EP.7

“ เปล่าค่ะ  ไม่ได้เป็นอะไร  เดี๋ยวหนูไปถามให้นะคะ ”  เด็กสาวรีบเดินกลับไปยังห้องครัวใหญ่โดยที่มีเจ้านายชายหนุ่มลูกเสี้ยวเดินตามหลังมา

ใบบัวหายเข้าไปในครัวครู่ใหญ่ก่อนเดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก  

“ ไม่มีใครเห็นเลยค่ะ  เอ่อ  เดี๋ยวหนูไปหาให้  คุณเลโอไปทานข้าวก่อนเถอะค่ะ  สำรับอาหารยกขึ้นไปบนตึกใหญ่แล้ว ”  

“ ช่างเถอะ  ไว้ค่อยหาดูอีกทีก็ได้ ” เลโอถอนหายใจออกมาเบาๆ  มองปิ่นโตเล็กในมือของเด็กสาวครู่หนึ่งก่อนเดินกลับไปที่ตึกใหญ่

ใบบัวรู้สึกกินข้าวไม่อร่อยเลยสักนิด  ใจนึกพะวงแต่หนังสือเล่มนั้น  คล้อยหลังจากวัลย์ลีกับโอภาสกลับมาแล้วก็แอบย่องออกจากบ้านพักไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่บัดนี้เงียบสนิท  แสงไฟที่เปิดไว้รอบบริเวณยิ่งสร้างบรรยากาศวังเวงราวกับคฤหาสน์ผีสิง  ทำเอาเด็กสาวอดขนลุกซู่ไม่ได้

แสงไฟในห้องนั่งเล่นถูกเปิดสว่างจ้าขณะใบบัวเดินตามหาหนังสือเล่มนั้นไปทั่วทุกซอกทุกมุมห้อง  แต่ก็หามันไม่เจอ 

“ ไม่มี ”  ริมฝีปากพึมพำออกมาอย่างสิ้นหวัง  ฝ่ามือปาดเหงื่อเม็ดเล็กออกจากกรอบหน้าลวกๆ

เธอจะไปหาหนังสือจากที่ไหนมาคืนเขา  ถึงจำภาพหน้าปกแต่ก็ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อหนังสือ  

พลันในหัวก็นึกขึ้นได้  ถ้าเธอถามเขาแล้วซื้อหนังสือเล่มนั้นมาคืนให้  ผู้ชายคนนั้นก็คงไม่ว่าอะไร

ริมฝีปากแย้มยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อคิดวิธีแก้ปัญหาได้  ใบบัวรีบเดินไปปิดไฟแต่ยังไม่ทันก้าวเท้าออกจากห้องนั่งเล่นก็ถูกใครบางคนดึงตัวเอาไว้เสียก่อน  ร่างเล็กสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจแต่กลับไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้องอะไรออกมานอกจากดวงตากลมที่เบิกโพลง  ร่างกายที่แข็งทื่อด้วยความตื่นกลัวสุดขีดเท่านั้น

“ เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือไง ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกหงุดหงิด

“ คุณเลโอ ” ใบบัวปัดมือหนาที่ปิดปากตัวเองออก  หันกลับไปเผชิญหน้าร่างสูงที่ยืนทะมึนท่ามกลางความมืดสลัว

ยัยเด็กนี่  ถ้าถูกรังแกหรือถูกทำมิดีมิร้ายอีกก็คงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แน่  นอกจากยืนตัวแข็งทื่อพูดอะไรไม่ออกแล้วก็คงทำได้แค่ร้องไห้ออกมา  อ่อนแอ  ขลาดเขลาสิ้นดี  

“ มาทำอะไรดึกดื่นแบบนี้ ”สองเท้าก้าวเข้าไปยืนประชิด  มือข้างหนึ่งถือวิสาสะจับเอวบางไว้เมื่ออีกฝ่ายถอยร่นไปจนเกือบชนชั้นวางของที่อยู่ด้านหลัง

เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

“ หนูมาหาหนังสือ  แต่หาไม่เจอ  เอ่อ  หนูมาคิดๆ  ดูแล้ว  ถ้าหาหนังสือมาคืนคุณไม่ได้จริงๆ  หนูซื้อเล่มใหม่ให้แทนได้ไหมคะ  ”

“ หนังสือเล่มนี้ไม่มีขายในไทยหรอก  ช่างเถอะ  พรุ่งนี้ลองถามคนในบ้านดูอีกทีอาจจะมีใครเก็บไปวางไว้ที่อื่นก็ได้  ”

“ งะงั้นหนูขอตัวก่อน ”  

ในห้องค่อนข้างมืดสลัว  นอกจากดวงตาคมวาววับที่มองมาใบบัวก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีสีหน้ายังไง  ร่างเล็กพยายามเบี่ยงตัวออกห่างแต่ดูเหมือนร่างสูงที่ยืนประชิดอยู่จะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ  

“ คุณเลโอ” ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นมองดูคนที่โน้มใบหน้าลงมาหา  ใบบัวเอี้ยวตัวหลบวูบ  หัวใจเต้นแรงโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอก

“ ทำไมตอนนั้นถึงไม่ขัดขืน  รู้ตัวก็ยังปล่อยให้ฉันทำแบบนั้น  ชอบที่ถูกทำหรือไง ”  

“ มะไม่ใช่  ”

“ ร่างกายเธอชอบเวลาถูกฉันสัมผัสแบบนี้  ”  

เลโอขยับมือลงไปหาบั้นท้ายกลมกลึงพร้อมทั้งออกแรงบีบเคล้นคลึงเบาๆ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก  ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อฝ่ามือหนาเลื่อนมาตรงกึ่งกลางกาย

“ คุณทำตัวไม่ต่างจากคุณศิลาเลย  ชอบรังแกคนไม่มีทางสู้เหรอคะ ”  

“ งั้นก็ลองหัดสู้คนดูบ้าง  ทำตัวอ่อนแออยู่แบบนี้ก็ถูกเอาเปรียบตลอด  ตอนที่ถูกฉันทำแบบนี้ก็เห็นเธอไม่ได้รังเกียจอะไร  ไม่ใช่เหรอ ”  เลโอขยับลงนั่งย่องๆ  โดยที่ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับตรงนั้นของเธอ  

“ คุณจะทำอะไร ”  ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาหาจุดกึ่งกลางกายสาว  ฝ่ามือหนารูดขอบกางเกงขาสั้นพร้อมกับชั้นในลงมาถึงข้อเท้าเล็กอย่างรวดเร็ว

“ ทำเหมือนกับตอนนั้นไง ”  เลโอหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะอุ้มยกคนตัวเล็กให้นั่งลงบนโต๊ะ  จัดการกวาดข้าวของบนชั้นวางไปอีกฟากหนึ่ง

“ อย่า ไม่นะ  คุณลีโอ!!  ”  มือเล็กผลักร่างสูงใหญ่ให้ออกห่างขณะที่มือแข็งกำลังจับเรียวขาทั้งสองให้แยกกว้างออกจากกัน