“Patayin niyo nalang ako!” Garalgal ang boses ko. “Patayin mo nalang ako, Celine.” Pagmamakaawa ko. Lumuhod ako sa harapan niya. Nagmamakaawa na patayin nalang ako dahil hindi ko na alam kung kakayanin ko pang makita si Rowan at Simon na magpatayan.“Kailangan mong tapusin ang nasimulan mo, Helena, kailangan malaman ni Rowan ang tunay na pagkatao niya.” Saad ni Celine. “Sinubukan kong sabihin sa kanya ang totoo pero hindi siya naniwala sa akin. Sa'yo lang siya naniniwala at maniniwala.”“Nasaan si Rowan? Saan mo siya itinago?” Inalalayan niya akong tumayo. “Gusto ko siyang makita, Celine.”“Hindi ko na alam kung nasaan siya, Helena, pero malakas ang kutob ko na nasa ilalim siya ng tinatapakan natin.” Tumaas ang kilay ko sa sinabi ni Celine. Ngayon palang baka hindi na ako tumagal dahil sa mga nalalaman ko.“Kailangan nating makuha ang susi kay Simon.” ani Selena. “Nasa kanya ang susi patungo sa underground.” Sinangayunan siya ni Celine.“Gusto kong malaman kung anong kinalaman ko kay
Isang buwan na ang lumipas ngunit hindi pa rin bumabalik sa mansyon si Rowan. Hindi rin ako makatiyempo na tanungin si Simon at Celine sa kung ano ang nalalaman nilang dalawa.“Helena, ilang buwan na 'yang tiyan mo?” Tanong sa akin ni tito Luciano –kaming dalawa lang ang naiwan sa mansyon. Sapagkat inutusan niya si Simon na asikasuhin ang kanilang kompanya dahil nanganganib na ito.Si Celine at Selena naman ay hindi ko naabutan nang magising ako. 'Di ko na rin naisipang tanungin si tito Luciano kung saan sila nagpunta dahil noong bumaba ako busy siya sa pakikipag-usap sa telepono.“Mag apat na buwan na po.” Sagot ko habang kumakain ng tinapay. Sinamahan ko siya sa sala dahil wala siyang kasama. Magkalayo kaming dalawa nang bigla siyang tumayo at lumapit sa akin.Umakbay siya sa balikat ko ngunit hindi ko iyon binigyan ng malisya. “Baka pwede pa kita maikama.” Napatigil ako sa pagnguya nang himasin niya ang hita ko. Nakasuot lang ako ng bistida ngayon para makakilos ako ng maayos.Hi
Kung ito man ang nakatadhana sa akin, handa akong tanggapin ang katotohanan. Ano pang silbi ko kung hindi ko na makakasama pa si Rowan. Ano pa ang magagawa ko kung 'yung taong pinaglalaban ko wala na sa tabi ko?Pumasok ako sa buhay ng mga Hidalgo upang makaganti–pagbayarin man lang ang taong pumatay sa magulang ko. Sa kabila nang paghihiganti at pagpapanggap natututunan kong magmahal. Natutunan kong mahalin ang anak ng demonyo. Alam kong walang karapatan ang katulad ko na maging masaya sa lahat ng kasalanan na ginawa ko. Alam kong may katupusan ang lahat. Alam kong darating ang araw na malalaman nila ang totoo na matagal ko nang pinaghandaan.“Hayop ka!” Nadismaya ako nang marinig ko ang boses ni Simon. Malakas niyang sinuntok ang kanyang ama. Hindi agad nakalaban si Luciano dahil sa gulat at biglaang pagdating ng anak niya. “Papatayin kita!” Hindi maipinta ang mukha ni Simon–galit na galit siya.Naaawa ako sa sarili ko dahil sa pagsisinungaling ko. Ginamit ko ang feelings ni Simon
Magmula nang bumalik sina Celine at Selena hindi na ako mapakali. Pakiramdam ko ano mang oras may masama silang gagawin sa akin. Gusto ko man maniwala sa mga paliwanag nila sa pagkamatay nina Luciano at Nelia ay hindi ko magawa. Hindi pa rin ako kumbinsido kahit na may tumutulong luha sa kanilang mukha. “Mahal, bakit hindi kapa kumakain? Baka makasama sa baby natin iyan.” Ani Simon. Halos paubos na ang pagkain sa kanilang plato ngunit hindi man lang nabasawan ang nasa akin. Si Simon ang nagluto ng aming hapunan at 'di ko maintindihan kung bakit may gana pa silang kumain sa kabila ng ginawa nilang pagkitil sa buhay ng mga magulang ni Rowan. “Wala akong ganang kumain, Simon.” Aakma na sana akong tumayo nang padabog niyang binagsak ang kubyertos. “Kumain ka, Helena.” Pikit mata niyang turan. “Makakasama para sa inyong dalawa ang ginagawa mo.” Malumanay na pagkakasabi niya. Patuloy parin sa pagkain ang dalawa. Na wari'y wala kami sa harapan nila. Naguguluhan na ako kung ano ang marar
