Chapter 2: Betrayed

“Siguro mas mabuti kung mananatili ka na muna sa safe house, Ara. Base sa statement mo, nasa alanganin ang buhay mo sa mga panahong ito.” Hinarap ako ni Lieutenant Go at tumango naman si Sergeant Lee bilang pagsang-ayon sa winika nito.

I was busy checking my phone nang lumapit silang dalawa sa’kin. Nakita ko naman na napatingin ang tatlong kaibigan ko at tila inaabangan nila ang magiging reaksiyon at sagot ko.

“Paano na po ang pag-aaral ko? Malapit na po ang internship namin, this semester na iyon,” nanghihina kong sagot.

“Sa ngayon mas importante ang kaligtasan mo. Ipagpaliban mo na muna iyan, may next year pa naman.”

Napahawak na lang ako sa ulo. Oo madali lang iyon sa kanilang sabihin dahil hindi sila ang nasa sitwasyon ko. Ngayon ko naintindihan ang mga sinasabi ni mommy dati na dapat maging grateful ako sa araw-araw na binubungangaan niya ako, kasi darating ang araw na mahihirapan akong mamuhay kung ako na lang.

At nangyari na nga ang araw na iyon. Mag-isa na lang ako, sabay silang kinuha sa’kin. Gayong ngayon pa lang, naiisip ko na kung gaano kadilim ang daan na tatahakin ko.

Hindi lang mga magulang ko ang kinuha sa’kin, inalis na rin pala sa’kin ang pangarap ko na magtapos this school year.

“Don’t worry Ara, kapag naging okay na ang lahat, maipagpapatuloy mo naman ang pag-aaral,” pag-alo sa’kin ni Cheska.

“Baka naman kasi iniisip ni Ara na sayang yong chance na maging Magna Cum Laude siya,” mahina na wika ni Sarah pero narinig ko ito.

“Sa mga nangyari ba naman sa buhay ko, mas uunahin ko pang isipin iyan, Sarah? Alam mo, ang laman ng isip ko ngayon ay kung bakit sa dami ng masasamang tao sa mundo, sa pamilya ko pa ito nangyari. Mababait naman ang mga magulang ko, kaya bakit kami pa?”

“Itong si Sarah naman kasi. Uwi ka na nga lang sa inyo muna, mas lalo mo lang ine-stress itong kaibigan natin eh!”

Dahil ipinagtabuyan ni Cheska si Sarah, sinamahan na lang ito ni Ivan na umuwi na sa kanila. Hindi rin nagtagal inilabas na ang mga bangkay nila mommy at daddy.

Hindi ko maiwasan na maging emosyonal. Mahirap kontrolin ang emosyon ko, para bang pakiramdam ko gumuho na ang mundo ko.

Nang makita kong ipapasok na sila sa loob ng ambulance, nagsisisigaw ako at naglumpasay.

“Mommy, daddy! Huwag kong kunin sa’kin ang mga magulang ko!”

“Tahan na Ara, wala na sila tito at tita,” bulong sa’kin ni Cheska habang hinihilot ang likod ko. “Alam kong masakit itong nangyari sa’yo pero kailangan mong magpakatatag. Ang isipin mo ngayon ay kung paano sila mabibigyan ng hustisya,” dagdag pa niya na naging dahilan upang magkaroon ako ng intensiyon na ipagpatuloy ang buhay ko.

Nang huminahon ako ay saka rin ako kinausap ulit ng mga pulis.

“Isang araw lang ang ibibigay naming na pahintulot upang paglamayan ang mga magulan mo, Ara.”

Sinamaan ko ng tingin si Lieutenant dahil sa sinabi niya. Tinapik naman ako sa braso ni Ivan na kababalik lang.

“Bakit naman po isang araw lang?”

“Dahil nga sa ano mang oras p’weding bumalik ang mga pumatay sa kanila. Maaaring may mga madamay pa,” paliwanag niya naman pero naging makitid ang pag unawa ko.

“Trabaho niyo naman na magbantay at bigyan ng proteksiyon ang mga tao di ba? Ano’ng excuse na naman po iyan? Isang araw lang ang lamay nila, tapos ililibing na? Hindi niyo ho ba naiiintindihan ang nararamdaman ko?!”

Kahit sinong anak naman siguro magiging katulad ko ang reaksiyon. Sobrang bilis ng mga pangyayari, biglaang kinuha sa’kin ang mga magulang ko tapos mamadaliin din nila ang paglibing?

“Pasensiya na kayo sa kaibigan namin, Sir. Alam ko naman po na maiiintindihan niyo kung bakit ganito siya sumagot, masyadong masakit po para sa kaniya ang mga nangyayari.”

Kahit ano’ng gawin ko na pagtutol ay wala akong nagawa, sila pa rin ang nasunod. Hinayaan ko na lang sila gayong wala naman akong laban at siguro nga iyon ang makabubuti sa lahat.

***

Mabilis na lumipas ang mga oras at ito na ang huling oras na makakasama ko ang mga katawan ng mga magulang ko na labis na nagmahal sa’kin. Hindi ko na mapigilan ang mga nagbabadya kong luha.

“Mommy salamat sa lahat ng pag aruga at pagmamahal na ibinigay mo sa’kin. Pasensiya na po kung minsan pasaway akong anak. Mommy, sobrang ma-mimiss kita, ang hirap mabuhay na wala ka.” Tumingala ako sa langit at huminga ng malalim.

