Kabanata 1 (Simula)

"Sigurado ka na ba sa desisyon mong ito Emy? Hindi na ba magbabago ang isip mo?"

Naluluhang tanong ni Sister Carolina kay Emeryn. Isa ang butihing madre na kumupkop at nag alaga sa dalaga sa isang bahay ampunan sa probinsiya ng San Ramon. Ito rin ang nagbigay ng pangalan sa dalaga na kinilalang si Emeryn 'Emy' Del Rosario.

Hilam din sa luha ang mga mata ni Emeryn habang nakaharap kay Sister Carolina. "Oo naman po Inang. Gusto ko pong makatulong sa inyo rito at pati na rin po sa mga batang kagaya ko. Napakalaki po ng utang na loob ko sa inyong lahat dito kaya panahon na po para suklian ko iyon."

Puno ng damdaming tugon niya kaya emosyonal na yumakap sa kanya ang butihing madre.

"Hindi mo na kailangang suklian pa ang lahat. Masayang masaya kami na napalaki ka namin bilang isang napakabuting dalaga. Alam kong may pangarap ka rin kaya hindi kana namin pipigilan pang abutin iyon. Basta kahit anong mangyari ay nandito lang kaming lahat para sayo Emy." Puno ng emosyong turan ni Sister Carolina kaya tuluyan ng bumuhos ang mga luha ng dalaga.

Ayon sa kwento sa kanya ni Sister Carolina ay isang buwang sanggol pa lamang siya nang iwanan sa labas ng simbahan. At walang anumang pagkakakilanlan sa taong nag iwan sa kanya maging ng kanyang mga magulang.

Gayunpaman ay may pangarap pa rin naman siya na makilala ang mga iyon. Lumaki kasi siya na puno ng pangaral at pagmamahal kaya unti unting naghilom ang hinanakit niya sa mga magulang na nag abandona sa kanya. Itinatak niya nalang sa kanyang isipan na baka may napakalaking dahilan kaya iyon nagawa ng kanyang mga magulang. Na baka sobrang naghihirap ang mga iyon kaya walang maipakain, o di kaya ay baka nabuntis lang ang kanyang ina ng kung sinumang lalaki. Ganoon kasi ang kwento ng ibang mga bata sa bahay ampunan kaya di niya maiwasang maihalintulad ang pinagmulan niya.

Basta ang ipinagpapasalamat pa rin niya ay nagawa pa rin siyang ipanganak at hindi ipinalaglag kaya nasilayan niya ang mundo.

"Emy? Okay na ba ang lahat? Naghihintay na sa labas si Miss Rosana." Tanong ni Sister Cora nang makalapit ito sa kanila.

Si Miss. Rosana Velez ang legal na nag ampon sa kanya. Noong nakaraang buwan pa lang nagpunta sa bahay ampunan ang ginang para maghanap ng batang aampunin. At sa rami ng mga bata at dalagitang naririto ay hindi niya inasahan na siya ang magugustuhan at mapipili nito lalo pa at dise otso anyos na siya.

"Napakagaan ng loob ko sayo hija. Napakaamo ng iyong mukha. Napakaganda mo, bagay na bagay tayong tawaging mag ina."

Iyon lang ang naging pahayag sa kanya ng ginang at pagkatapos ay ibinalita na lamang sa kanya ni Sister Carolina na siya ang napusuan at napiling ampunin ng mayamang ginang. Ayon naman sa impormasyong sinabi sa kanya ay matandang dalaga si Miss Rosana, nasa singkwenta anyos na ang edad nito at nag iisa na lamang sa buhay. Napaisip nga siya kung bakit hindi ito nakapag asawa gayung maganda naman ito at maalaga pa sa sarili.

'Siguro may mga tao lang talaga na mas naising mag isa sa buhay para may peace of mind.' Aniya nalang sa isip.

At walang anumang pagdadalawang isip siyang pumayag dahil bukod sa mukhang mabait at magiliw ang ginang ay pinangakuan agad siya na papagtapusin ng pag aaral sa kolehiyo sa kahit anumang kursong naisin niya. Napakaswerte niya kung tutuusin kaya hinding hindi niya sasayangin ang oportunidad na ibinigay sa kanya.

Marahang ngumiti si Emeryn at tumango saka nito binitbit ang packbag na naglalaman ng kanyang kakarampot na gamit. Iilang piraso lang kasi ng damit masusuot ang dala niya dahil ibinigay niya ang iba sa mga dalagitang kasamahan niya rito sa bahay ampunan.

Muli silang nagyakapan ni Sister Carolina at maging si Sister Cora ay nakisali na rin. At bago pa man niya tuluyang lisanin ang nakamulatang lugar ay nagsilapitan na rin ang mga bata at dalagang kasamahan niya rito sa bahay ampunan.

