บทที่ 2-3 : พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอยังมีคุณค่า

แลก? 

สิ่งเดียวที่อาจจะมีค่าพอที่จะ 'แลก' กับชีวิตของตัวเอง ก็มีแค่ร่างกาย...

ร่างบางกอดขาของธนาทัศไว้แน่น อยากจะอ้าปากตอบแต่กลับไร้ซึ่งเสียงออกมา

ความเงียบในตรอกหนักอึ้ง มีเพียงเสียงครวญครางแผ่วเบาของพวกอันธพาล และเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของลลิล

ธนาทัศก้มลงมอง มือเล็กๆ ที่เปื้อนเลือดและน้ำครำ เกาะกุมกางเกงสแลคราคาแพงจนเป็นรอยยับ ถึงแม้โคลนจะเปื้อนเต็มใบหน้า แต่ก็ยังปิดบังความสวยของหญิงสาวไม่ได้

ร่างสูงไม่พูดอะไรเพียงพยักหน้าสั้นๆ ให้กับลูกน้อง เดชที่ได้รับคำสั่งก้าวเข้ามามือหยาบกร้านคว้าเข้าที่ต้นแขนของลลิล

"โอ๊ย!" 

"ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ก็เงียบซะ" เสียงเย็นชาของเดชกระซิบขู่ ลลิลจึงได้แต่กัดริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงสะอื้นที่เหลือ

ประตูหลังเปิดออก ร่างบางถูก 'โยน' เข้าไปที่เบาะหลังเหมือนกระสอบข้าวสาร ศีรษะฟาดเข้ากับขอบประตูอย่างจัง เสียงดัง 'อั่ก' ดวงตาทั้งสองพร่าเลือน เห็นดาวระยิบระยับอยู่ชั่วขณะ

ยังไม่ทันได้รวบรวมสติ แสงไฟจากตรอกก็ถูกบดบังด้วยเงาร่างสูง ธนาทัศไม่ได้กลับไปที่รถเบนท์ลีย์คันหรู แต่กลับก้าวตามขึ้นมา นั่งลงบนเบาะหลัง...ข้างๆ ลลิล

พื้นที่แคบๆ ในรถ เต็มไปด้วยกลิ่นโคโลญจน์ราคาแพง และรังสีคุกคามจากร่างสูงที่นั่งนิ่งสงบอยู่ข้างกาย ลลิลตัวแข็งทื่อ พยายามขดตัวหลบไปให้ชิดประตูอีกฝั่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

รถเริ่มเคลื่อนตัวความเงียบที่หนักอึ้งบีบคั้น ความกลัวระลอกใหม่จู่โจม นี่คือการยอมรับข้อตกลง หรือแค่การย้ายสถานที่ฆ่าเพื่อปิดปาก?

ความสิ้นหวังผลักดันให้ลลิลย้ำเตือนข้อเสนอ

"ฉัน…ฉันทำได้ทุกอย่าง" เสียงสั่นเครือเล็ดลอดออกมา แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน "เป็นผู้หญิงของคุณ…ฉัน..."

คำพูดขาดหาย ธนาทัศไม่แม้แต่จะหันมามอง ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ เพียงยกมือขึ้น แตะหูฟังไร้สายขนาดเล็ก แล้วเริ่มออกคำสั่งด้วยเสียงเรียบ

"การเจรจาเรียบร้อย"

"จัดการเส้นทางที่เหลือ"

"ห้ามมีข้อผิดพลาด"

เสียงทุ้มนั้นกำลังพูดเรื่องธุรกิจ เรื่อง 'การส่งของ' ที่ลลิลบังเอิญไปรู้เห็น ราวกับไม่มี 'สิ่งมีชีวิต' ที่กำลังเสนอขายร่างกาย หญิงสาวนั่งสั่โนเทาอยู่ข้างๆ โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรู้ว่าชะตากรรมของตนเองต่อไปจะเป็นเช่นไร…

เพนต์เฮาส์หรู

ลลิลอยู่ที่นี่คนเดียวมาสองวันแล้ว ตลอดสองวันที่ผ่านมา ความเงียบเกือบจะทำให้หญิงสาวเป็นบ้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตของตัวเองจะเป็นอย่างไร ผู้ชายคนนั้นจะจัดการกับเธอยังไง และทำไมคน ๆ นั้นถึงยอมไว้ชีวิตเธอไว้

คลิก

เสียงปลดล็อกดิจิทัลดังขึ้น ร่างบางที่ขดตัวอยู่มุมห้องแข็งทื่อ หัวใจกระตุกแรง

ประตูบานหนักเปิดออก ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามา ครั้งนี้ไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศเหมือนตอนอยู่ตรอก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบน แขนเสื้อพับขึ้นอย่างลวกๆ เผยให้เห็นท่อนแขนที่แข็งแรง