“Daddy.” Napahagulhol ako kaagad, hindi ko kayang sabihin ng verbal ang gusto kong sabihin kay daddy.

Daddy became my diary since I was a kid until nagdalaga ako. Lalaki nga siya, pero mas close kami. Lahat ng mga sekreto ko, alam iyon ni daddy. Daddy is not perfect, I know that, pero para sa’kin he is the ideal daddy at wala ng makapapalit sa kaniya.

“Pinapangako ko na ibibigay ko sa inyo ang hustisya. Kahit umabot pa sa puntong kailangan kong pumatay ay gagawin ko. Daddy, mahal na mahal kita, mahal ko kayo ni mommy. Paalam.”

Matapos ang seremonya ay dapat papasok na ako sa police car pero bigla akong hinila nila Sarah at Ivan. Tila nagmamadali sila at tinitiyak na hindi kami mapapansin ng mga pulis. Sa kabilang daan kami dumaan, sa labas pala ng kakahuyan naroon ang kotse ni Ivan.

“Saan ba tayo pupunta? Tiyak na hahanapin ako nila Lieutenant at Sergeant.”

“At sasama ka ba talaga sa safehouse nila? Ma bobored ka lang doon, mas mabuti pa kung sa probinsiya na lang tayo muna manatili,” wika naman ni Ivan na nakangisi pa.

“Oo nga Ara. Alam ko naman na hindi ka na nila masusundan doon eh.”

Binatukan ko silang dalawa kaya napahinto kami sa paglalakad. Imbes na magalit nagtawanan sila. “Mga sira kayo, eh paano na ang pag-aaral niyo?”

“Kung titigil ka, ide titigil na rin muna kami para next year sabay-sabay pa rin tayong apat na ga-graduate.” Proud pa yan si Sarah habang nagsasalita.

“Oo tama, ayaw naman din namin na malulungkot kang mag-isa. Sa lahat ng ganap mo sa buhay, dapat kasama kami,” sang-ayon pa ni Ivan.

Hindi na ako naka angal dahil hinatak na talaga nila ako ng tuluyan. Nang matanaw ko na ng klaro ang kotse, nakita ko naman si Cheska na mula sa loob ay kumakaway ito.

“Bilisan niyo baka mahalata nila!”

Nagtakbuhan naman na kami at pagkapasok sa kotse, kaagad naman itong pinaandar ni Ivan. Nagtawanan silang tatlo at nag apir pa, habang ako natawa na lang din sa ginawa nila.

“Kayo talaga, pag nadamay kayo ewan ko na lang sa inyo,” Singhal ko sa kanila.

“Sa tingin ko naman damay na talaga kami simula pa lang eh. Alam ng mga mamamatay tao ang lahat tungkol sa’yo. Malamang p’wedi nila kaming gamiting alas para mahanap ka.”

May punto si Sarah, masyadong matalino ang mga taong iyon. Kaya kahit sino sa mga kaibigan ko at hindi rin ligtas.

Tahimik at payapa ang byahe namin ngunit nagulantang kami nang may isang kotse na humarang sa daraanan namin. Animo’y nagkaroon ng karera sa loob ng puso ko.

“IT'S THEM!"

Nanlaban pa kami pero malalakas sila. Nailabas nila kami sa kotse ng walang kahirap-hirap. Kitang-kita ko na tinatalian nila ang mga kaibigan ko at binusalan sa bibig.

“Ako na ang bahala sa kaniya,” wika ng isang pamilyar na lalaki. Kung hindi ako nagkakamali, siya ang lalaking nakita ko kagabi.

“Hindi ba’t sabi ko sa’yo magpakalayo-layo ka na? Babaeng ‘to talaga ang tigas ng ulo,” aniya habang tinatalian ang kamay ko. Ramdam ko na hindi iyon mahigpit kaya tinitigan ko siya na may pagtataka.

“Sige, isakay niyo na ang mga iyan. Sunugin na rin ninyo ang kotseng gamit nila!” Utos niya sa mga kasama na kaagad naman nilang sinunod.

Naramdaman ko na sa tabi ko siya umupo. Naka blindfold ako kaya’t hindi ko makita ang dinadaanan namin.

Kapag talaga ako nakatakas, papatayin ko ang leader nila!

“Kalma ka lang, at dahil maganda ka, tutulungan pa kitang mabuhay. Pero hindi ito libre, utang mo ito sa’kin,” aniya kaya mas lalo akong nagtaka.

Hindi ko mawari kung kalaban ba siya o ano. Simula kagabi ay tinutulungan na niya ako.

“Boss, nandito na sila.”

Paghinto namin saka nila kinuha ang blindfold namin at ang busal sa bibig. Pasimpleng lumapit sa’kin ang lalaki at tiningnan ako ng makahulugan. “Kapag nakita mong nagkagulo, tumakbo ka na kaagad at gamitin mo ang kotse ko. Tumakas ka at sikapin mo na mabuhay.”

Hinila niya ako paharap sa leader nila. Ngayon ko nakita ng tuluyan ang mukha nito.

“Ikaw? Ano’ng ibig sabihin nito? I trusted you!"

“Sorry Ara, it's my dad who killed your parents. I'm really sorry."