EP.6

นิ้วเล็กลูบไล้บนจุดอ่อนไหวที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน  เพียงขยับถูไถมันเบาๆ  ก็รู้สึกเสียวสยิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก  เธอรู้สึกดีแต่ก็ดีไม่เท่าริมฝีปากและลิ้นของผู้ชายคนนั้น  ใบบัวร้องครางออกมาเบาๆ  ขณะนิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปด้านในขยับเข้าออกเลียนแบบสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำ  ไม่นานนักร่างกายก็เกร็งกระตุกภายในช่องคลอดขมิบตอดรัดไม่หยุด  เด็กสาวรู้สึกดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน  หัวสมองขาวโพลนไปหมด  ร่างกายเบาหวิวราวกับล่องลอยราวกับปุยนุ่น

เลโอรีบเดินกลับเข้าห้องนอนของตนเองทันที  ร่างกายร้อนรุ่มด้วยแรงกำหนัด  ช่วงล่างปวดหนึบจนแทบทนไม่ไหว  ถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อยเขาคงต้องทรมานอยู่แบบนี้แน่  หลังบานประตูห้องปิดลงร่างสูงจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่สวมใส่ออกจนหมด  ร่างสูงโปร่งเปลือยเปล่าก้าวเท้ายาวๆเข้าห้องน้ำไป  

บางทีน้ำเย็นๆ จะช่วยคลายความร้อนรุ่มในกายลงไปได้บ้าง  

เลโอสบถออกมาเบาๆ รสชาติของเธอยังหลงเหลืออยู่ในปาก  ลีโอแลบลิ้นเลียเรียวปากขณะภาพของหล่อนลอยวนเวียนในห้วงความคิด  ใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งที่อยู่ในอารมณ์เคลิบเคลิ้มหวามไหว  เสียงร้องครางหวานหูดังก้องอยู่ในโสตประสาท

“ อา..”

ชายหนุ่มคำรามออกมาเบาๆขณะมือข้างหนึ่งกอบกุมท่อนเนื้อแข็งไว้จับมันรูดขึ้นลงรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ  ความเสียวจากส่วนนั้นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์  ไม่นานนักท่อนเนื้อในมือหนาก็เกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำกามออกมา  ร่างสูงยืนหอบหายใจหนัก  ริมฝีปากบางได้รูปสบถออกมาเบาๆ ใบหน้าแหงนเงยขึ้นรับสายน้ำเย็นฉ่ำ  

เขาอยาก… 

อยากสอดใส่เข้าไปในตัวเธอมากกว่า

  

“ บัว หน้าซีดๆนะ

ยังไม่หายปวดหัวเหรอ ”  

นฤมลเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นใบหน้าหม่นหมองไม่สดใสอีกทั้งเจ้าตัวยังอยู่ในอาการเหม่อลอย  เหมือนคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ ใช่พี่มล เอ่อ.. แกะกุ้งเสร็จแล้วเดี๋ยวหนูเอาไปล้างก่อนนะ ” ใบบัวรีบหยิบชามใส่กุ้งไปล้างตรงอ่างล้างจานทันที  

“ ไปหาหมอหน่อยดีไหม ” วัลลีย์เอ่ยออกมา  สายตาจับจ้องไปยังหลานสาวด้วยความเป็นห่วง

“ ไม่เป็นไรจ้ะ ตอนนี้ดีขึ้นเยอะแล้ว” ใบบัวเอ่ยตอบเสียงเบาพร้อมกับส่งยิ้มบางๆให้ป้าของเธอ

หลังจากช่วยงานในครัวเสร็จทุกคนก็ให้เธอไปพักโดยที่ไม่ต้องยกสำรับขึ้นไปตึกใหญ่  เธอใช้ข้ออ้างนี้มาหลายวัน  ถึงจะรูสึกผิดแต่ก็ยังดีกว่าไปเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น  ยิ่งกว่าความกลัวคือความกระดากอาย     

