CHAPTER 2

Mabigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan.

Tanging tunog lang ng makina habang mahigpit na nakahawak si Arah sa bag niya. Katabi niya ang kanyang ina sa likod, habang nasa driver’s seat ang ama niyang si Kapitan Ernesto.

Walang nagsasalita.

Pero ramdam niya ang galit.

Ramdam niya ang kahihiyan.

At higit sa lahat—ramdam niyang unti-unti nang nababasag ang pamilya niya dahil sa kanya.

Palihim niyang hinawakan ang tiyan niya.

Hindi pa man lumalaki—pakiramdam niya, pasan-pasan na niya ang buong mundo.

“Ano ba kasing pumasok sa isip mo?” biglang sabi ng ama niya habang nakatingin sa daan. “Pinag-aral ka namin nang maayos para sa ganito?”

Napapikit si Arah.

“Pa…”

“Tumigil ka,” malamig nitong putol. “Wala akong gustong marinig.”

Tahimik ulit.

Napatingin ang nanay niya sa kanya, bakas pa rin ang pagkadismaya sa mukha nito.

“Akala namin matino kang bata,” mahina pero masakit nitong sabi. “Hindi namin inakalang mabubuntis ka nang hindi kasal.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Arah.

Gusto niyang magsalita.

Gustong ipagtanggol si Adrian kahit papaano.

Pero paano?

Eh iniwan nga siya nito.

“Hindi ko po ginusto…” mahinang bulong niya.

Napatawa nang mapait ang ama niya.

“Pero ginawa mo.”

Tahimik na namang muli ang loob ng sasakyan.

At habang palapit sila nang palapit sa subdivision ng mga Avelino—mas lalo lang bumibilis ang tibok ng puso ni Arah.

Hindi niya alam kung ano ang mas kinakatakutan niya.

Ang galit ng pamilya ni Adrian—

o ang posibilidad na baka totoo ngang wala na itong balak panagutan siya.

Makalipas ang ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakalaking gate.

Avelino Mansion.

First time lang niyang makapunta roon.

Lihim lang kasi ang relasyon nila ni Adrian sa pamilya nito. Ayaw pa raw kasi ng ama nito na magka-girlfriend si Adrian dahil marami pa itong plano para sa anak.

Kaya ngayon lang niya tunay na nakita kung gaano kalaki ang agwat nila sa buhay.

Malawak ang bakuran.

Eleganteng fountain.

Mamamahaling sasakyan.

At mismong mansion pa lang—halatang sobrang yaman na ng pamilya.

Lahat tungkol sa mga Avelino ay sumisigaw ng kapangyarihan.

Humigpit ang kapit niya sa bag habang bumababa sila ng sasakyan.

Pagdating sa malaking pinto, agad silang sinalubong ng isang maid.

“Yes po?”

“Nandiyan ba si Adrian?” diretso at malamig na tanong ng ama niya.

“Wala po, pero sandali lang po. Tatawagin ko po si Sir Evan.”

Ilang segundo lang, bumukas ang mas malaking pinto.

At bumungad si Evan Avelino—ama ni Adrian.

Matangkad ito at maayos manamit. Halatang sanay sa marangyang buhay at mataas na posisyon. Kahit may edad na, nandoon pa rin ang tikas at awtoridad sa kilos nito.

Pero agad nagbago ang mukha nito nang makita sila.

“Ano’ng kailangan ninyo?” nagtataka nitong tanong.

Hindi agad nakasagot si Arah.

Pero ang ama niya—diretso.

“Nasaan ang anak mo?”

Nagulat si Evan sa tono nito.

“Excuse me?”

“Nasaan si Adrian?” madiing ulit ni Kapitan Ernesto. “Kailangan niyang panagutan ang ginawa niya sa anak ko!”

Nanlamig ang mukha ni Evan.

“Ano bang ibig mong sabihin?”

Huminga nang malalim ang ama ni Arah.

“Buntis ang anak ko.”

Parang huminto ang oras.

Kitang-kita ni Arah ang gulat sa mukha ni Evan.

“Ano…?” mahina nitong sabi habang napatingin sa kanya.

Unti-unting tumulo ang luha ni Arah.

“Adrian is the father?” tanong nito, halatang hindi makapaniwala.

Mahinang tumango si Arah.

Tahimik.

Napakatahimik.

Hanggang sa may marinig silang yabag mula sa hagdan.

“Dad, who’s—”

Naputol ang boses ng lalaking kabababa lang.

Napatigil si Arah.

At ganoon din ito.

Matangkad.

Naka-itim na polo.

Malamig ang ekspresyon.

Mas mature.

Mas seryoso.

Si Edison Avelino.

Kuya ni Adrian. Mas gwapo kaysa kay Adrian. 

Hindi madalas nagpapakita sa family gatherings dahil abala ito sa sarili nitong negosyo.

