Chapter 1

Lexi Ignacio POV

Ang kristal na baso sa mesa ay dahan-dahang nanginginig. Hindi dahil sa lindol, kundi dahil sa panginginig ng sarili kong mga kamay.

"Ulitin mo nga, Adrian," bulong ko. Pilit kong kinakalma ang boses ko para hindi ito mabasag, pero ang dibdib ko ay para nang sasabog. "Kasi pakiramdam ko, nagha-hallucinate lang ako dahil sa puyat."

Naupo si Adrian sa dulo ng mahabang kainan ng aming mansyon. Inayos niya ang gintong cufflink ng kanyang suit at kumuha ng kaunting alak mula sa kanyang baso. Ang hitsura niya ay perpekto. Walang bahid ng dungis, tulad ng inaasahan sa nag-iisang tagapagmana ng Aragon empire.

"Narinig mo ako nang maayos, Lexi," sagot niya sa isang malamig at kalmadong boses. Para lang siyang nagbabasa ng weather forecast o nag-uulat tungkol sa stock market. "I want us to have a child. As soon as possible."

"At sinabi mo ring..." Nahirapan akong ilabas ang mga kasunod na salita. Para silang mga babasaging bubog sa lalamunan ko. "Sinabi mong hindi sa 'yo manggagaling ang bata?"

Tumingin siya sa akin nang diretso. Walang bakas ng pagsisisi o hiya sa kanyang mga mata. "Tanggapin mo siya. Bigyan mo ako ng anak, kahit hindi sa dugo ko."

Natawa ako nang bahagya, isang pilit at sarkastikong tawa na lumabas sa labi ko. "Nababaliw ka na ba, Adrian? Are you out of your mind? Is this some kind of fucked up joke?"

"Do I look like I'm joking, Lexi?" Umayos siya ng upo at ipinatong ang dalawang kamay sa mesa. "Inayos ko na ang lahat. Inaral ko na ang bawat detalye. My father is threatening to strip me of my position in the board kung wala pa tayong tagapagmana bago matapos ang taong ito. My legacy is on the line."

"Your legacy?" Umiling ako, ramdam ko ang biglaang pag-init ng aking mga pisngi dahil sa galit. "So cheapening our marriage, asking your wife to sleep with another man, iyon ang solusyon mo para sa legacy mo? What about us? What about my feelings?"

"Feelings don't secure assets, Lexi," malamig niyang sabi. "At huwag ka nang magpanggap na para kang birhen na ngayon lang nakarinig ng tungkol sa realidad ng mundo. Alam mo kung gaano kahalaga ang pangalang Aragon. We need an heir."

"Then fix your medical issue!" sigaw ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napalakas ang boses ko sa loob ng tahimik at napakalaking dining room. "Subukan natin ulit ang IVF. Maghanap tayo ng ibang doktor sa ibang bansa! There are options, Adrian!"

Mabilis na dumilim ang mukha ni Adrian. Ang kanyang panga ay nag-tagis at bumaba ang tono ng kanyang boses. "You know I can't do that. Kapag lumabas ang balitang may problema ako sa reproductive system ko, the stock price will drop. The board will hunt me down. Matagal nang naghihintay ang mga tiyuhin ko na magkamali ako para maagaw ang kumpanya. I will not let a minor biological flaw ruin everything I built."

"Minor biological flaw?" ulit ko, halos di makapaniwala. "You are literally asking me to betray my vows!"

"It's not betrayal if I'm giving you permission," sagot niya nang walang kakurap-kurap. "At katunayan, ginagawa ko ito para protektahan ka. Kapag nagkaroon tayo ng anak, walang makakapagpaalis sa 'yo sa pamilyang ito. You will have everything you ever wanted."

"I wanted a husband, Adrian!" sigaw ko, tumatayo na ako sa upuan ko. "I wanted a family with you! Hindi ko gustong maging pabrika ng sanggol para lang sa kumpanya mo!"

Huminga nang malalim si Adrian, parang siya pa ang nawawalan ng pasensya sa akin. Tumayo rin siya at inayos ang kanyang suit coat. "I already made up my mind. At hindi ako pumipili ng kahit sinong lalaki lang sa kalsada. I picked someone who is bound by a strict non-disclosure agreement. Someone controlled. Someone who works for me."

Pumalakpak si Adrian nang dalawang beses. Ang tunog ay umalingawngaw sa mataas na kisame ng mansyon.

Bumukas ang malaking doppel door ng dining room. Isang matangkad na lalaki ang pumasok. Nakasuot siya ng simpleng itim na tactical suit ng isang security guard, pero walang kahit anong mumurahin sa paraan ng paglalakad niya. Bawat hakbang niya ay may kasamang kakaibang banta at kapangyarihan.

Ang kanyang panga ay parang ukit sa bato, at ang kanyang mga mata ay madilim, malamig, at tila nagmamasid sa bawat sulok ng kuwarto. May malaking pasa sa bandang itaas ng kanyang leeg, pero hindi iyon nakabawas sa kanyang nakakatakot na aura.

Napatigil ako sa paghinga. Nakikilala ko siya. Siya ang bagong security guard na kinuha ni Adrian noong nakaraang linggo lang. Ang lalaking laging nakatayo sa labas ng study room ni Adrian at walang kaimik-imik.

"Meet Ethan Vale," pakilala ni Adrian, ang kanyang boses ay puno ng kumpiyansa.

Tumayo ang lalaki sa gilid ng mesa. Hindi siya tumingin sa akin nang diretso. Nakatingin lang siya sa pader sa likod ko, ang kanyang mukha ay parang semento na walang anumang emosyon. Walang kaba, walang gulat, walang kahit ano.

"Ethan," tawag ni Adrian sa kanya. "Naipaliwanag ko na sa 'yo ang mga utos ko kanina."

"Opo, Mr. Aragon," sagot ng lalaki. Ang kanyang boses ay malalim, baritone, at may kakaibang lambing na tila hindi nararapat sa isang simpleng guwardiya.

Tumingin ako kay Adrian, pagkatapos ay kay Ethan, at pabalik kay Adrian. Pakiramdam ko ay nahuhulog ako sa isang bangin na walang katapusan. "Adrian... please. Huwag mo namang gawin sa akin 'to. Huwag mong sirain ang natitira nating respeto sa isa't isa."

Lumapit sa akin si Adrian. Hinawakan niya ang aking mga balikat. Ang kanyang mga daliri ay malamig, at ang kanyang ngiti ay walang buhay.

"I'm not destroying us, Lexi. I'm securing our future," bulong niya sa akin bago siya humarap ulit sa lalaking nakatayo sa aming harapan.

Tumingin si Adrian kay Ethan, tsaka muling humarap sa akin gamit ang pinakamalamig na boses na narinig ko sa buong buhay ko.

"He'll be the father of the child everyone thinks is mine."