Uncontrolled Affection

♡ KABANATA 4 ♡

Hindi ako nahimatay sinadya ko lang na pumikit para ipagamot naman niya ako! Iniisip ko na baka maubusan ako ng dugo! Dahil noon sa aming baryo ng San Agustin ay may nasugatan sa amin noon dahil sa layo ng ospital siya ay naubusan ng dugo at namatay.

Wala ako narinig na salita sa kanya pero nararamdaman ko ang mabilis na takbo ng sasakyan. Sa isang private hospital kami tumigil! Mga nurse ang umalalay sa akin at hindi siya. Private room ako dinala may IV (intravenous) pa. Pinagsisihan ko tuloy ang madala rito! Nakaupo siya sa upuang nasa sulok at nagbabasa ng dyaryo. Napatitig ako ng husto ng makita ko siya sa FrontPage.  Bumaba ang dyaryo at siya na ang nakita ko, tumayo siya at lumapit.

“Magpahinga ka mabuti, aalis na ako!” Malamig niyang sabi, pinagmasdan ko ang IV puno pa ito at ayoko mag-isa at mabored rito.

“Samahan mo muna ako! Ayoko mag-isa!” Iniangat ko ang kamay ko para bahagyang hilahin ang suit niya.

“Hindi pwede busy ako!” alis niya ng kamay ko sa suit niya, hindi na ako umangal pa ng makalabas siya. Hinawakan ko ang nasa noo ko isang gasa lang naman ito pero kailangan kong gumugol ng ilang oras dito. Wala ako magawa kundi ang mahiga at maghintay na maubos ang dextrose.

Hindi ko namalayan na nakaidlip ako, nagising na ako na puro pagkain ang nasa tabi ko, kahit wala naman akong inaasahan na bisitang dumating nakaramdam ako ng pagdudumi kaya bumangon ako at hinila ang IV stand at ilagay doon ang dextrose. Lumabas ako at naglakad para hanapin ang banyo. Pero hindi ko inaasahan na naroon siya sa labas at nakaupo busy siya nagbabasa ng magazine. Tumigil ako sa harap niya.

“Hindi pa oras para lumabas!” tumigil siya sa pagbabasa at bumaling ng tingin sa akin.

“Naiinip na ako, anong oras ba?” sabay umupo ako sa mga upuang nakahilera sa harapan niya.

“5pm!”

“Pero! Gasgas lang naman ang nasa noo ko bakit kailangan ko ng ng dextrose?” hawak ko sa gasang nasa noo ko.

“Dehydrated ka; that’s why you still here.” Bumalik siya sa pagbabasa, at nagpalipat lipat pa ng pahina –“Bumalik kana sa kwarto mo. Matulog kapa!” Utos niya at hindi na tumingin pa sa akin, ipinagpatuloy lang niya ang pagbabasa at dumekwatro pa ng upo.

“Ano ba yan!” Nang makabalik ako sa kwarto,  Hindi na ako nakapagbanyo nawala ang sakit ng tiyan ko ng makita ko siya, mula sa wall clock ng ospital ay nasipat ko ang oras, may dalawang oras pa ako na ilalagi at sasamatalahin ko na ang matulog ng matulog. Umayos ako at muling nahiga, nag-isip ako ng pampaantok para makabalik ako sa pagkakatulog.

Hindi ko namalayan ang oras, lagpas na ng ala-singko ako nagising, oras na pala para umuwi. Bumukas ang pinto at pumasok siya na may dalang malaking paper bag, wala siyang sinabi at pahagis na nilagay iyon sa ibabaw ng kama!

“A-ano ito?” ng buklatin ko ang paper bag.

“Damit! Sukatin mo,” isang red dress ang tumambad sa akin ng ilabas ko sa paper bag, simple lang ito at hindi daring,  pero nung makita ko ang tag ay nanlumo ako sa presyo. Binalik ko sa loob ng paperbag ang dress at inabot sa kanya.

“Ang mahal! Nasaan na ba ang damit ko kanina!” baling ng mata ko sa katabing kong lamesa.

