PROLOGUE

Malakas ang ulan.

Hindi na ito basta patak lang—parang galit na galit ang langit, sabay-sabay bumabagsak ang tubig sa bubong ng sasakyan. Malalakas na hampas, parang bawat patak ay may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Dumudulas ang tubig sa windshield, tinatakpan ang malinaw na daan—parang eksaktong katulad ng nararamdaman ni Arah sa sandaling iyon.

Magulo. Mabigat. Nakakatakot.

Tahimik ang loob ng kotse.

Hindi ‘yung komportableng katahimikan—kundi ‘yung katahimikang masakit sa tenga. Yung parang may sumisigaw, pero walang lumalabas na boses.

Nakahawak si Arah sa gilid ng upuan. Mahigpit. Halos mamuti ang knuckles niya sa lakas ng kapit. Pinipigilan niyang manginig, pero hindi niya mapigilan ang kaba na unti-unting gumagapang sa buong katawan niya.

Hindi niya alam kung bakit—

pero pakiramdam niya, may mali.

May mangyayaring hindi niya kayang tanggapin.

Dahan-dahan siyang napalingon kay Adrian.

Nasa driver’s seat ito, nakatingin lang sa unahan. Mahigpit ang hawak sa manibela. Kita sa tensyon ng panga nito na may pinipigilan. May iniisip. May hindi masabi.

At iyon ang mas lalong kinakatakot ni Arah.

“Love…” mahina niyang tawag, halos lamunin ng ingay ng ulan ang boses niya. “Bakit parang may inililihim ka?”

Walang sagot.

Ni hindi man lang siya tinignan.

Mas lalong sumikip ang dibdib ni Arah.

“Please…” halos pakiusap na ang tono niya. “Sabihin mo na kung ano ‘yon. Natatakot ako…”

Dahan-dahang pumikit si Adrian.

At sa ilang segundong iyon—

parang doon nagdesisyon ang lahat.

Nang dumilat siya, iba na ang mga mata niya.

Mas malamig.

Mas malayo.

“Aalis na muna ako, Love.”

Parang may humila sa puso ni Arah pababa.

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid.

“Ano…?” halos wala siyang marinig na sarili niyang boses.

“Pinapunta ako ni Dad sa America,” dagdag ni Adrian, diretso pero walang emosyon. “Mag-aaral ako doon.”

Hindi agad nakapagsalita si Arah.

Hindi dahil hindi niya maintindihan—

kundi dahil ayaw niyang tanggapin.

“Kailan?” halos pabulong na tanong niya.

“This week.”

Parang may sumabog sa loob niya.

“This week?!” napalingon siya sa kanya, hindi makapaniwala. “Adrian… ang bilis naman—”

“Biglaan talaga,” putol nito. “Pero malaking bagay ‘to. Para sa future ko.”

Para sa future ko.

Hindi para sa’tin.

Hindi para sa kanila.

Unti-unting napangiti si Arah—pero walang saya doon. Pilit. Masakit. Yung ngiti na ginagawa mo para hindi ka tuluyang mabasag.

“Okay…” mahina niyang sabi. “Para sa future mo lang…Paano yung para sa future natin, Adrian. ”

“Pagbalik ko, saka na tayo magpapakasal.”

Doon tuluyang gumuho ang lahat.

Parang may salaming nabasag sa loob niya—malinaw, matalim, at hindi na mabubuo ulit.

“Magpapakasal…?” halos hindi siya makahinga.

Tumango si Adrian, parang normal lang ang lahat.

“Mas magiging maayos pag ganun. Stable na ako. Kaya na kitang buhayin.”

Napatahimik si Arah.

Hindi niya alam kung matatawa siya o iiyak.

Hindi niya alam kung magagalit siya o iintindihan niya si Adrian.

Pero isa lang ang sigurado—

hindi siya kasama sa desisyon.

“Adrian…” nanginginig ang boses niya. “Hindi mo ba naiisip kung ano mangyayari habang wala ka?”

Saglit na tumingin si Adrian sa kanya.

Pero agad din itong umiwas.

“Maghintay ka lang,” sabi niya. “Kaya mo naman ‘yon.”

At doon—

doon siya tuluyang nasaktan.

Hindi dahil aalis ito.

Kundi dahil parang… napakadali lang para dito na iwan siya.

Na parang wala lang.

Na parang kaya niyang mabuhay kahit wala siya.

“Adrian…” dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay nito.

Mainit pa.

Pero bakit pakiramdam niya, ang lamig na?

