Lahat ng Kabanata ng MAYOR DEVRYCK MARCOV : Kabanata 1 - Kabanata 10

Ysa "Girl, bakit ka pinatawag ni Principal last week?" bungad ni Lea, pagkababa ko pa lang ng bag ko. Nasa school garden kami, may ilang minutes pa before mag-start ang first class namin. "Wala lang 'yon, Lea. May inutos lang," sagot ko. Di pa rin ako maka-move on sa mga nangyari last week. Kausap ni Lolo ‘yung friend niya at sinabi niyang ayaw niya ituloy ‘yung deal nila. Nakita ko ang disappointment sa friend ni Lolo na si Mr. Choi paglabas niya ng garden. Parang nalugi siya sa jackpot. Ramdam ko na kahit nahihiya si Lolo sa friend niya, pinipilit pa rin niyang hindi ako ipamigay sa kahit sinong lalaki. Sabi rin ni Lolo, mas mahalaga ako kesa sa kahit anong bagay dito sa mundo. Kaya ako ngayon, problemado kung paano ko matutulungan si Lolo. Ayoko namang umasa na lang at maghintay ng miracle, dapat may gawin din akong action. "Ysa, okay ka lang?" nag-aalalang tanong ni Lea. "Parang ang lalim ng iniisip mo, friend?" sabi ni Lea. Siya ang best friend ko, kasama si Chloe. Classmates

Devryck "Apo? Kumusta ang San Antonio? Narinig ko ang mga papuri nila at mga magagandang bagay tungkol sa'yo, at ipinagmamalaki kitang tawaging apo," bati ni Lolo Luciano, na puno ng pagmamalaki sa kanyang boses. Siya si Don Luciano Marcov, dating gobernador, isang mahusay at makatarungang pulitiko, at siya ang role model ko. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa pulitika. "Lo, you taught me well, remember?" sabi ko, nakatingin sa aking lolo. Nasa library kami, pinag-uusapan ang mga plano ko para sa San Antonio. Palagi kong kinukonsulta si Lolo dahil mas marami siyang karanasan sa pulitika. "I just taught you, but you poured your heart into it, my grandson. You're the captain of your own life. Everything you do is a result of your dedication and love for your town. So all the praise goes to you, my grandson," proud na sabi ni Lolo. "Thank you, Lo. Anyway, tinanggihan ko nga pala ang alok ng isang malaking kompanya ngayon. Gusto nilang magtayo ng isang malaking factory dito

Ysa Today is my eighteenth birthday. Ang wish ko lang ay isang simpleng salu-salo kasama ang family ko pati na rin ang mga friends ko. Umuwi ang mga Tito at Tita ko, kasama nila si Kuya Rave. Halos mapuno na ang isang sulok sa sala sa sobrang daming dumating na regalo. Dumating din si Kuya Benji kasama ang kapatid nitong si Kuya Vance. "Happy eighteenth birthday, ganda. Here's my gift for you," sabay abot sa akin ng isang paper bag galing sa isang sikat na designer. "Here's my gift for you." Walang emosyong turan ni Kuya Vance, ito yata ang taong mabibilang mo lang ang ngiti. Palagi na lang itong seryoso sa buhay. Kahit yata kilitiin mo ito, di man lang mag-iiba ang expression niya. I just smiled at him. "Ito nga pala, pinapaabot ni Devryck. Di raw siya makakarating, alam mo naman yun... Dedicated masyado sa bayan," sabay abot ni Kuya Benji ng isang may kalakihan na kahon. Kuya Devryck is Kuya Benjie's friend. We saw and talked to each other multiple times already, lalo na kapag ma

Third Person Pov Kinabukasan maagang nagising si Ysa upang makapag-handa para sa kanyang klase. Hindi pa rin niya makalimutan ang halik ni Vander sa pisngi niya kagabi. Napailing siya. ‘Ano ba itong nararamdaman ko? Hindi naman ako nagkakagusto kay Kuya Devryck, di ba? Pero bakit parang may kakaiba akong nararamdaman sa tuwing nakikita o naiisip ko ang nangyari?’ tanong niya sa kanyang sarili. Napabuntong-hininga nalang si Ysa. Bumangon siya sa kanyang kama at dumeretso sa banyo. Naghanda siya para sa kanyang klase. Nang matapos siyang maligo at magbihis, lumabas na siya ng kwarto, naabutan niya pa sa lamesa ang kanyang lolo na nagkakape. "Magandang umaga, lo," bati niya sa lolo niya. “Magandang umaga rin, apo, kamusta nakatulog ka ba ng maayos kagabi?” “Okay naman po, lo.” magalang na sagot niya rito. “Mabuti naman kung ganun, halika na at maupo para makapag almusal ka bago ka pumasok sa skwelahan.” Tumango siya sa lolo niya, at umupo na sa upuan. “Gising ka na pala apo, kamus

Ysa “Ysa,” the professor paused and looked at me. Then, he glanced at my friends. “Lea, Chloe, and Noriella, you are in group 1,” the professor announced. I looked at my friends—we all had the same look of disbelief on our faces. “This wasn’t good,” bulong ni Lea. “Oh, Great! What a nightmare!” Chloe said sarcastically. “Hey, it's fine,” sabi ko para ipakalma sila. “Oo nga asim, wag kang mag-alala kakampi mo kami kapag hindi tumulong ang babaeng ‘yun sa project na gagawin natin,” sabi ni Lea. Tumayo ako. “Uhmm… excuse me, professor. May I ask a question?” Tumango ang professor namin. “Professor, can we choose our own groups?” tanong ko. “I'm sorry, Ysa, but I already assigned you to your groups. I want you to work with people you don't usually work with to encourage collaboration and teamwork,” the professor explained. “It will be a great learning experience for all of you too.” Tumango ako. “Mr. Professor, what will happen if one of the members doesn't help with the projec