"Mamimiss ka namin Ate Emy."

"Ate, bili ka maraming chocolates pagbalik mo rito ah!?"

"Ingat ka roon Ate Emy. Bisita ka rito palagi ah!"

Iilan lang ito sa nakakaantig na mensahe ng mga bata na siyang tuluyang nagpabuhos ng kani kanilang emosyon. Ilang minuto pa silang emosyonal na nagpapalitan ng mensahe hanggang sa tuluyan na nga siyang nagpaalam sa lugar at sa pamilyang kanyang kinalakihan.

"Balang araw ay babalik ako rito at tutulong ako sa abot ng aking makakaya." Panata niya sa sarili bago emosyonal na humahakbang papalabas.

Sa parking lot ay ilang minuto ng naghihintay si Miss Rosana Velez kasama ang pinagkakatiwalaan nitong driver na si Edwin.

"Iyan na po ba ang dalagang tinutukoy niyo ma'am? Aba'y napakagandang babae, birhen na birhen at napakapresko! Swak na swak!" Mangha at puno ng pagnanasang puri ng lalaki nang masilayan ang naglalakad na dalaga patungo sa sasakyan.

Ngumiti ng makahulugan ang ginang habang nakatuon na rin ang mga mata sa dalaga. Maging siya ay sobrang napahanga sa gandang taglay nito na siyang kauna unahang hinahanap niya. Perpekto ang dalaga para sa hinahanap niyang katangian ng isang babae kaya hindi siya nagdalawang isip na piliin ito. Nakajackpot pa nga siya kung tutuusin. Ramdam niya ring magagampanan nito ng maayos ang napakalaking tungkulin na ipapagawa niya!

Naudlot lang ang malikot na imahinasyon ng ginang nang tuluyang makalapit ang dalaga.

"Ma--- magandang araw po Ma'am Rosana." Magalang na bati ng dalaga, nakayuko pa ito at mababanaag ang pagkapahiya sa boses.

Magiliw na ngumiti ang ginang saka nito inanyayahan ang dalaga papasok sa loob ng sasakyan.

"Mama, Mama Rosana na ang itawag mo sa akin coz from now on, ako na ang magiging legal mong mama." Ani ng ginang na siyang nagpalambot lalo sa puso ng inosenteng dalaga.

Buong buo man ang pinaparamdam na pagmamahal ng mga tao sa bahay ampunan ay hindi niya aakalaing may ibang dalang kaligayahan ang malaman na may ibang taong handang tumanggap sa kanya ng buong buo at aako pa sa responsibilidad bilang isang magulang kahit na hindi naman sila magkaano- ano.

Naluluha siyang napangiti saka marahang pumasok sa loob ng sasakyan. At bago pa man tuluyang maisara ang pintuan ay muli niyang sinulyapan ang lugar na nagbigay buhay sa kanya.

At mas lalo lamang siyang napaluha nang masilayan ang pagkaway ng mga madreng nagpalaki sa kanya kasama ang mga batang kagaya niya na itinuring niya ng mga kapatid.

Emosyonal siyang ngumiti. Hilam man sa luha ang mga mata ay kumaway siya pabalik at muling ipinanata sa sarili ang pangako para sa mga taong itinuring niyang pamilya sa loob ng labing walong taon.

"Let's go now Edwin at baka magbago pa ang isip ng anak ko." Mahinahong utos ng ginang sa driver nito kaya agarang binuhay ng lalaki ang makina.

ANAK KO....

Pagkarinig sa tinuran ng ginang ay napalingon si Emeryn sa gawi nito. Hindi niya malaman kung bakit tila ba ngayon pa lang ay hindi siya nito kinakahiyang kilalaning anak. Napakagiliw pa ng pakikitungo nito sa kanya.

"I already told you na simula ngayon ay ako na ang magiging magulang mo kaya anak na rin kita syempre. Huwag kang mahiya o mailang sa akin Emy." Nakangiting ani nito at ramdam naman niya ang sensiridad sa boses ng ginang kaya marahan siyang ngumiti at tumango.

"O--- opo ma'am---"

"Mama, Mama Rosana." Pagtatama nitong muli kaya napalunok siya ng mariin saka nahihiyang ngumiti.

"Opo-- Mama Rosana." Naiilang pa rin na ani niya.

"Bueno, malayo layo pa ang magiging biyahe natin anak kaya pwedeng pwede kang matulog na muna." Ani nito sa kanya na marahan niya lang na tinanguan saka siya unti unting napapaidlip.

Puno ng magkahalong kaba at galak ang puso niya dahil alam niyang paggising niya ay may bagong buhay na naghihintay sa kanya.