LOGINRichelle Valdez was born rich. Her parents treat her like a princess dahil nag-iisang anak lamang siya ng mga ito. Bata pa lamang siya ay nakahiligan na niya ang pag-momodelo, kaya nang lumaki ay hindi siya nag-alinlangang pasukin ang industriya nito. Si Richelle ay isang mabuting tao, pero ayaw niyang nasasayang ang mga pinag-hirapan niya. Sunod sa luho ng kaniyang mga magulang, kaya sanay siyang nakukuha ang lahat ng gusto niya. She love everything what she have. She loves her money, accessories, and specially her fame, because this is what she want ever since . Pero paano kung isang araw may dumating na lalaki sa buhay niya? Paano kung sa hindi inaasahang pagkakataon ay maramdaman niya na lang na mahal niya na ito? She knew that everyone will judge her, of course. Lalo na kung ang lalaking nagpatibok ng puso niya ay hindi kasing-yaman niya. Is she ready to accept the hate of the people? Is she willing to sacrifice everything, even losing her fame for the one that she love?
View More“Do you remember I was the first for you, baby girl?”
Sayup – sayup terdengar bisikan kasar di telingaku. Aku berusaha memahami situasi saat ini. Terbangun dengan keadaan seseorang melingkarkan tangannya di pinggulku bukan hal yang pernah kupikirkan. Aku berusaha menahan napas, suara serak dan dalam itu mengingatkanku pada satu nama. Nama yang tak pernah aku ingin ingat.
“I miss you.” Sontak aku bangun dan melepaskan diriku darinya. Kesalahan apa yang pernah kulakukan kemarin sampai harus melihatnya di sini. Di tempat yang bahkan kurang lebih baru satu hari aku menempatinya.
Aku bangkit dari posisiku, turun dari kasur king size di kamar hotel ini. Langkahku mundur saat melihatnya mendekat ke arahku.
“Bagaimana bisa kau di sini?” tanyaku hampir berupa bisikan.
“Pergi!” pekikku saat dia meraih kedua tanganku. Aku mencoba melepaskannya, meskipun itu sia – sia. Tubuhnya terlalu menjulang, aku tak punya cukup tenaga melawannya.
Melihatku terus berusaha melepaskan diri. Matanya berkobar gairah. Ya, aku pernah melihat itu sebelumnya. Kejadian lima tahun lalu seolah menampar otakku.
Beberapa kenangan buruk seakan mencuak ke permukaan. Aku benci menatap mata abu - hazel kelamnya. Dia seperti predator yang siap memangsa lawannya. Tapi untuk saat ini, apa pun yang dia ingin lakukan, aku tidak takut. Aku sudah berjanji pada diriku untuk tidak menjadi lemah di hadapannya.
“Kau selalu cantik seperti dulu.” Dia mencoba meraih wajahku. Tentu saja aku buru-buru mengempasnya.
“Apa maumu?” tanyaku marah. Aku benci harus bertemu lagi dengannya. Mimpi buruk seolah kembali menarikku ke kegelapan. Memaksaku menyesali keputusan yang kubuat.
“I miss you,” ujarnya sendu. Sesaat aku menyadari dia menatapku sedih, lalu tatapan itu berubah tajam seperti sebelumnya. Sial. Aku tak pernah memahami dirinya.
“You ran from me, right?”
Aku menarik kaki mundur, saat dia mulai mendekat.
“Get the f*cking away from me, please! Aku tidak mau melihatmu. Kau pria paling menjijikkan.”
Dia tersenyum sinis. Here we go. Tiba-tiba aku merasa tubuhku terangkat, dia mencengkram rahangku kuat. Lalu melumat bibirku kasar.
“You’re mine. Always mine! Jangan berani membantahku, atau aku akan mengingatkanmu betapa kau milikku.” Usai mengatakan itu. Dia melemparku ke sofa dan memutar tubuhnya. Aku ingat, sebelum dia benar-benar pergi. Dia menatapku tajam disusul ponselnya yang berdering, sepertinya dia sedang sibuk.
Aku tahu. Seharusnya aku melarikan diri secepat mungkin. Memanfaatkan kesempatan tidak bertemu lagi dengannya. Seharusnya begitu. Namun, baru saja membereskan beberapa sisa pakaian kemarin. Aku mendengar derap kaki kembali mendekat.
Pintu kamar kembali terbuka, menampakkan wajah kejam yang sialnya tampan itu sedang menatapku tajam.
“Where you go?” tanyanya datar.
Aku tidak menjawabnya. Hanya berusaha melewati tubuh besarnya sembari menarik koperku. Baru beberapa langkah pekikanku langsung keluar. Rambut panjangku ditarik ke belakang hingga aku bisa melihat wajah marahnya yang begitu kentara.
“I told you. Don’t you dare to face me again!”
“Atau kau ingin aku menghukummu?”
“Keberadaanmu di sini sudah cukup menghukumku. Jadi kau tidak perlu capek – capek melakukannya.”
“Oh ya?” bisiknya serak.
“Tapi aku sangat suka menghukum daripada menghukum. Ingin merasakannya?”
Tbc...
