LOGIN"Samantha!" sigaw ni Basti. Napabalikwas ng bangon. "Basti, jusko anak, buti at gising ka na," ika naman ni Michelle. Nagpahid ng luha. Ilang araw ding walang malay si Basti. Ilang araw na halos hindi na makatulog ng maayos ang mag-asawa dahil sa pag-aalala. "Ma..." Nagising na ng tuluyan si Basti. Nagpalingon lingon siya sa paligid. Batid niya kung saan siya naroroon. "How long I have been here," tanong niya. Sinipat niya rin ang sarili. Nakahospital gown siya. "Five days," sagot ni Michelle. Five days? Natigilan si Basti. Five days na wala siyang kamalay-malay sa mga nangyari sa kaniyang paligid. "Ma...Si..." Natigilan siyang muli. Hindi niya maipagpatuloy ang gustong tanungin. "Kung si Leila ang tinatanong mo, maayos na siya. Sila ni Ethan. Ligtas silang dalawa at nakuha na ng mga pulis ang kanilang mga salaysay," sagot ni Michelle. Napansin niya na tila hindi satisfied ang anak sa naging sagot. "Gusto mo bang tawagan ko si Leila?" Umiling si Basti. Ayaw niyang makita
Masakit pa rin ang katawan ni Samantha nang magising kinaumagahan. Pero agad iyong nawala nang makita niya sa tabi niya si Basti. Nakatulog habang nakayakap sa kaniya. Halos magkalapit na magkalapit ang kanilang mga mukha. Parang panaginip ang nakikita. Pero sa muling pagkirot ng kaniyang sugat, alam niyang katotohanan ang nasa harapan niya.Ayaw sana niyang matapos ang sandaling iyon. Pero noong makita niyang gumalaw ang pilikmata ni Basti hudyat na gigising na ito ay kunwaring itinulak niya ang lalake."Bakit ka nakayakap sa akin? Pinagsasamantalahan mo ba ako?" ika niya nang tuluyang magising si Basti. Kailangan niyang magkunwaring galit. Hindi siya puwedeng maging marupok. "What? No! Nilalamig ka kagabi at nilalagnat. I need to warm you, kaya lang wala naman tayong kumot. Human blanket lang..." paliwanag ni Basti na napapakamot pa sa ulo. "I had no choice..." dagdag pa niya na lalong ikinasimangot ni Samantha. Nasaktan siya sa huling sinabi nito pero hindi niya ipinakita.Sinab
"Ah!" Malakas na sigaw ni Samantha. Malakas ang kabog ng dibdib niya nang bumalikwas siyang bumangon. Sa bigla niyang pagbangon, napaingit siya sa sakit. Nasapo niya ang kanang braso maging ang hita niya, tila ba pinuputol sa matinding pananakit.Pero ganunpaman, agad niyang napansin na nasa isang kubo siya. Na hindi siya patay, batay sa sakit at hapdi ng mga sugat niya."Don't move. Keep resting..."Nanlalaki ang mga mata niyang mabilis na bumaling sa nagsalita. Nasa gilid lamang niya iyon kaya agad niyang nakita.Mas lalong namilog ang mga mata niya nang mapagsino ang kasama sa kubong kinaroroonan."Basti? Bakit ka narito?" Hindi makapaniwalang tanong niya. May kalakip na galit ang tono ng kaniyang pananalita. "Save you! Kung hindi kita sinundan, nakabulagta ka na siguro ngayon at naghihintay na lang na maagnas..." ika nitong binebendahan ang kamay. Mukhang may sugat rin ito.Pero ipinagsawalang bahala ni Samantha ang napansin. Hindi niya rin sinunod ang lalake na manatiling nakah
Tumigil sila dahil hatinggabi na at talagang madilim na ang daan. Magkatabing nakaupo sila Ethan at Leila sa malaking katawan ng isang puno. Nakatago roon ang kanilang mga bulto. Magkayakap habang nagpapahinga. Pareho namang hindi inaantok. Dahil na rin sa takot na nadarama. Hindi lang sa mga humahabol sa kanila kundi na rin sa mga mababangis na hayop na puwedeng umatake.Gayundin naman si Basti. Nakaupo naman siya sa lilim ng katabing puno nila Ethan at Leila. Pawang nagmamasid. Pagod pero hindi rin makatulog. Ganoon siguro talaga. Nakikipagsapalaran sila sa kani-kanilanh buhay.Si Samantha naman ay nakatayo. Sinusuri ang paligid. Mahirap na. Kahit malayo na ang nalakbay nila, naroon pa rin ang pangamba niyang baka sinusundan na sila.No, malakas ang kutob niyang may nakasunod sa kanila. Kung paano ay hindi niya rin alam. Maybe, there's a traitor within their unit."Sam, take a rest..." mahinang sabi ni Ethan. Alam niya, sa kanilang lahat, ang babae ang labis na pagod. Hindi lang ang
