอง...” เสียงของถนัดศรีขาดหายไป ก่อนจะมีเสียงสะอื้นตามมา ติณณ์เองก็เสียใจไม่แพ้กัน ทว่าเขาต้องเก็บซ่อนความอ่อนแอเอาไว้ เพราะยามนี้ชายหนุ่มคือประมุขของครอบครัว และเป็นผู้นำของบริษัทแทนบิดา

“ป้าถนัดไหวไหมครับ กลับไปพักผ่อนก่อนดีไหม ตอนเย็นค่อยมาใหม่”

“ป้าไม่เป็นไรหรอกค่ะ ห่วงก็แต่คุณโรส” ถนัดศรีว่าพลางมองไปยังร่างบอบบางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงราวกับตุ๊กตาปูนปั้น

“โรส? เธอทำไมครับ?”

“ก็วันที่เกิดเรื่อง คุณโรสช็อกหมดสติไป พอฟื้นขึ้นมาก็ไม่กินไม่นอน ป้าไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ” หญิงสูงวัยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา

นัยน์ตาดำขลับหรี่ลง พลางมองโรสิตาด้วยความขุ่นเคือง ชายหนุ่มเดินเข้าไปภายในศาลา และนั่งลงตรงหน้าโลงศพ เคียงข้างโรสิตา

เมื่อหญิงสาวหันมาพบผู้มาเยือน เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยกมือไหว้ทักทายชายหนุ่ม

“สวัสดีค่ะคุณติณณ์” ร่างอรชรลุกขึ้นคลานเข่าไปจัดการจุดธูปให้ชายหนุ่ม

“ขอบใจ” ติณณ์กล่าวน้ำเสียงเรียบ และรับธูปก้านนั้นมาจากมือเธอ จากนั้นหญิงสาวจึงถอยออกมาเพื่อปล่อยให้ติณณ์ได้อยู่ตามลำพัง