CHAPTER 2

"SIR, kung hindi lang sinabi sa akin ni General na binata ka pa, baka isipin kong anak mo iyong bata. Bagay kayong mag-ama," wala sa loob na sabi ni Mitch habang palapit sa sasakyan ni Adrian. Magkasunod lang silang dalawa.

Seryoso ang mukha ni Adrian na tiningnan ang kasamahan. Ganoon na ba siya katanda para pag-isipang may anak na siya?

Hindi siya mahilig sa bata, pero kanina habang karga niya ang batang iyon ay napaisip siya, kung talaga bang ito na ang buhay na pinili niya, ang isugal ang sariling buhay sa giyera. Ang maging commitment ay ang mga misyong nagbabanta sa buhay niya na maaaring ikamatay niya at iuwi sa tiyuhin niya na wala nang buhay.

"Are you sure, sir, na kayo ang magdadrive?" tanong nito nang makalapit na sa sasakyan at tumingin sa kanya.

Tumango lamang siya at pinagmasdan ang sasakyan niya na dalawang taon ding hindi nakita. Mukhang alaga sa linis ang sasakyan niya. Namiss niya ang pangyayari sa loob ng sasakyan niya dalawang taon na ang nakakalipas.

Pinindot niya ang unlocked na kasama ng susi at tumunog ito ng dalawang beses. Lumapit siya sa driver's seat at binuksan ang pinto. Nang makasakay na ay kaagad din sinarado ang pinto. Sandaling natigilan nang mapatingin sa passenger's seat.

Dalawang taon na ang nakalipas pero parang minumulto siya ng nakaraan. Ni minsan ay hindi nawaglit sa isip niya ang pangyayaring naganap dito mismo sa loob ng sasakyan niya.

"Where are you now?" mahinang anas niya habang titig na titig sa passenger's seat.

Bigla siyang natauhan nang bumukas ang pinto, bumungad ang nakangiting si Mitch at akmang sasakay na sana.

"No! Huwag kang sasakay," mataas ang boses niya nang pigilan niya si Mitch.

Napatigil ang dalaga at tila nabigla sa sinabi niya. Parang na-offend. Napapikit siya at naikuyom ang kamao.

"I'm sorry, Mitch. That's not what I mean to say," nakonsensya naman siya sa naging reaksyon nito.

"Ah! Okay lang, sir. Pwede naman akong magcommute pabalik ng office," tila napahiya ito at pilit na ngumiti.

"Sa backseat ka maupo," utos nito at nilingon ang backseat.

Bahagyang natigilan ito at ngumiti na parang hindi napahiya.

"Mas gusto ko iyon, sir. Kaysa magcommute," mabilis nitong sang-ayon at mabilis na sinara ang pinto ng passenger's seat at lumipat sa backseat sa takot na baka magbago pa ang isip nito.

"Let's go, Lt. Col. Rodriguez," sumandal ito at nagde-kwatro pa.

Napailing si Adrian habang nakatingin sa rearview mirror.

"Nasaan si Uncle ngayon?" tanong ni Adrian habang minamaniobra na ang sasakyan palabas ng airport.

"Nasa office, sir. Pero ang bilin niya sa akin sa bahay ka ideretso," tugon nito.

"Office tayo," sabi ni Adrian at pinasibad ang sasakyan nang nasa expressway na.

Hindi na tumutol si Mitch sa pag-aalalang baka pagkinontra niya ito ay ibaba siya sa kalagitnaan ng expressway.

Hindi sinabi ni Generel Ricardo na masungit pala ang susunduin niya at hindi man lang marunong makaappreciate.

NAGULAT pa si Ricardo nang makita si Adrian sa loob ng office niya na nakaupo sa swivel chair niya habang nakapatong ang magkacross na paa sa ibabaw ng lamesa. Kulang dalawang oras na atang naghihintay si Adrian sa tiyuhin.

"Put your feet down, Adrian," utos ni Ricardo at tinapik ang binti ng pamangkin. "Why are you here? I told Mitch to take you straight home." sabi nito.

Hindi sumagot si Adrian. Lumipat sa mahabang upuan na naroon.

"Sa hotel ako mag-i-stay, Pap." tugon nito at doon nahiga.

"At bakit hindi sa bahay? Naghihintay sa iyo ang Mama mo sa mga oras na ito." Ito naman ang umupo sa swivel chair.

"One week lang ako dito. Babalik din ako ng US." Hinugot ang cellphone sa bulsa at chineck ang inbox.