“Nasa laundry shop! Kung ayaw mo isuot yan, hospital dress na lang gamitin mo palabas dito!” Tumalikod na siyanat nagtuloy tuloy palabas ng pinto. Wala na ata ako magagawa kundi ang suotin ito!

Lumabas na ako suot ang damit na binigay niya. Sukat naman sa akin ang dress, lumagpas naman ito ng bahagya sa tuhod ko at nagustuhan ko rin dahil may manggas ito, sa parking lot ko na siya nakita. Wala ang driver niyang si Denver kaya siya ang nakita ko sa driver seat, binuksan niya rin ang pinto bago pa ako makapasok. Nang makaupo ako ay lumapit siya sa akin malapit na malapit hindi siya nakatingin pero nalalasap ko ang amoy ng hininga niya maging ang amoy niyang humalo na sa pabango at nagresulta ng pagiging amot Man scent niya na parang ang sarap sa ilong! Mainit rin ang katawan niya naparang tumagos sa black suit niya.

“Huwag mo lagi ito kakalimutan!” Lock niya sa taling hinila niya sa gilid ko. Tumango lang ako, saka siya umandar.

“Salamat dito!” saad ko habang umaandar kami. Hindi siya tumugon diretso lang ang tingin niya sa daan. Madilim na rin iyon at nakikita ko na ang city lights na parang natatanaw ko lang sa bayan namin sa San Agustin. May nadaanan kaming street foods kaya kinalabit ko siya para tumigil siya.

“Bakit?” usisa niya saka itinabi.

“Kain tayo bilis!” kahit hindi pa siya sumasang-ayon ay bumaba agad ako ng maitabi niya ang sasakyan. Nanakbo ako at agad sumulyap sa mga stall na naroroon.

Mga turo turong pagkain ang nagpasaya sa akin, kinawayan ko siya na lumapit pero nanatili lang siyang nakatayo sa malayo lumapit ako at hinila siya.

“Hindi ako kumakain sa ganito!” hindi ko siya pinakinggan, hinila ko siya hanggang matigil kami sa mga stall,  inabutan ko siya ng isaw at palamig, one day old, chicharong bulaklak, punong puno ang lagayan namin kaya nagpasya ako na maupo kami sa mga bakanteng upuan at lamesa na gawa sa plastic

Naupo siya at pinagmasdan ang hawak niya. Hindi ako nakatiis sinubuan ko siya. Pinasak ko sa kanya ang isang malaking tokneneng, halos maduwal siya pero hindi niya niluwa. Natawa ako sa ekspreston niya na parang bata pero matanda!

Hindi pa namin nauubos  ang nasa lamesa ay umorder ako ng hotdog sandwich at nilagyan ko na sandamakmak na hot sauce. Naccrave kasi ako sa maanghang ng araw na iyon.

“Bayaran mo ahh! Wala ako pera!” inangat ko pa ang kamay ko at isinubo naman sa kanya ang hotdog muntik na naman siya maduwal pero nginuya niya at nilunok. Napansin kong may ketchup siya sa labi, tinanggal ko at gamit ang daliri ko at sinipsip. Nangiwi siya at parang nadiri. Hindi pa ako umalis sa pagkakalingon ko sa kanya at pinakatitigan pa ang labi niya.

“Ano ginagawa mo ha?” napansin kong parang namumula siya. At hindi mapakali ang tingin. Kaya hindi ko napigilan ang hawakan siya sa magkabila niyang pisngi .

“Mabuti hindi nagpasa ang suntok ko sayo!” Titig ko pa rin sa gilid ng labi niya na nalagyan noon ng ketchup! – “Madaya sa akin may gasgas!” tinanggal ko ang kamay ko na nakalagay sa kabila niyang pisngi at humawak ako sa noo ko, at hinimas himas ang gasang nakadikit sa itaas ng ulo ko, hanggang sa umakyat ang tingin ko papunta sa ilong niya na may kaliitan pero matangos, napangiti ako bahagya akong nainggit kahit hindi naman ako pango, sabay tinitigan ko siya pataas sa mata niya. Lalo akong natulala ng makatitigan ko ang maliit at nangungusap niyang mata! Pero ng kumurap siya bigla niya akong tinabig palayo.

