Mag-log in“Bakit parang may sipon si Thess?” tanong ni Cassandra.Theo immediately coughed. “Paos ako. Allergies.”“Ah umuwi ka na Thess, baka mahawa pa kami.”“Ay hindi bakit mo papauwiin agad si Thess. Hindi pa nga kami nakakapag-usap.”Inaya ni Cassandra si Thess sa dining table. “Kumain muna tayo.”Sa dining table, mas malapit silang tatlo. Mas halata ang kaba ni Theo at mas halata ang pagpigil ni Zion ng tawa.Habang kumakain, nahulog ang tinidor ni Theo. Yumuko ito para pulutin, pero dahil sa bigat ng wig, bahagya iyong lumihis. Muntik nang makita ang tunay nitong buhok.Mabilis itong inayos ni Zion.Napatitig si Cassandra sa kanila. “Ang sweet ninyo.”Cassandra noticed everything.“Thess,” sabi nito, mas matamis ang boses kaysa kanina. “Kinakabahan ka ba?”“Hindi naman.”Theo glanced at Zion.Under the table, he reached for Cassandra’s hand.Nagulat ito. Sinubukan nitong hilahin ang kamay, pero hindi niya binitiwan. Hinaplos niya ang likod ng kamay nito gamit ang hinlalaki, slow and quie
“Siirrr!”“Kasalanan mo ’to. Tawag ka nang tawag. Hindi ba sabi ko, one call lang? Kapag hindi ko sinagot, busy ako. Naging si Thess ka tuloy.”“Sir, hindi ako si Thess!”“Tonight, you are.”“Sir, may dignity pa po ako.”“Bring it with your dress.”***Kinagabihan, eksaktong alas-siyete, tumunog ang doorbell.Nauna pang napatingin si Zion kay Cassandra bago siya tumingin sa pinto.Mula kanina pa ito tahimik. Mula nang sabihin niyang darating si Thess, halos hindi na ito kumibo. Nag-ayos ito ng hapag, naglabas ng juice, naglagay ng cookies sa maliit na plato, at inayos pa ang throw pillows sa sala. Kung titingnan ng iba, parang may bisita lang talaga silang inaasahan.Pero alam ni Zion.Hindi iyon simpleng paghahanda.Tahimik na tumayo si Cassandra. Nakasuot ito ng simpleng cream blouse at palda, maayos ang buhok, kalmado ang mukha. Pero sa paraan ng paghawak nito sa doorknob, alam ni Zion na hindi dapat maliitin ang katahimikan nito.Sumunod siya sa likod nito.Pagbukas ni Cassandra n
Hindi sinagot ni Zion ang tanong ni Cassandra.“Sino si Thess?” ulit nito, mas matalim ngayon.Imbes na sumagot, ipinasok ni Zion ang phone sa bulsa. Lumapit siya, inakbayan ito, at dahan-dahang hinila palapit sa kanya.“Umuwi na tayo.”“Zion…”“Gabi na. Malamig pa.” Mas hinigpitan niya ang akbay. “Baka magkasakit ka.”Naramdaman niyang nagmatigas ang katawan nito sa ilalim ng braso niya. Pero hindi ito kumawala. Naglakad silang magkatabi palabas ng basang sidewalk, ang ilaw ng poste ay kumikislap sa tubig sa kalsada. Hindi na nagtanong ang asawa.Kinabukasan, naunang gumising si Cassandra.Alas-sais pa lang ng umaga, naamoy na ni Zion ang nilulutong almusal mula sa kusina.Paglabas niya, nakita niya si Cassandra sa dining area, nakasuot ng simpleng blouse at palda, nakapusod ang buhok, at abala sa pag-aayos ng plato. May toasted bread, itlog, bacon, at kape. Simple lang. Pero may kung anong humaplos sa dibdib niya.“Good morning,” bati nito, mabilis ang tingin sa kanya bago umiwas. “
Tumunog ang cellphone ni Zion. Tinignan lang niya kung sino tapos ay hindi pinansin.“Hindi mo sasagutin?” tanong ni Cassandra.“Hindi importante.”Lalong lumakas ang ulan. Naririnig pa rin ang mahinang tugtog mula sa festival, pero tila ibang mundo na iyon. Dito, sa maliit na tunnel, silang dalawa lang.May awkward silence sa pagitan nila matapos ang init na hindi na nila napigilan. Hindi masama. Pero may halong hiya, lambing, at pagtataka, parang pareho nilang hindi alam kung paano babalik sa normal pagkatapos ng ginawa.Napatingin siya sa babae.“Basa ang buhok mo.”“Okay lang ako.”Kinuha niya ang panyo sa bulsa at marahang pinunasan ang basang hibla ng buhok na kumapit sa pisngi nito. Hindi siya sanay sa ganitong klase ng pag-aalaga. Mas sanay siyang mag-utos, magbayad, mag-ayos ng problema gamit ang pera o kapangyarihan.“Kanina hair clip,” anitong may mahinang tawa sa boses, “ngayon hair dryer.”“Baka magkasakit ka.”“Panyo ’yan, hindi hair dryer.”“Mas gusto mo bang pabayaan k
