Kabanata 2

MIKYLA

“ZYRA, ano ang ginagawa mo dito? Tsaka, bakit ang dami mong kasama na miyembro ng kulto?” mahina kong tanong sa kakambal ko

Actually, identical twin kaming dalawa. Magkamukhang magkamukha pero magkaiba lang ng personality

Muli akong napasulyap sa lalaking nasa likuran ng kakambal ko. Kung mukhang kulto ang mga lalaking dumis-arma sa grupo nila pusit, mukha naman siyang gwapong bampira.

Paano ba naman kasi, kulay itim din ang lahat ng kausotan niya. Seryoso ang medyo maputla niyang mukha habang nakatitig sa akin

Aware naman ako na matagal na silang magkasintahan ng kakambal ko. Pero noon pa man, never ko talagang nakitang ngumiti itong si Arif Fulgencio

Kung marunong sanang ngumiti ang taong ito, gwapo sana eh. Kamukha niya ang pinaghalong mukha ng Hollywood stars na sila Leonardo de Caprio at Nicolas Cage. Kung naging artista siguro ang Arif na ito, baka bagay sa kanya ang rules ng taong kumakain ng mga------

“Mikyla, hindi mo pa sinasagot ang tanong ko. Ano ang ginagawa mo dito? Alam mo bang noong Friday ka pa hinahanap nila Mommy at Daddy?’ naputol tuloy ang pagmumuni-muni ko nang bigla na namang nagsalita ang kakambal ko. Wala sa sariling napakamot ako ng aking ulo at hilaw na ngumiti na tumitig sa kanya

“Alam naman ni Mommy kung saan ako pupunta. Nagpaalam naman ako sa kanya.” mahina kong sagot

“Nagpaalam sa kanya? At pinayagan ka naman?’ tanong niya. Dahan-dahan akong umiling.

“Hindi nga eh. Sabi ni Mommy, kay Daddy daw ako magpaalam. Eh, hindi na…alam ko naman na hindi din papayag si Daddy eh.” sagot ko na sinabayan ko pa ng hilaw na pagtawa.

Napansin kong kaagad na naningkit ang mga mata ni Zyra sa inis. Alam kong hindi siya ntutuwa sa naging sagot ko. Eh ako din, hindi din naman ako kumbinsido sa naging sagot ko eh.

At nasa ganoon kaming pag-uusap nang bigla na lang lumapit si Lemuel. Sinabi niya na dadalhin daw nila sa hospital si Pinky.

“Huh? Sama ako.” sagot ko din kaagad. Akmang tatalikod sana ako nang maramdaman ko ang paghawak ni Zyra sa kamay ko

“Hindi ka aalis. Hindi ka na sasama sa kanila. Alam mo, kababae mong tao, ang hilig mo sa mga ganitong lakad! Paano na lang kung hindi kami dumating? Ano na lang ang mangyayari sa iyo?” yamot niyang tanong sa akin

Hindi ko naman mapigilan ang mapakamot ng ulo ko. Oo nga pala, ano ito, coincidence lang ba ang lahat? Paanong dito pa talaga sa liblib ng lugar ng Quezon kami nagkita ni Zyra?

Hindi kaya-----

“Zyra, paano mo pala nalaman na isa ako sa grupo na napa-trouble sa lugar na ito?” nagtataka kong tanong. Nahuli ko pa ang kakambal ko na napasulyap kay Arif kaya naman, napatitig muli ako sa lalaki

“Coincidence lang ang lahat. Sakto naman na tinatrack namin ang mga ungoy na iyan!” malamig ang tono ng boses na sagot ni Arif sabay turo kina Pusit at kambing. Hindi ko naman mapigilan ang makaramdam ng kaba.

Lalo na nang makita kong isa-isa na nilang inilalagay sila Pusit sa trunk ng sasakyan.

“Boss, ayos na! ano po ang gagawin namin sa mga taong iyan.” wika ng isang lalaking miyembro ng kulto, este, tauhan yata nitong si Arif Fulgencio. Boss ang tawag eh..so ibig sabihin, tao niya diba?

“Mauna na kayo sa hideout! Magsama ka ng ibang tao at siguraduhin niyo na makuha mo ang mga detalye na kailangan natin sa kanila bago niyo sila patahimikin.” seryosong sagot naman ni Arif.

Muli tuloy akong napatitig sa kanya. Patahimikin? Ibig bang sabihin, may balak itong si Arif na patayin sila Pusit? Ibig bang sabihin, totoo ang naririnig kong tsismis na ang nobyo nitong kakambal ko ay------

“Sumama ka na lang sa amin.” malamig ang boses na wika ni Zyra. Wala sa sariling muli napakamot ako ng aking ulo.

Ang motor rides na ito ay matagal na naming pinlano na magkakaibigan. Kung sasama ako dito kay Zyra, sayang naman itong paghahanda namin.

“Zyra naman, hindi maaari! Tsaka, ano naman ang gagawin ko kung sasama ako sa inyo? Date niyo iyang mag nobyo at nakakahiya naman kung maging third wheel ako.” wika ko habang may hilaw na nakangiti sa labi. Pagkatapos noon, hinila ko na ang kamay kong hawak niya para mabitiwan.

Kaya lang, sadyang makulit si Zyra. Wala yatang balak na pakawalan ako kaya naman, hindi ko na maiwasan na makaramdam ng inis.

“Zy, please, last na ito, promise. Siguro naman ang nangyari kanina, hindi na mauulit. Huwag kang mag-aalala, mag-iingat naman ako eh.” muli kong wika.

Kaya lang, mukhang wala yatang balak nma pakingan ang pagsusumamo ko. Bigla na lang kasi ako nitong hinila patungo sa sasakyan eh.

Kaagad din naman akong pumalag.

“Zyra, no! Hindi ako sasama! Teka lang, ano ba naman iyan, mas mahigpit ka pa kina Mommy eh.” muli kong wika.

Pero, parang wala yatang balak na pakingan ako nitong kakambal ko. At ang eksena na iyun ay tahimik lang na nakamasid sa amin si Arif habang halata na sa mga mata nito ang pagkainis

“Hon, bakit hindi mo na lang hayaan iyang kakambal mo? May sarili na siyang buhay at kung mapahamak man siya, hayaan mo siya.” malamig ang tono na wika ni Arif.

At nakakatuwa dahil pabor sa akin ang sinasabi niya…hihihi

“Hon, hindi pwede! Kanina, muntik na siyang mapahamak at ayaw kong mangyari ulit ito. Kahit na medyo matigas ang ulo nitong kakambal ko, mahal na mahal ko iyan eh!” sagot naman ni Zyra kay Arif.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapaismid. Mahal? Mahal na mahal daw…hmmp, si Zyra talaga! Oo, alam ko naman, mahal ako nitong kakambal ko pero minsan, ang pagmamahal nito ay nakakasakal na din. Paano ba nman kasi, minsan, parang naging anino ko na din ito. Lahat na lang ng mga kilos ko ay sinusumbong na lang kina Mommy at Daddy

Maraming mga rides noon pa ang hindi ako nakakasali. Kasi nga, magpapaalam pa lang ako, binubulungan na niya sila Mommy na huwag akong payagan.

Kesyo puro barkada daw ang inaatupag ko at pinapabayaan ang pag-aaral. Hasysst, alam ko naman na good girl itong si Zyra eh. Isa sa mga ugali na taliwas sa akin