ชายหนุ่มไม่มองลลิลด้วยซ้ำ ราวกับร่างบางเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้อง ร่างนั้นเดินตรงไปที่มินิบาร์ หยิบขวดแก้วเจียระไนขึ้นมา เตรียมจะรินเหล้าเพิ่ม

ร่างบางฝืนร่างกายที่เกร็งแข็ง ก้าวออกจากมุมมืด มือที่สั่นจนควบคุมไม่ได้ยื่นออกไป พยายามจะจับขวดเหล้าจากมือหนา

"ฉันรินให้ค่ะ"

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย เหลือบมอง 'สิ่งของ' ที่ขยับได้เป็นครั้งแรก แววตาเย็นชา แล้วปล่อยมือจากขวด ปล่อยให้ทำ

ลลิลมือสั่นจนน้ำสีอำพันกระฉอกหกเล็กน้อย หยดลงบนพื้นหินอ่อน ร่างบางสะดุ้ง กลัวจะถูกลงโทษ กลัวจะโดนฆ่าทิ้ง

ร่างสูงใหญ่จ้องมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่เอ่ยคำใด แล้วรับแก้วไวน์ไปถือไว้ในมือ นัยน์ตาคมลึกคู่นั้นเย็นชาดุจธารน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย เขามองเห็นความยุ่งเหยิงของเธอจนหมดสิ้น—เส้นผมที่ยุ่งเหยิง ใบหน้าที่ซีดขาว และความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในแววตาซึ่งไม่จางหายไป

“ดูเหมือนว่าสองวันนี้เธอจะไม่ได้แย่เกินไปนัก” ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังขนาดใหญ่ เหยียดขาข้างหนึ่งทับอีกข้าง “คำถามที่ฉันถามไปวันนั้น... คิดได้หรือยัง?”

ลลิลตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเขาหมายถึงคำถามที่ว่า “จะเอาอะไรมาแลกชีวิตของเธอ” ใบหน้าของเธอแดงก่ำในฉับพลัน ก่อนที่เลือดจะฝาดจางหายไปอย่างรวดเร็ว จนกลับกลายเป็นซีดเผือด เธอใช้เวลาคิดมาสองวันแล้วจริงๆ สิ่งเดียวที่พอจะนำออกมาได้ ก็คือเรือนร่างที่ยังเยาว์วัยนี้

แต่พอจะต้องพูดออกมาจริงๆ ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ เธอเม้มริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา แต่ก็ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมให้มันร่วงหล่นลงมา เสียงของเธอแผ่วเบาแทบจะไม่ได้ยิน: “ฉัน... ฉันไม่มีอะไรจะให้คุณเลย... นอกจากตัวฉันเอง ฉันเป็นคนรับใช้คอยปรนนิบัติคุณได้...”

พูดจบ เธอก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาของธนาทัศ ทำได้เพียงจ้องมองที่ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวซีดที่สึกหรอของตัวเอง รอคอยคำตัดสินจากเขา อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสองที่ดังสลับกันไปมา ลลิลถึงกับได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เหมือนมันจะกระโดดออกมาจากหน้าอก

“หึ”  เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ทำลายความเงียบลง “คนรับใช้?”

ลลิลชะงักงันทันที ปลายนิ้วของเธอกำแน่นขึ้นไปอีก

“คนอย่างฉันไม่เคยขาดแคลนคนรับใช้...”

คำพูดของเขาเหมือนมีดทื่อๆ ที่ค่อยๆ กรีดเฉือนความหวังสุดท้ายของลลิล เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ แต่ก็ยังดื้อดึงไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมา: “แต่ฉัน... ฉันไม่มีอย่างอื่นให้แลกจริงๆ ค่ะ ...”

“ฉันปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ได้สองวันนี้ ไม่ใช่เพื่อให้เธอมาคิดหาเงื่อนไขการแลกเปลี่ยนที่ไร้สาระแบบนี้”

ธนาทัศขัดคำพูดของเธอ แววตาพลันเปลี่ยนเป็นเฉียบคม เขาก้มตัวลง โน้มเข้าใกล้ลลิลเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดจนน่ากลัว ความเย็นชาจากตัวเขาเกือบจะทำให้เธอตัวแข็งทื่อ

“เธอรู้รื่องที่ไม่ควรจะรู้” เสียงของเขากดต่ำลง แฝงไว้ด้วยความอันตราย “ทางเลือกเดียวคือ เธอต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอยังมี คุณค่าพอที่จะอยู่ต่อ ทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอมีประโยชน์กว่าพวกคนรับใช้ที่ไร้ค่าพวกนั้น หรือไม่ก็...”