LOGINNasa Maynila pa rin si Lucien. Sa wakas ay naayos na ang mga detalye para sa mga medikal na kagamitan na balak niyang bilhin, at katatapos lang niya sa isang dalawang oras na international medical conference. Bakas ang labis na pagod sa kanyang mukha.Inabutan siya ng kanyang assistant na si Ethan ng isang basong tubig."Dr. Del Castillo, you should get some rest. Mukhang hindi maganda ang tulog niyo kagabi."Umiling lang si Lucien, ang kanyang ekspresyon ay nanatiling malamig at kalmado gaya ng dati."Sabihan mo ang driver na maghanda. We're leaving immediately."Walang kaalam-alam si Ethan kung ano ang pinagmamadali nito, ngunit hindi siya nangahas na magtanong. Agad na lamang niyang sinunod ang utos.Sa sandaling iyon, biglang tumunog ang telepono ni Lucien. Ang pangalang lumitaw sa screen ay nagpadikit nang bahagya sa kanyang mga kilay.Lola.Sinagot niya ang tawag, pilit na pinipigil ang inis na namumuo sa kanyang dibdib."Grandma, is something wrong? May problema ba?"Umalingawn
Ngunit ngayon...Kung gaano man katamis ang mga alaalang iyon noon...Ganoon na lang kakarimarim ang pakiramdam nito ngayon.Nang walang pag-aatubili, binuksan ni Amara ang settings menu.Pumili siya ng isang simpleng puting imahe at pinalitan ang lumang lock screen.Puro.Malamig.Walang laman.Ganap na walang emosyon.Ang huling bakas ng mga damdaming iyon ay naglaho.Walang makakaalam kailanman na minsan niyang iningatan ang anino ng isang tao sa pinakasikretong sulok ng kaniyang puso.Matapos matanggap ang mga dokumento mula kay Theo, hindi nagmadali si Journalist Borromeo,na kilala ni Alyssa, na ilathala ang kwento.Siya ay isang bihasang investigative reporter.Hindi siya mag-uulat ng mga paratang na batay lamang sa sabi-sabi.Nang hapong iyon, personal siyang pumunta sa ospital upang kumpirmahin ang lahat.Kinuhaan niya ng litrato si Anna Pineda habang nagda-dialysis.Ang kamay ng maliit na batang babae ay tadtad ng marka ng karayom.Ang mga malulusog na ugat ay halos imposible
Inside the ElevatorSa selpon, maikling ipinaliwanag ni Amara ang lahat ng nangyari.Natahimik si Theo nang isang sandali bago nagsalita.“I do know ang Regional Director ng Department of Health, pero hindi kami masiyadong malapit. Besides, kung may nagmanipula nga ng transplant priority, then it’s likely na isang mas makapangyarihang tao ang nag-apruba nito.”Agad na lumubog ang puso ni Amara.“Still, tama ang ideya mo,” patuloy ni Theo sa isang kalmadong boses. “Public opinion na lang ang tanging paraan para mailantad ito. I know a few journalists na maaaring pumayag na mag-imbestiga.”“kailangan ko ng maraming impormasyon tungkol kay Anna Pineda—ang kaniyang medical records, kung gaano na siya katagal sa waiting list, at lahat ng matching records.”Ang kaniyang boses ay nanatiling matatag at mahinahon, na nagbigay kay Amara ng pakiramdam ng kasiguraduhan.Naramdaman niya ang pagpapakalma sa kaniyang sarili at maingat na nakinig sa bawat tagubilin.Matapos ang tawag, bumalik siya sa
Isang makabagong medical park ang naglalaman ng pinakamalaking exhibition at sales center ng bansa para sa mga advanced medical equipment.Nauupo si Lucien sa loob ng kaniyang kotse, habang nag-aantay para sa kaniyang itinakdang pagpupulong sa procurement manager.Ang kaniyang matalas na mga mata ay sumusuri sa impormasyon sa kaniyang tablet, binabasa ang mga file na ipinadala ng kabilang panig kaninang umaga.Habang nag-aantay, hindi niya inaasahang makita ang isang pamilyar na pigura.Si Theo.Hindi naman ito ganap na nakagugulat.Ang mga kagamitan na bibilhin sa pagkakataong ito ay pinagsasama ang advanced medical sensors at isang drone platform, kaya natural lamang na lumahok ang mga biomedical engineering companies sa proyekto.Bagamat nagdilim ang ekspresyon ni Lucien nang isang sandali, mabilis niyang pinilit ang kaniyang sarili na magtuon sa gawaing kailangang tapusin.Ang pangunahing layunin ng business trip na ito ay ang bumili ng isang espesyal na medical device na mahalaga