Pagkatapos nilang maubos ang hot chocolate, naglakad sila palabas ng park. Akala ni Cassandra ay diretso na sila sa labasan, pero biglang huminto si Zion sa isang booth na puno ng hair clips, ribbons, at maliit na accessories.Napakunot ang noo niya. “Bakit?”“Ang gulo ng buhok mo.”“Ano?”“Para kang nakipagsabunutan.”Nanlaki ang mata niya. “Wow. Romantic.”“Nagsasabi lang ng totoo.”“Bakit? Hindi ba pwedeng magulo ang buhok?”Hindi siya sinagot nito. Sa halip, pumili ito ng hair clip. Isa. Dalawa. Tatlo. Hanggang naging marami.“Zion, bakit ang dami?”“Hindi ako marunong pumili.”“Hindi dahilan ’yon para bilhin lahat.”“Mas mabilis.”“Ang gastos mo.”Binayaran na nito ang mga hair clip bago pa siya makaprotesta. Pagkatapos, kinuha nito ang isang pearl clip at hinarap siya.“Stay still.”“Bakit?”“Iaayos ko.”Biglang uminit ang pisngi niya. “Ako na.”“Hindi mo kita ang likod.”“Zion--”Ngunit lumapit na ito. Dahan-dahan nitong tinanggal ang ilang hibla ng buhok na tumatama sa mukha n
Hindi makagalaw si Cassandra.Sa dami ng beses na hinintay niyang magsabi ito ng kahit anong sweet, hindi niya inasahan na darating iyon sa gitna ng festival, habang may fireworks, at suot nila ang murang couple bracelets na parang mas mahalaga pa sa mamahaling alahas“Zion.” Tumingin ito sa kanya. Wala siyang nakitang pagtatago sa mga mata nito. May takot, oo. May pagkalito. Pero may init din. May lambing. May damdaming hindi pa nito kayang pangalanan pero hindi na nito ganap na naitatago.Unti-unting yumuko si Zion.Akala niya hahalikan siya nito sa labi. Naghanda na ang puso niya sa matinding kabog.Pero sa halip, dumampi ang labi nito sa noo niya.Mas maingat kaysa sa lahat ng halik na ibinigay nito sa kanya.At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, mas tumindi ang epekto niyon kaysa sa kahit anong mainit na halik.Napapikit siya.Dahil ang halik sa noo ay walang pagnanasa.Parang pangako.Habang patuloy ang fireworks sa langit, nanatili silang magkahawak-kamay. Hindi niya alam
Inabot ni Maya ang kamay kay Lucas.Lucas’s hand slid to the small of her back as they moved in rhythm, bodies so close na halos wala nang hangin na makakasingit sa pagitan nila.The scent of his cologne, wrapped around her senses, at pati tibok ng puso niya ay parang nakikisabay sa tibok ng puso n
“Good girl.” Umangat ang kamay ng CEO, hindi humawak, nakaamba lang sa ere, parang sinusukat ang pagitan nila ni Maya.“Pero pag sinabi kong akin ka, akin ka.”“Payag po akong gamitin ninyo bilang kapalit ng pagliligtas ninyo sa buhay ng tatay ko. Pero hanggang kailan po? Ikakasal na po kayo.”Isan
“I’m leaving, tara na,” ani Lucas.Natigilan si Camille. Akmang hahawakan ang pinto na kung hindi niya nakita ay hindi niya malalamang pintuan pala.Sumabay ang babae kay Lucas.“Kailan ka pupunta sa bahay? Gusto kang makausap ng parents ko. Let’s talk about business and us…” ani Camille na kumapit
Masyadong mabilis ang kilos ng CEO, ang bawat galaw nito ay kalkulado. Hindi tuloy naaninag ni Maya ng buo ang mukha nito. Itim at makapal na buhok lang ang nakita niya na kaparehas ng kay Lucas. Obsessed na yata siya kay Lucas kaya nakikita niya ito sa CEO. O obsessed siya sa CEO kaya kahit kay Luc