"Yes, Sir. Got it! Sa makawala, luluwas na kami," sabi ni Samantha. Gamit niya ang burner phone ay tinawagan niya ang kaniyang komander. Napag-usapan niang sa oras at araw na iyon siya tatawag. If its clear for them to go."Meet the troop..." utos ng komander nila. Sinabi ang lokasyon.Nang matapos ang tawag ay humarap siya sa tatlong kasama. Nakatingin sa kaniya at pawang mga seryosong naghihintay ng balita. "We can go back. Natrace na daw ang kuta ng gustong pumatay kay Leila. Sa makawala, luluwas na tayo," sabi niya. Nakahinga nang maluwag ang tatlo. Napayakap si Leila kay Ethan habang si Basti naman ay napabuntong hininga. Sa wakas, matatapos na ang pagtatago nila.Napatingin si Basti kay Samantha. Hindi na siya pinapansin ng dalaga simula noong tinanggihan niya ang pagmamahal nito. Medyo awkward pero hindi niya puwedeng pilitin ang sarili na gustuhin ito.Hindi kami bagay, iyon ang laging nasa isip niya. Kung meron man nababagay sa kaniya, may nagmamay-ari na dito.Napalingon
"It was you, Leila, that I like. You know that from ten years ago. But you choose to ignore my feelings and hurt me..." ika ni Ethan. Walang panunumbat. Pero may pagtatampo pa rin. Dahil maraming nasayang na panahon sa kanila. Napalunok naman si Leila. Mas naging malinaw sa kaniya ang lahat. Totoo ngang kasalanan niya. May mga nasabi siyang nakasakit dito. "B-bata pa ako noon..." ika niyang nauutal. "I don't know how to face you or your feelings, nor my feelings back then..." amin niya habang kumakabog ng matindi ang kaniyang puso."Akala ko, maiintindihan mo ako kapag humingi ako ng kapatawaran. But you left right away. Ni hindi ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag. Iniwasan mo ak—" naputol ang pagsasalita ni Leila nang muli siyang patigilin ni Ethan sa pagsasalita sa pamamagitan ng muling paghalik sa mga labi niya.Napasinghap siya. Parang puputok ang kaniyang dibdib sa masidhing damdamin na kumakain sa sistema niya.Dito na ba matatapos ang paglalaro ng kanilang mga damdami
Michelle's Point of View Finally, nakarating na rin ako sa hotel room ko. Ang laki at lawak pero...Napakalungkot. Malungkot talagang mag-isa. Lalo pa kaya na ako lang talaga ang narito.Disneyland is a happy place. Pero magiging masaya kaya ako?"Subukan mo, Michelle. Iwanan mo muna ang mga prob
Lucas Point of View "Are you ready?" tanong ko kay Robert. Sinundo na niya ako sa bahay at ngayon nga ay paalis na kami. "Paano si Michelle, Lucas?" tanong niya. Tumingin sa itaas kung saan ay nagbibihis pa si Michelle. "Our driver will drop her to the venue with Nana and Papa Val. Kailangan na
Lucas Point of View "Paano kita tatawagan, ni hindi ko alam kung paano Lucas. Hindi ko alam anong numero mo..." sabi niyang hindi na alam ang gagawin.I was caught off guard lalo na noong umiyak ito. Lahat ng akala ko. Lahat ng mga naisip kong si Robert lang ang gusto niyang tawagan o i-text, laha
Lucas Point of View "Are the organizers ready?" tanong ko kay Robert. Bukas na ang event party. Sinusukat ko ngayon ang suit na dumating. "Yes, Mr. Belleza. Katatawag lamang nila sa akin. Ready na daw ang venue at props," sagot ni Robert. Lumingon ako sa kanya. Pinakita kung tama ba ang sukat sa