“May sasabihin ako.”

Napalingon si Adrian sa kanya, may bahagyang pag-aalala sa mata.

“Ano ‘yon?”

Hindi agad siya nakapagsalita.

Parang may bumara sa lalamunan niya.

Parang bawat salita ay mabigat. Parang bawat letra ay may kasamang takot.

Pero kailangan niyang sabihin.

Kailangan nitong malaman.

“Kahit anong mangyari… hindi ka pwedeng umalis nang hindi mo ‘to alam.Baka sakaling magbago pa ang isip mo……baka sakaling hindi ka na umalis.”

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya.

Pakiramdam niya, maririnig na iyon ni Adrian.

“Buntis ako.”

Tumigil ang mundo.

Hindi lang sa paligid—

kundi pati sa loob niya.

Nakatitig lang si Adrian sa kanya.

Parang hindi niya narinig.

Parang ayaw niyang marinig.

“Ano…?” halos pabulong.

“Buntis ako,” ulit ni Arah, mas malinaw na ngayon kahit nanginginig. “Ikaw ang ama.”

Tahimik.

Napakatahimik.

Mas masakit pa sa sigaw.

Hindi siya makagalaw.

Hindi siya makahinga.

At si Adrian—

nakatitig lang.

Parang may iniisip.

Parang may kinukwenta.

Parang may pinipiling desisyon.

“Sigurado ka?” tanong nito.

At doon—

doon tuluyang nabasag si Arah.

“Adrian…” napailing siya, tuloy-tuloy na ang luha. “Ikaw lang ang—”

“Hindi ko inaasahan ‘to,” putol nito.

“Hindi ko rin inaasahan!” napasigaw siya, nanginginig ang buong katawan. “Pero nandito na ‘to! Buntis ako! Anak natin ‘to!”

Napahawak si Adrian sa ulo niya, halatang naguguluhan.

“This is complicated…”

Complicated.

Iyon ang tawag niya.

Sa anak nila.

Sa pagmamahalan nila.

Sa lahat ng pinagsamahan nila.

“Complicated…?” mahina niyang ulit, pero punong-puno ng sakit.

“Arah, hindi pa ako ready,” sabi ni Adrian. “Mag-aaral pa ako. May plano si Dad—”

“Paano ako?” naputol niya ito. “Paano ‘yung anak natin?”

Tahimik ulit.

At doon niya nakita ang sagot.

Hindi sa salita—

kundi sa katahimikan.

“‘Wag ka na umalis…” pakiusap niya, halos pabulong na lang. “Please, Adrian…”

Napapikit si Adrian.

At doon pa lang—

alam na niya ang sagot.

“Hindi pwede.”

Dalawang salita.

Pero sapat para sirain ang lahat.

Parang may sumakal sa dibdib niya.

Parang may pumutol sa hininga niya.

“Hindi pwede…” ulit niya, parang wala nang natitirang lakas.

“Maghihintay ka lang,” sabi ni Adrian. “Pagbalik ko—”

“Paano mo aayusin habang ako nandito, buntis?” umiiyak na siya ngayon. “Paano mo aayusin kung pinili mong umalis?”

Walang sagot.

Walang paliwanag.

Walang laban.

At iyon ang pinaka masakit.

Hindi siya ang pinili.

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya mula sa kamay ni Adrian.

Parang doon pa lang—

tinapos na niya ang lahat.

“Ang dali lang pala para sa’yo,” bulong niya. “Iwan ako.”

“Love—”

“Huwag mo na kong tawagin nang ganyan,” putol niya, nanginginig ang boses. “Wala ka nang karapatan.”

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng kotse.

Agad siyang sinalubong ng malamig na ulan.

Basa agad ang buhok niya. Ang damit niya. Ang buong katawan niya.

Pero wala na siyang pakialam.

“Arah, please—” tawag ni Adrian.

Hindi siya lumingon.

Hindi siya pwedeng lumingon.

Kasi kapag lumingon siya—

baka bumalik siya.

At hindi na niya kakayanin ‘yon.

“Goodbye, Adrian.”

Mahina.

Pero tapos na.

Naglakad siya sa gitna ng ulan.

Walang payong.

Walang kasama.

Walang kasiguraduhan.

Pero may dala siyang isang bagay—

isang buhay na hindi niya kayang iwan.

Mahigpit niyang hinawakan ang tiyan niya.

“Hindi kita iiwan,” bulong niya, umiiyak.

“Hindi ako tulad niya…”