CHAPTER 1

Two weeks na nakalipas mula nang huling  pag-uusap nila ni Adrian. 

Maaga pa lang, gising na si Arah.

Hindi dahil gusto niya.

Kundi dahil hindi siya pinatulog ng sakit.

Buong linggo, paulit-ulit sa isip niya ang mga salitang binitiwan ni Adrian—parang sirang plaka na hindi tumitigil.

“Hindi pwede.”

“Mag-aaral ako.”

“Maghintay ka lang.”

Maghintay.

Para saan?

Para sa lalaking kayang iwan siya kahit alam nitong buntis siya?

Napapikit si Arah, pero mas lalo lang luminaw ang alaala—ang ulan, ang malamig na boses ni Adrian, at ang katahimikan matapos niyang sabihin ang katotohanan.

At ang pinakamasakit—

‘yung hindi siya pinili.

Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama. Mabigat ang katawan niya, parang may humihila pababa sa kanya.

Sa gilid ng mesa, nandoon pa rin ang pregnancy test.

Dalawang guhit.

Hindi panaginip.

Hindi pagkakamali.

Totoo.

Unti-unti niya itong inabot, nanginginig ang kamay. Parang sa bawat segundo na hawak niya iyon, mas lalo siyang nilalamon ng realidad.

“Anong gagawin ko…” bulong niya.

Tahimik ang kwarto.

Tahimik ang buong mundo niya.

Pero alam niyang hindi magtatagal ang katahimikang iyon.

Dahil sa oras na malaman ito ng pamilya niya—

magbabago ang lahat.

Paglabas niya ng kwarto, bumungad sa kanya ang amoy ng kape at pritong itlog. Nasa kusina ang ina niya—si Almira Cervantes, isang simpleng maybahay na buong buhay ay inalay para sa pamilya.

Si Arah Cervantes lang ang nag-iisang anak. 

Kahit hindi marangya ang buhay, ginawa ng mga magulang niya ang lahat para mapag-aral siya.

Ngayon, 25 years old na siya at may maayos na trabaho bilang marketing staff sa Axion Prime Holdings, isang elite multinational conglomerate na kilala hindi lang sa Pilipinas kundi pati sa international business scene—isang kumpanyang may saklaw sa real estate, investments, technology, at luxury development.

Isa iyon sa ipinagmamalaki ng kanyang ama sa buong barangay.

Kaya mas masakit.

Mas mabigat.

Dahil hindi lang sarili niya ang nadadala niya—

kundi ang pangalan ng pamilya niya.

Habang nakatayo siya sa harap ng salamin malapit sa kusina, saglit siyang napahinto.

Tinitigan niya ang sarili niya.

Maputi siya—minana niya ang balat na may halong Kastila mula sa kanyang ina. Namumula ang labi niya kahit walang kolorete, parang natural na buhay ang kulay nito. Matangkad siya para sa isang babae, balingkinitan ang katawan, at may hubog na sakto lang—hindi sobra, hindi kulang, ang tipo ng kagandahang hindi pilit.

Ang buhok niya ay natural na kulay brown, mahaba at malambot tingnan, may alon sa dulo na nagbibigay ng lambing sa kanyang itsura.

Sa panlabas, parang maayos ang lahat sa kanya.

Pero sa loob—

durog na durog na siya.

“Maaga ka ngayon,” sabi ng nanay niya habang inilalapag ang pagkain. “May pasok ka ba nang maaga?”

Piliting ngumiti si Arah.

“Opo, Ma… may gagawin lang po.”

“Umupo ka muna. Kumain ka.”

Tumango siya, kahit parang wala siyang lakas para lumunok.

Umupo siya sa mesa, pero hindi niya magawang galawin ang pagkain. Nakatitig lang siya sa plato, parang hindi niya na kilala ang sarili niya.

Napatingin ang kanyang ina.

“Okay ka lang ba? Mukha kang may sakit.”

“Okay lang po,” mabilis niyang sagot. “Hindi lang po nakatulog.”

Hindi kumbinsido ang kanyang ina.

Ramdam iyon ni Arah.

Hindi lang pag-aalala ang nasa tingin nito—kundi kutob.

Napayuko siya.

Hindi niya kayang magsinungaling nang matagal.

Pero hindi pa ngayon.

Hindi pa siya handa.