Kung totoo ngang walang kinalaman si Simon sa pagkawala ng asawa ko at kung totoo ngang patay na siya kagaya nang pagkakasabi ni Celine, sino ang pumatay kay Rowan?“Hindi ako ang kalaban mo rito, Helena, kakampi mo ako kaya tinutulungan kita.”Kahit ilang beses ko nang tinatatak sa aking isipan ang paliwanag niya hindi ko pa rin siyang magawang paniwalaan. Pakiramdam ko nililinlang niya lang ako para makuha ang loob ko. Para makumbinsi ako na magkaroon kami ng seryosong relasyon.“Pero kung hindi kapa rin satisfied sa explanation ko, pwede ka naman gumawa ng paraan para malaman ang totoo.”Higit isang oras na kaming nasa kwarto pero hindi pa rin matapos ang diskusyon naming dalawa. 'Di pa rin naman ako inaantok sa kadahilanang gusto kong hulihin si Simon sa sarili niyang patibong.“Siguraduhin mo lang na hindi mapapahamak ang anak ko, Helena, dahil sa oras na malaman kong nasa piligro siya baka makalimutan kong mahal kita.”“Pin
Kung pwede ko lang ibalik ang lahat sa dati baka posible pang magkaroon ako ng masayang buhay. Kung hindi lang pinatay ni Luciano ang aking ama, baka may chance pa kami ni Rowan na mamuhay ng matiwasay.“Bakit ngayon ka lang dumalaw?”Nakangiti ko siyang tinitigan. Inakap ko siya patalikod at inayos ang kanyang buhok.. Ilang taon din kaming nagkawalay. Ilang taon kong tiniis ang pangungulila sa aking ina. “Ginawa ko ang pinag-uutos mo sa akin, ina, patay na sina Luciano at Nelia.”Maaga akong umalis ng mansyon. Inakala kong hindi na ako makakalabas ng buhay dahil sa planong pagpatay sa akin ni Celine. Pero nagkamali ako, inunahan na siya ni Selena. Pinainom niya ng pills ang babaeng iyon kaya ako nakalabas. 'Di ko na rin naabutan na gising si Simon kaya hindi na ako nag abala pa na ipaalam sa kanya ang distinasyon ko. Baka maging mahirap sa akin na lisanin ang lugar na iyon.“Pinatay mo ba sila?” Abala sa pananahi ang aking ina. Ni hindi niya nga
Nanginginig ang kamay ng aking ina sa isang pamilyar na boses. Magkahalo ang kaba at takot na nararamdaman ko gayundin ang matandang babae na tila'y hindi makapaniwala sa kanyang nakita.Inalalayan kong makatayo si Ina ngunit pawang nanlalambot na ang magkabilang tuhod niya. Mabuti nalang agad ko siyang nahawakan at nailayo sa papalapit na si Simon.“Si-mon, anong ginagawa mo rito?” Pinatili ko ang matapang na tono upang hindi niya mahalata ang takot na nararamdaman ko. Ngayon pang alam ko na ang totoo, alam ko na kung ano ang totoong pagkatao niya. Na nagsisinungaling lang siya sa akin kagaya ng pagkakasabi ni Celine at Selena.“Anong ginagawa ko rito? Ikaw anong ginagawa mo rito sa liblib na lugar na 'to?” Seryoso ang boses niya nang ibalik niya ang tanong sa akin. “Oh. Buhay pa pala ang nanay mo, Helena, bakit hindi mo sinabi sa akin agad para naman pormal ko siyang niligawan.”Pinaatras ako ni Ina at siya ang humarap kay Simon–blangk
Sa kalagitnaan nang pag-uusap naming dalawa paunti-unti ko siyang naiintindihan. Marahil malaki ang kasalanan na nagawa ng mga magulang ko sa magulang niya kaya ganoon na lamang siya kapursigido na maghiganti.“Pero gusto ko lang sabihin na tunay ang pagmamahal ko sa'yo at handa akong patunayan ang sarili ko ano mang oras.”Higit dalawang oras na siyang nagmamaneho at pansin ko ring iniinda niya 'yung sakit ng kanyang ulo dahil sa pagpalo ko sa kanya. Ini-insist ko na ako nalang ang mag drive pero hindi siya nakikinig sa akin. “Gustuhin ko man na makilala kapa pero hindi na ako sigurado kung totoo ba o kasinungalingan ang sasabihin mo sa akin.” Malamya kong sagot.Andoon pa rin ‘yung doubt na nararamdaman ko. Kahit na gaano ko pa siya kagusto na makilala, kung may pumipigil sa akin na gawin iyon wala ring kwenta. Bukod sa hindi ko na kilala ang mga taong nasa paligid ko, mas higit na naguguluhan na ako sa aking sarili. Naguguluhan na ako sa mga desisyon na ginagawa ko. Na para bang