Narinig niyang pumalatak si Ricardo.

"Papa, huwag na ninyo akong pilitin. Umuwi ako para makita kayo ni Mama, hindi para tanggapin ang inaalok mo sa aking trabaho." ni hindi man lang natinag si Adrian.

"Makipagkita ka sa Daddy mo," utos nito sa matigas na paraan ng pananalita.

Natigilan si Adrian at nanigas ang bagang nang marinig ang pagbanggit ni Ricardo sa daddy niya. Naalala ang huling pagtatalo nilang mag-ama.

"Para saan pa, 'Pa?" tanong niya. "Wala na akong nakikitang dahilan para magkita pa kame," hindi mapigilan ni Adrian ang makaramdam ng hinanakit sa ama.

Lumapit si Ricardo sa pamangkin at umupo sa lamesitang nasa tabi ni Adrian.

"For once, Adrian," sabi ni Ricardo at tiningnan ang pamangkin na sadyang inabala ang sariling magcellphone, "can you listen to me?" nagsusumamo ang mga mata nito.

Napatigil si Adrian sa pagcecellphone at tumingin sa tiyuhin. Seryoso ang mukha nito pero ang mga mata ay nakikiusap sa kanya.

"Kung hinihiling mo sa akin na makipagkita ako sa kapatid mo, gagawin ko para sa iyo pero hindi para sa kanya," mabigat ang kalooban niyang pagbigyan ang tiyuhin pero hindi niya kayang tiisin ito.

"Matanda na kameng pareho ng Daddy mo, Adrian. Sa pagtanda namen, may mga bagay kameng nagawa noon na hindi tama sa buhay namen na ngayon lang namen pinagsisisihan," tumayo na ito. "Umuwi ka na sa bahay at naghihintay ang Mama mo sa iyo." tinapik nito ang balikat niya. "Isama mo si Mitch para ipagdrive ka."

Napabangon siyang bigla nang maalala ang inutusan nito para sunduin siya.

"Papa, alam mong hindi ako nagpapadrive lalo na sa babae," tiningnan niya ang tiyuhin niya ng may pagdududa.

Biglang napalingon si Ricardo sa kanya.

"Oh! Sorry I forgot. Wala kasi akong mautusan kanina at nagkaroon ako ng urgent meeting. Si Mitch lang ang available," tila sinusubukan pang ilusot ang dahilan nito sa kanya.

Napailing siya at tumayo na.

"Don't try to be a matchmaker. It won't work." dinampot ang bag at sinukbit sa balikat. "I hate a lady who talks a lot. You know that."

"That's not what I intended to do, son," palusot pa rin nito. "Inisip ko na baka mainip ka sa byahe, lalo pa at madalas ang traffic ngayon sa mga daanan." nagkibit ng balikat ang tiyuhin niya.

Bahagyang natawa si Adrian sa palusot ni Ricardo.

"'Pa, I had rather go to war than be in a relationship at this time. It's more peaceful for me," biro pero totoo sa loob niyang sabi sa tiyuhin.

"You're not getting any younger, Adrian... you're getting older. Bago man lang kame lumisan ng Mama mo ay gusto naman naming makita ang magiging apo namin sa iyo," bigla ay lumambot ang mukha nito.

"Papa, it seems like you’re going to ask a lot from me — I just arrived two hours ago." nakangiting sabi niya at muling ibinaba ang bag.

"Even your dad wants to see you start your own family, retire from your job, and finally settle down." tiningnan ang pamangkin. "Kahit sa amin ka lumaki ng Mama mo, mas magiging masaya ako kung magkakaayos kayong dalawa ng Daddy mo." pangungumbinsi nito sa kanya.

"Are you trying to hand me over to him?" nakangiting tanong niya kay Ricardo habang ang mga mata ay tila may pagtatampo.

"It's not what I'm trying to say, son. He's still your father. He may have commit mistakes and wrong decisions, but I'm sure it's for your own good." malumanay nitong sabi sa pamangkin.

"I don't know, Papa, but maybe for his own good," matabang na wika niya. "Call Mama, tell her I'm on my way home." tipid siyang ngumiti at tumalikod na.

Napabuntong hininga si Ricardo nang mawala na sa paningin si Adrian. Hindi niya masisi ang pamangkin kung bakit ganoon na lang ang hinanakit nito sa kapatid niya. Pero sa kabila noon ay nais pa rin niyang magka-ayos ang dalawa lalo na ngayong mas kailangan ng kapatid niya si Adrian.