Chapter 3 Sign or Leave it!

Lucas POV

"Robert, prepare the papers. And tell Miss Asuncion to come in my office," utos ko sa aking secretary. Agad naman siyang tumalima. Alam na niya ang ibig kong sabihin.

Dinala niya ang envelope na galing sa attorney ko. Inilapag niya iyon sa harap ko. Pagkatapos ay nagpaalam siyang bababa na para tawagin si Michelle. Nabalitaan kong nakabalik na ang babae after the procedure ng pagdo-donate niya sa kanyang bone marrow. The doctor suggested doing it in a private setting, kaya, I did arrange a clinic for all of them to stay. It took only hours to do it. But I am kind enough to give Michelle a whole week of break just to recuperate. Kung sobrang sama kong tao, baka hinayaan ko na lang siya. But I am not, isa pa, iniisip kong baka kailangan pa siya ni Olivia. They are a match. Hindi na ako mahihirapan pang maghanap ng ka-match ni Olivia kapag nagkataon.

Dahil hindi gusto ni Michelle na malaman ng pamilya niya na siya ang donor ay in-arrange ko ang lahat. Kaming dalawa lamang at ang doctor ang nakakaalam ng lahat. I pay him more than enough to make it a secret. At kapag nagtagumpay ang transplant ay mabibigyan pa siya ng bonus. Puwede na siyang hindi magtrabaho. He just needs to make sure that Olivia is doing well and surviving.

Habang hinihintay ang pagdating ng babae ay binasa ko ang nilalaman ng dokumento. Kung akala ni Michelle ay nagtagumpay na siya at napaikot na niya ako sa mga palad niya. Nagkakamali siya. Lucas Belleza will not succumb to those cheap tricks of her. Pinagbigyan ko lang siya for the sake of Olivia.

Habang nakatunghay sa papeles ay narinig ko ang mahihinang katok mula sa pinto. Nang bumukas iyon ay umayos ako ng upo. Akala ko ay bubungad agad sa akin ang mukha ni Michelle. Pero ni hindi ko siya agad nakita. Nakasunod ito sa aking sekretarya na siyang naunang naglakad papasok. Dahil matangkad at malaki ang katawan ni Robert at nasa likod naman nito si Michelle na maliit lang sa height na five feet and two inches ay hindi ko agad ito makita.

"Sir, narito na si Miss Asuncion," sabi ni Robert nang pumasok ito.

Nakangiti nang maluwang si Michelle nang dumungaw siya mula sa likod ni Robert. Gumalaw ang panga ko nang makita ang ningning sa mga mata niya at ang malaking pagkakangiti sa kanyang mga labi. She can smile all she wants. Tignan ko lang kung kaya pa niyang ngumiti after I give her the documents.

"Pinatawag mo daw ako Luke..."

"Stop calling me by that name..." bulyaw ko nang magsalita siya. "Hindi ko gugustuhing magmula sa bibig mo ang pangalan na iyan!" Nairita kong saad. Olivia gave me that nickname. No one can ever used it except her. Pinagbibigyan ko lang si Michelle last time. May hangganan ang lahat.

Agad naman na napawi ang ngiti niya kanina. Sabi ko nga, she can smile all she wants. Pero hindi na kapag kasama niya ako. She will live in sorrow.

"Sir, if you don't need me here. Lalabas muna ako," pagpapaalam ni Robert na hindi man lamang naapektuhan sa bulyaw ko. Kilala na niya ang temper ko. "Miss Asuncion, please," baling nito kay Michelle. Iminuwestra ni Robert ang kamay sinasabing umabante pa papunta sa harap si Michelle.

Sa paglabas ni Robert ay ang bantulot na paghakbang palapit ni Michelle sa kinaroroonan ko. Pinagmasdan ko siya habang papalapit. Mababakas sa kanyang mukha ang takot That's it. I want her to fear me. Pagsisihan niyang nagpakasal siya sa akin.

Napatigil siya nang bigla akong tumayo mula sa pagkaakupo ko. Pinulot ko ang dokumento mula sa ibabaw ng mesa ko at naglakad papunta sa maliit na receiving area sa aking opisina.

Alam kong nakasunod lamang ang mga mata ni Michelel sa akin.

"Sit down!" utos ko sa kanya nang hindi siya tumatalima mula sa pagkakatayo na parang naestatwa na.

"Ah, yeah."

Mabilis ang naging kilos niya. Agad siyang umupo sa kabisera ng kinauupuan ko. Gumalaw ang mga kilay ko pasalubong nang pag-angat ko ng tingin ay nakangiti na naman siya. My irritation grows. Bakit ba kapag ngumingiti siya, pakiramdam ko ay laging may ibig sabihin?

"Don't smile. It irritates me!" sabi ko. Akala ko ay mapapawi muli iyon pero hindi. She kept the smile in her face. Nagpa-cute pa.

Damn! Ngayon ko lamang talaga siya nakaharap ng mas harap-harapan. Inaamin ko. She's cute. Hindi ko lang napapansin dahil naroon noon si Olivia. Olivia is the most beautiful woman for me.

Gusto kong murahin ang sarili ko. Finding her cute is ridiculous!

"Uy, huwag kang magalit lagi. Sige ka, tatanda ka agad. Smile always, para laging bata tignan!" litanya ni Michelle.

Saglit akong napatigil. I've noticed that she always smiles and laughs. Kahit sa bahay nila ay malakas at madalas na tumatawa ito kahit wala naman masyadong nakakatawa.

"I'll smile if I want to. At pinipili ko kung sino ang ngingitian ako," ika kong bumalik ang iritasyon na nararamdamn ko para sa kanya.

Inilatag ko ang dokumento paharap sa kanya. I don't have much time to waste, pupuntahan ko pa si Olivia sa hospital. Ngayon kasi ang labas niya at kahit sabihin niyang huwag ko na siyang sunduin dahil sa trabaho ko. I want to be there for her. Iba pa rin ang presensiya ko kahit naroon ang mga magulang nila.

"Read it!"

Napatingin siya roon. Sa pagkakatitig ko sa kanya ay nakita ko ang bahagyang pagnguso niya ng kanyang mga labi. Napatingin ako roon. Those lips, it's look so soft.

Bullshìt! Agad kong sinaway ang aking sarili. Ano ba ang nangyayari sa akin?

Bantulot niyang kinuha ang dokumento. Mataman kong pinagmasdan ang magiging reaksyon niya as she reads it. Nakatitig lang ng mabigat ang mga mata ko sa kanya. And as soon as she flips to the second page, nawala na muli ang ngiti niya sa mga labi. Namimilog ang mga mata niya nang umangat iyon para tingnan ako.

"A-anong ibig sabihin nito?" tanong niya.

Ngumisi ako. "Surprised? Hindi na ako magpaligoy-ligoy pa, Michelle. I want you to sign that contract..." sabi ko.

Madahas siyang umiling. "No!"

Ang iritasyon na nararamdaman ko ay naging galit dahil sa matigas na pagtanggi niya. Inaasahan ko na na hindi siya agad papatinag. Pero nakakagalit pa rin talaga.

"I can divorce you right away if I want to, Michelle. At walang magagawa ang pagtanggi mo na iyan. Pinaboran pa rin kita kahit papaano dahil may isa akong salita." Tumayo ako at naglakad papunta sa malapit na bintana. Tumanaw ako sa labas. "Sign it or leave it! But you don't have a choice..."