“Umuwi na tayo!” Tumayo siya at nagsimulang lumakad, habang ako hindi magkamayaw kung ano ang dadamputin sa rami ng laman ng lamesa, wala akong tinira at dinala ko lahat ng nabili namin.

“Mamaya na tayo umalis!” Habol ko sa kanya, bago pa siya makasakay, hingal na hingal akong huminto sa harap niya dahil sa bilis niyang maglakad.— “Hindi ko pa ubos ehh! Tsaka tignan mo sa labas ang ganda sa city lights!” Turo ko sa kanya! Tumingin naman siya. –“Alam mo mananawa ka ng ganyan sa amin!” Pagmamalaki ko sa kanya dahil sa lugar ng San Agustin ay mananawa ka makita ang citylights dahil bukod sa liblib ay mataas rin ang lugar.

“Bakit taga saan ka ba?” Napapitlag ako sa sinabi niya, hindi ako makapaniwala na wala siyang kaalam alam sa akin!

“Ibig mong sabihin hindi mo alam kung taga saan ako?” Nauna ako pumasok sa kanya sa loob ng kotse at naupo habang patuloy na inuubos ang lahat ng street foods. Sabay sumunod siyang pumasok at umupo at sumandal sa upuan.

“Hindi! Kailangan pa ba?” sagot niya na akala ko ay hindi na niya sasagutin.

“Dapat inaalam mo kung saan manggagaling ang asawa mo, paano kung killer?”

“Edi ayos!” Kampante ang boses niya na parang okay lang sa kanya ang mamatay, at hindi ko gustong marinig iyon dahil maraming buhay ang nais madugtungan pa ang kanilang buhay. At makasama pa ng matagal ang mga mahal nila sa buhay! Ngunit bakit siya okay lang sa kanya ang mamatay?

“Uy wag ka naman magsalita ng ganyan, dapat kahit gaano pa kahirap ang nararanasan mo huwag mong pipiliin ang mamatay!”

“Bakit nung nalaman mo na magpapakasal ka sa akin hindi mo ba binalak na magpakamatay?”

“Hindi no! Iniisip ko para sa pamilya ko.

“Wala pala tayo pinagkaiba! nabubuhay para sa pamilya, sa kapangyarihan at reputasyon!”

Naging tahimik kami ng may makita akong dumaan na angbibike agad ko siyang nilingon at kinalabit.

“Ahm… pwede ba humingi ng pabor?” Tumingin lang siya at bumalik muli sa manibela ang tingin.— “May sahod ako?”

“Sahod kailangan pa ba?— Kapag kinasal na tayo kung ano pera ko pera mo na din. Magagamit mo ng dalawang taon!”

“Pero ayoko naman ng ganun, gusto ko yung pinaghihirapan ko!”

“Edi paghirapan mo!”

“Paano?”

“Trainee wife ka diba?—Let’s go home!” sabi niya at pinaandar n ang sasakyan. Sa condomininium niya ulit kami tumigil na dapat ay ihahatid niya ako sa bahay ng mga magulang niya.

“Magcocomute na lang ba ako pauwi!”  nang makababa kami sa sasakyan, nakasunod ako sa kanya hanggang elevator.

“Bukas kana umuwi, inaantok na ako!”

“Pero baka hanapin ako ni Madam Victoria?”

“Bakit ka naman niya hahanapin kung alam niyang kasama mo ako!”

May point naman siya kaya ng makapasok kami sa bahay niya ay pabagsak siyang naupo sa sofa, sumunod ako at nakatayo sa gilid.

“Lumapit ka dito at tanggalin ang damit ko!”

“Hah?”

“Kasama yan sa kontrata ahh!”

“Hah..ahh..okay! Tumayo ako sa harap niya at yumuko sa mga butones niya ako nakatuon ng sulyapan ko siya ay nakapikit siya. “P-pati ba pantalon?”