Naalala ni Arah ang mga kwento ni Adrian tungkol dito.

Ayon kay Adrian, nagtayo ng  sariling kumpanya si Edison. 

Ilang taon na ang nakalipas na mabilis lumaki hindi lang sa Pilipinas kundi pati abroad.

Mas mayaman pa raw ito ngayon kaysa sa mismong kumpanya ng pamilya nila.

Kaya si Adrian ang hahawak ng Avelino Group.

Malamig na tumingin si Edison sa kanila.

“What’s going on?”

“Buntis si Arah,” diretsong sabi ng ama niya.

Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Edison.

Pero napatingin ito kay Arah.

Diretso.

Matalim.

Parang sinusubukang basahin ang buong pagkatao niya.

“At nasaan ang kapatid mo?” galit na tanong ni Kapitan Ernesto.

Tahimik si Evan.

Hanggang sa dahan-dahan itong nagsalita.

“Umalis na si Adrian.”

Parang muling bumagsak ang mundo ni Arah.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?” nanginginig niyang tanong.

“He left for America three days ago.”

Hindi agad siya nakahinga.

Three days ago.

Umalis ito. 

Hindi man lang siya kinausap ulit.

Tuluyan talaga siyang iniwan.

“Tumakas siya?!” galit na sigaw ng ama niya.

“Kalmahan mo ang boses mo sa pamamahay namin,” malamig na sabi ni Edison.

Agad napatingin rito si Kapitan Ernesto.

“At ikaw sino ka para makialam?”

“Edison Avelino.”

Diretso.

Walang emosyon.

At doon lang tila natauhan ang ama ni Arah.

Pero wala pa rin itong pakialam.

“Wala akong pakialam kung sino ka,” galit nitong sabi. “Ang kapatid mo ang nakabuntis sa anak ko!”

Tahimik si Edison. 

“Ang kapal ng mukha niyang tumakas!” sigaw ng ama niya. “Ano gusto niya? Akuin namin lahat habang nagpapakasarap siya sa ibang bansa?!”

“Enough,” malamig na sabi ni Edison.

Natahimik silang lahat.

Kahit si Arah.

May kakaibang bigat ang boses nito. Hindi kailangan sumigaw—pero kusang tumatahimik ang paligid.

Humakbang si Edison palapit.

At ngayon lang talaga napansin ni Arah kung gaano ito ka-intimidating.

Matalim ang mata.

Matigas ang panga.

At halos walang emosyon ang mukha.

“Pananagutan ng pamilya namin ang problemang iniwan ni Adrian,” malamig nitong sabi.

Napatingin si Arah dito.

Hindi siya sigurado kung bakit—pero may kakaibang bigat ang mga salitang iyon.

“Ano ibig mong sabihin?” tanong ng ama niya.

Sandaling natahimik si Edison.

Pagkatapos—diretso itong tumingin kay Arah.

“At this point,” malamig nitong sabi, “maghintay muna kayo habang kinakausap namin si Adrian about sa issue na ito.”

“At gaano katagal n’yo kami paghihintayin?!” galit na sagot ng ama niya. “Kapag nanganak na si Arah?!”

“Mga ilang araw lang,” sagot ni Edison. “Manahimik muna kayo para hindi kumalat ang issue na buntis ang anak niyo.”

Tahimik si Arah.

Kasi alam niyang tama ito.

Sa kompanyang pinapasukan niya…

sa barangay ng ama niya…

sa mga tao—

kapag nalaman nilang iniwan siyang buntis—

sisirain siya ng mga tsismis.

“Tara na, Arah,” madiing sabi ng ama niya.

Hinila siya nito sa braso para paalisin.

Pero bago siya tuluyang makalayo—

biglang nagsalita si Edison.

“Wait.”

Napatigil silang lahat.

Dahan-dahang lumingon si Arah.

At agad siyang natigilan nang makitang nakatingin pa rin si Edison sa kanya.

Diretso.

“Hindi maaayos ang issue na ’to sa sigawan,” malamig nitong sabi. “Give us time to contact Adrian.”

Napatawa nang mapait si Kapitan Ernesto.

“Time?” galit nitong ulit. “Habang ano? Habang araw-araw pinagchichismisan ang anak ko?”

“Ernesto…” mahinang awat ng asawa nito.

Pero halatang galit na galit pa rin ang lalaki.

“Kapag hindi umuwi ang kapatid mo para panagutan ang anak ko,” madiin nitong sabi kay Edison, “sisiguraduhin kong masisira rin pangalan ng pamilya niyo.”

Tahimik si Edison.

Hindi ito natakot.

Hindi rin nagalit.

Pero ramdam ni Arah ang bigat ng tensyon sa pagitan nila.

Pagkatapos noon, tuluyan na siyang hinila ng ama niya palabas ng mansion.