เด็กสาวหิ้วปิ่นโตใบเล็กเดินใจลอยออกมาจากห้องครัวใหญ่  สองเท้าเล็กเดินลัดเลาะตามทางเดินด้านหลังคฤหาสน์  จู่ๆก็ชนเข้ากับร่างสูงของใครบางคน

“ ขะขอโทษค่ะ ” ริมฝีปากอ้าค้างเมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดๆ  ดวงตากลมเบิกโพลงมองใบหน้าหล่อเหลาราวรูปแกะสลักที่จ้องมองมายังเธอนิ่ง  ดวงตากลมหลุบมองต่ำไม่กล้าเเม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง  นัยน์ตาคมฉายประกายบางอย่างโดยที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้เห็น

เวลานี้  ผู้ชายตรงหน้าเป็นคนที่ใบบัวไม่อยากเจอพอๆกับหลานชายอีกคนของนายท่าน  เธอไม่สามารถทำตัวเป็นปกติต่อหน้าผู้ชายคนนี้ได้  ในใจรู้สึกกระดากอายจนอยากวิ่งหนีไปให้พ้นๆแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้เช่นกัน

“ เดินไม่มองทางเลยนะ ” เลโอเห็นหล่อนตั้งแต่เดินออกมาจากห้องครัวแล้ว  เธอเดินก้มหน้าก้มตาเหมือนคนใจลอย  ขนาดเขาเดินเข้ามาใกล้ก็ยังไม่รู้ตัวแถมยังเดินชนเข้าให้อีก

“ เอ่อ  ขอโทษค่ะหนูไม่ได้ตั้งใจ ”  พลันใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมา  สองเท้าที่กำลังก้าวออกไปชะงักกึกเมื่อร่างสูงเอ่ยถามออกมา  

“ เห็นหนังสือของฉันบ้างไหม  วันนั้นฉันลืมวางทิ้งไว้ที่ศาลาไม้ริมน้ำ  เธอได้เก็บไปหรือเปล่า?  ”

เด็กสาวกัดริมฝีปากล่างจนรู้สึกเจ็บ  ยิ่งทำตัวไม่ถูกหนักกว่าเดิมเมื่อนึกถึงเรื่องศาลาริมน้ำขึ้นมา

“ หนูเอาไปวางไว้ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่นค่ะ  นึกว่าคุณเห็นแล้ว ”  ใบบัวยืนก้มหน้า  สายตามองตรงปลายเท้าของตนเองนิ่ง

“ ไม่เห็นเลย  วางไว้ตรงไหนล่ะ  ไปช่วยหาให้ฉันหน่อยได้ไหม ”  เลโอหลุดยิ้มออกมา  ทั้งรู้สึกขบขันทั้งรู้สึกเอ็นดูเมื่อเห็นใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กสาวตรงหน้า  

“ วางอยู่บนโต๊ะกลางค่ะ  คุณลองไปดูอีกทีสิคะ ” หนังสือเล่มนั้นดูเด่นสะดุดตาจะตาย  เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมองไม่เห็นมัน

“ งั้นคงมีใครหยิบไป  หนังสือเล่มนั้นอาจารย์มหาลัยที่ฝรั่งเศสให้เป็นของขวัญตอนเรียนจบเสียด้วยสิ ”  

“ อาจจะมีคนหยิบเอาไปวางที่อื่นก็ได้  เดี๋ยวหนูไปถามคนในครัวให้เผื่อมีใครหยิบไป  ”  

พอได้ยินว่าเป็นของสำคัญใบบัวก็รู้สึกผิดขึ้นมา  คงมีใครเก็บมันไปไว้ที่อื่นมากกว่า  หนังสือแบบนั้นไม่มีใครเอาไปหรอกเพราะเอาไปก็คงอ่านไม่ออกอยู่ดี  รู้งี้เธอน่าจะปล่อยมันวางอยู่ที่เดิมไม่น่าหยิบมันไปไว้ที่อื่นเลย

“ หน้าแดงจัง  ไม่สบาย? ”