“Oo lahat, maliban sa—”

“O-okay I get it!”

“Ihanda mo panligo ko!” Tumango ako at dumaretso sa banyo, binuksan ko ang gripo na may hot and cold. Tinantiya ko bago ko siya tinawag, nakaroba siya ng huminto sa pinto.

“Hindi naman na kailangan ako dyan diba?”

“Hindi na! Bakit gusto mo ba ako silipan?”

“Hah?” sabay umiwas ako ng tingin sa kanya.

Nang matapos siya maligo ay tinuyo ko ang buhok niya at minasahe ang likod niya nakaupo siya sa harap ng salamin kaya nakikita ko ang ekspresyon niya.

“Ano ba dapat itawag ko sayo? Mr. Lao, Sir Earniel o honey?” Napamulat siya ng marinig niya iyon kahit ako parang nabigla din. – “Ahh…huwag muna pansinin iyong huli kong sinabi nagjojoke lang ako!”

“Kung saan ka komportable bahala ka! Matutulog na ako!” Tumayo siya at nagpunta na sa kama. – May mga damit sa tokador pwede ka magpalit!” sabi pa niya at nahiga na.

Nag-alinlangan pa ako na magbukas lalo na at hindi sa akin ang tokador na iyon pero dahil may pahintulot niya ay kumuha ako ng terno, isang mahabang manggas at pajama  na puti na parehas na makintab na pantulog. Hindi ko inaasahan na may nakalaan na tokador siya na puro gamit pangbabae, napapaisip tuloy ako kung ano ba siya.

Matapos kong maghilamos at pumasok muli ako sa kwarto niya, gusto ko sana malamn kung saan ako matutulog gayong iisang silid lang ang meron siya sa condo niya. Nakahiga na siya at nahihiya na akong kulitin soya kaya minabuti ko na maupo at mahiga sa sofang malapit sa kama niya. Gumalaw siya at humarap sa akin. Nakatagilid ako kaya kita ko ang mukha niya, nakapikit na siya kaya malayo ko siyang napagmasdan.

“Tulog kanaba? Gusto mo ba makinig ng kwento sa baryo namin?”

“Kung walang sense hindi ko papakinggan!”

Bumangon ako at lumapit sa kama, sa kumot na nakatabing sa kanya ay sumukob ako, gumalaw lang siya at tumihaya.

“Kukuwentuhan kita hanggang sa makatulog ka!”

“Ano ako bata?”

“Alam mong hindi! Tsaka praktis narin, malay mo magkaanak tayo, babasahan ko rin sila ng kwento o kkwentuhan ko sila about sa atin!”

“2 years lang tayo magsasama, umaasa ka na magkakaanak tayo?”

“Alam ko naman yun matanda kana! Tsaka sa age mo dapat may anak kana!” Gumalaw siya at dumagan sa akin, napalunok ako habang magkalapit ang mukha namin.

“Gusto mo ba?” Namilog ang mata ko, ng tumuon ang mata niya sa labi ko. – “Sabi mo hinalikan kita? Anong naramdaman mo?”

“W-wala! Hindi naman para sa akin iyon ehh!”

“Gusto mo ba ulitin ko?”

Hindi na ako nakapagsalita pa, napapikit na lang ako ng maramdaman kong tumatama na ang ilong niya sa ilong ko. Ngunit naudlot iyon ng tumunog ang phone niya na nakapatong sa tabi ng lampshade, sa tabi ko ng pwesto ko.

Nakuha na niya ang phone niya pero hindi siya umalis sa pagkakadagan sa akin, busy ang mga mata niya sa pagbabasa ng mensahe kaya, malaya kong napagmasdan ang mukha niya. Hindi ko napigilan hawakan ang mata niya kaya napabaling sa akin siya, dun na rin siya umalis at nahiga. Sa kabilang gilid naman ako pumuwesto.

“6am magluto ka na ng almusal!”

“O-okay Sir!” hawak ko pa rin ang dibdib kong malakas ang kabog. Hanggang sa nakatulugan ko na.