Its been two years when he left me. Its been two years since he's gone. Its been two years... But I am still into him.I put the frame to his grave gently. It was our first picture together. Siya mismo ang kumuha ng picture na iyon. I'm wearing a black halter top while he's wearing his hospital gown. Nakaakbay siya sa akin habang ang isa niyang kamay ay nakahawak sa kamay ko. Simple lang ang litrato na iyon ngunit napaka espesyal nito para sa aming dalawa. Para sa akin..."Hey... Its been two years, Jian. But I'm here again. I miss you."Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa noong araw ng pagkamatay niya. Nanlalambot ang mga tuhod ko at talagang sobrang bigat ng pakiramdam ko. Alam mo 'yon? Minsan ka na nga lang magmahal, minsan ka na nga lang makatagpo ng taong tanggap kung ano o sino ka man. Tapos... mawawala pa."Jian... Please, wake up... Please... 'Wag mo akong iiwan. H-hindi ko kaya... Jian! Gumising ka!"Para akong tanga na niyuyugyog ang malamig na niyang katawan. Alam ko
I don't want to push her away. It's hard to push her away. But what can I do if that's the only way for her to be happy again? Her mom was right... She can't be happy with me. She can't live peacefully with me. Masakit man pero iyon ang totoo. May mga bagay na kailangan nating isakripisyo para sa mga taong mahal natin. Kahit na mahirap ito para sa atin. Kahit gaano pa ito kasakit.Sobrang nahirapan ako noong itinaboy ko siya. Ayokong gawin 'yon, pero iyon ang tamang gawin. Masakit para sa akin na makita siyang umiiyak sa harapan ko. Nasasaktan ako kapag nasasaktan siya. Pero dahil iyon ang dapat gawin, kahit mahirap ay ginawa ko."E-Elly..." Marahan kong sambit sa pangalan ni Elly nang sa wakas ay nagkaroon akong muli ng malay. She's talking to Chelle. I know."Jian, malapit na ako. Please... 'wag ka na munang magsalita."Parang tumalon sa galak ang puso ko nang sa wakas ay muli kong na
Habang tumatagal ay mas nanghihina ang katawan ko. Kahit pagtayo ay nahihirapan akong gawin. Hindi ko na rin gaanong nagagalaw ang mga kamay ko. Dahil sa nangyayari ay halos araw-araw nasa loob lamang ako ng aking kuwarto. Nakahiga at parang lantang gulay na bagsak ang katawan. Ayaw ko na ganito lamang ako ngunit ako mismo ay hindi alam ang gagawin sa sitwasyon ko ngayon.Ilang linggo ang lumipas at ibinalita sa tv na hiwalay na raw si Richelle at ang artistang si Bryle. Masama na na akong tao kung sasabihin kong natuwa ako sa balitang iyon? Damn! Kahit alam kong imposibleng maging akin siya lalo na sa sitwasyon ko ngayon, ay umaasa pa rin ako! I'm really out of my mind!Ang sabi ay maayos raw silang naghiwalay ni Bryle at magkaibigan pa rin naman daw sila hanggang ngayon. Kung maayos silang naghiwalay, ano naman kaya ang maaaring dahilan ng paghihiwalay nila? Sabi ay hindi raw third party, wala rin daw nagl
May mga bagay na hindi natin inaasahan na mangyayari. May mga bagay na ayaw nating maranasan natin. Pero mapipigilan mo ba ang mga bagay na ito? Kung ang mismong tadhana na ang gumagawa ng paraan para maranasan mo ang mga bagay na ito?Halos dalawang linggo na ang lumipas simula nung mawalan ako ng paningin. Nagpunta kami sa ospital ni Elly at sinabi ng doctor na isa raw sa mga sintomas ng sakit ko ay ang pagkalabo ng mata. Pero yung sa akin malala na yata. Hindi lang lumabo ang paningin ko, kundi tuluyan na siyang nawala...Hindi na ako makalakad ng maayos. Hindi na ako makakalakad ng mag-isa. Kakailanganin ko pang gumamit ng tungkod. Hindi na rin ako makakapagtrabaho dahil wala na nga akong paningin. Bulag na ako... Hindi ko na makikita ang mga bagay sa paligid na nais kong kuhanan ng litrato. Hindi ko na magagawa ang mga nais kong gawin... gaya ng dati...Gustuhin ko man magalit sa Panginoon dahil
Halos buong gabi akong hindi nakatulog sa kakaisip sa kaniya. The way she looks at me... The way she touch me... Damn. Ang lambot ng kamay niya nang hinawakan niya ako kahapon. Am I lucky, isn't it? Sa wakas ay nakaharap ko siya ng harapan kahapon. Dati ay inaabangan ko lang siya sa
"Bro, may maganda akong balita sa 'yo!"Iyon ang bungad ni Aurel sa akin nang isang gabi ay sinagot ko ang kaniyang tawag."Tungkol saan?" Tanong ko habang hinihilot ang aking sentido."Nandito sa Bar si Richelle! At mag-isa la
Pagkatapos kong sabihin iyon ay tumayo na ako. Sumusunod pa rin ang mga reporters kahit na noong papunta na ako sa opisina ni Mrs. Vera.Nang makapasok sa opisina niya ay agad ko siyang hinarap para muling makausap."Thank you for everything, ma'
"He's fine now, Richelle. Pero asahan n'yo pa rin ang muling pagsakit ng kaniyang ulo. I told you already, right? His brain is consious now so, you need to be more careful now." Ani doc sabay sulyap kay Jian sa huling sinabi. Ibinalik niya rin namang muli sa akin ang tingin niya.



![Splintered Heart [Bons Amis Series #1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