Pagkatapos kumain, nagmadali siyang bumalik sa kwarto.

Kailangan niyang itago ang pregnancy test.

Kailangan niyang itago ang katotohanan.

Pero pagpasok niya—

parang huminto ang mundo.

Bukas ang ilaw.

At naroon ang ina niya.

Hawak ang pregnancy test.

Nanlamig ang buong katawan ni Arah.

“Ma…” mahina niyang tawag.

Dahan-dahang ito lumingon sa kaniya.

Gulat.

Galit.

At sakit.

“Ano ‘to, Arah?” nanginginig ang boses nito.

Hindi siya makasagot.

“Sumagot ka!” mas malakas na ngayon ang tinig nito.

Napaatras si Arah.

“Ma…”

“Buntis ka ba?!”

Diretso.

Walang lusot.

Napapikit si Arah.

At sa katahimikan niya—

alam na ng ina niya ang sagot.

“Diyos ko…” napahawak ito sa ulo niya. “Anak… anong ginawa mo…”

“Ma… sorry…” umiiyak na siya.

“Sorry?!” napasigaw ito. “Alam mo ba ang mangyayari sa atin?! Sa pangalan natin?!”

Biglang bumukas ang pinto.

Malakas ang yabag.

Si Kapitan Ernesto Cervantes—ang ama niya.

Isang respetadong barangay captain.

Kilala. Ginagalang.

At higit sa lahat—

ayaw na ayaw ng kahihiyan.

“Ano’ng nangyayari?” malamig nitong tanong.

Tahimik.

Bigat ng hangin.

“Buntis ang anak mo,” nanginginig na sabi ng nanay niya.

Parang may sumabog sa loob ng bahay.

Dahan-dahang napatingin ang ama niya kay Arah.

Hindi agad galit ang nasa mukha nito.

Kundi disbelief.

“Hindi totoo ‘yan…” mahina nitong sabi.

Hindi makatingin si Arah.

“Arah,” mas madiin ang boses nito, “sumagot ka.”

“…Opo.”

Isang salita.

At doon nagbago ang lahat.

Galit.

“Sinong ama?” malamig nitong tanong.

“Si… Adrian po.”

Biglang nag-iba ang hangin.

“Adrian?” ulit nito. “Yung anak ng Avelino?”

Tumango si Arah, umiiyak na.

Kilalang-kilala nila si Adrian—mabait, maayos, at maasikaso. Ang perpektong boyfriend sa mata ng lahat.

Hindi nila alam—

na kaya rin nitong mang-iwan.

“Nasaan siya?” tanong ng ama niya.

Tahimik.

“Sumagot ka!”

“Hindi ko po alam…” halos pabulong.

“Hindi mo alam?!” sigaw nito.

At doon na sumabog ang galit.

“Tumakas?!” galit na galit ito. “Ginawa ‘to sa’yo tapos iiwan ka?!”

Napahagulhol si Arah.

“Opo…”

“Hindi pwede ‘to!” hinampas nito ang mesa. “Alam mo ba kung ano kahihiyan at pagkasira ng reputasyon ng pamilya natin kapag hindi ka pinanagutan ng Adrian na yan?!” galit na galit ang tinig nito. 

Napapikit si Arah.

Alam niya.

“Isa akong barangay captain!” sigaw nito. “Anong sasabihin ng mga tao?!”

Doon siya tuluyang nadurog.

Hindi lang dahil iniwan siya—

kundi dahil kahihiyan na siya ngayon.

“Maghanda ka,” utos ng ama niya. “Pupunta tayo sa kanila.”

“Pa—”

“Kakausapin ko ang pamilya niya!” putol nito. “Pananagutin nila ‘to!”

Napaupo si Arah.

Umiiyak.

Pagod.

Walang lakas.

Mahigpit niyang hinawakan ang tiyan niya.

“Sorry…” bulong niya. “Hindi ko alam kung paano kita ipagtatanggol…”

Sa labas—

sigawan.

Galit.

Luha.

At siya—

nasa gitna ng lahat.

Pero kahit basag na basag na siya—

isang bagay lang ang natitira:

isang buhay na kailangang niyang ipaglaban.

Pinunasan niya ang luha niya.

Tumayo.

Hindi pa siya handa.

Pero wala na siyang choice.

Dahil simula ngayon—

hindi na siya lang anak ng barangay captain.

Isa na siyang ina.