Chapter 92: The Anonymous ThreatThe School Grounds“Remember to come home early for dinner tonight.”Ang boses ni Lucien ay kalmado, halos banayad.Natigilan si Amara.Marahil dahil ito sa lamig ng hangin ng nagbabadyang taglamig, ngunit isang pamilyar na kalungkutan ang tahimik na dapo sa kaniya.Matagal-tagal na rin nung huling nagsalita sa kaniya si Lucien nang ganoon.For a fleeting moment, tila ba bumalik sila sa kung ano sila noong una.Hindi nagbago ang boses nito.Ngunit wala na itong dalang init para sa kaniya.Saka lamang isinara ni Lucien ang pinto ng kotse nang tuluyan na siyang mawala sa paningin.Tumingin siya kay Lyndon sa upuan ng driver.“I have a business trip tonight, kaya hindi ako uuwi. Stay here at ihatid mo siya sa bahay mamaya.”–Binilisan ni Amara ang kaniyang lakad patungo sa silid-aralan, habang ang isang hindi mapakagandang pakiramdam ay namumuo sa kaniyang dibdib.Ang relasyon niya sa kaniyang kapatid sa ama ay palaging kumplikado.Ito ang unang pagkaka
Nang bumalik si Lucien sa silid-tulugan, maingat niyang sinuri ang nakabandaheng sugat sa noo ni Amara. Pagkatapos ay kinuha niya ang telepono nito at tahimik na tinanggal ang kaniyang sarili mula sa blocked list sa contact ng babae. Nakatulog na si Amara. Kahit sa kaniyang pagtulog, ang kaniyang mga kilay ay nanatiling magkakasalubong habang ang mga tahimik na luha ay umaagos sa kaniyang mga pisngi. Nakabalot sa ilalim ng kumot, mukha siyang nakatutunaw ng pusong payat. May isang mapagpalang buntong-hininga, kinuha ni Lucien ang isang tissue at banayad na pinunasan ang mga luha nito. Ngunit patuloy ang mga ito sa paglaglag, nang sunod-sunod, na tila mga perlas na nadudulas mula sa isang naputol na kuwintas. Kahit gaano karami ang punasan niya, hindi mapigilan ang pag-agos. Sa huli, naupo na lamang siya sa tabi ng kama, pinapanood ang babae sa gitna ng katahimikan. Hindi niya alam kung gaano karaming oras ang lumipas bago tuluyang kumalma ang paghinga nito at huminto
Tahimik lang na nakatayo si Amara sa tabi habang may kausap si Lucien sa kabilang linya. Hindi niya naririnig ang sinasabi sa kabilang linya, pero sa sandaling sagutin nito ang tawag, ang hambog na pag-uugaling ipinakita nito sa kanya kanina ay biglang naglaho. Lumambot ang kanyang ekspresyon. An
Pakk! Namutla si Amara habang madiing dumapo ang kanyang palad sa mukha ni Lucien. Siya na nga ang biktima kahapon, pero kung pagsalitaan siya nito ay tila ba siya pa ang walang katuwiran. Pinunasan ni Lucien ang gilid ng kanyang labi kahit wala namang dugong tumulo doon, ngunit ang kanyang mata
A/N: Dahil nagkamali po ako ng lapag ng chapter, ipa free chapter ko po itong Chapter 31. Chapter 32-33 po kasi ang na update ko at walang Chapter 31. Enedit ko siya at nag double ang Chapter 33. Wala akong idea kung kailan ma approve ang modifications na ’yon. Kaya ito po ang Chapter 31. Pasensya
Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito? Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali. Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya? M







