ตอนที่4

“รบกวนครูมุกด้วยนะครับ พอดีที่โฮมสเตย์ที่คุณเกวพักเกิดปัญหานิดหน่อย ตอนนี้ก็ค่ำมากแล้วถ้าจะหาที่พักใหม่ก็ลำบาก”

ลีรภัทรเอ่ยขอมุกดาเพื่อให้เกวลินได้มีที่พักสักคืน ในช่วงเวลาเช่นนี้ถ้าหาที่พักใหม่ก็คงมีแต่ต้องขับรถไปไกลอีกหลายกิโลเพื่อเข้าไปพักในตัวเมือง

“ได้ค่ะ เข้ามาสิคะคุณเกวเดี๋ยวฉันจัดที่นอนให้” หญิงสาวตอบรับ ก่อนจะหันไปแจ้งเกวลินให้เข้าไปในบ้านพักของเธอ

“ครูมุกเข้าไปก่อนเถอะค่ะพอดีฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณลีสักหน่อย”

“ค่ะ งั้นฉันรออยู่ในบ้านนะคะ” มุกดาพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะเหลือบมองและยิ้มมาที่ลีรภัทร แล้วเดินเข้าบ้านไป

“มีอะไรจะพูดกับผมเหรอ”

“ฉันไม่พักที่นี่ได้มั้ย ให้ฉันไปพักที่บ้านป้าคุณก็ได้ ฉันพึ่งเจอคุณมุกวันนี้เองนะเราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นมานอนค้างคืนด้วยได้สักหน่อย”

“ผมกับป้าก็ไม่ได้สนิทกับคุณเหมือนกัน อย่าเรื่องมากเลยคุณแค่คืนเดียวเอง อีกอย่างที่ผมไม่ให้คุณไปนอนที่บ้านป้าเพราะผมขี้เกียจตอบคำถามน่ะ เดี๋ยวป้าก็ต้องถามอีกว่าเกิดเรื่องอะไร คุณว่าจริงมั้ยล่ะ”

“มันก็จริงของคุณ”

“คุณมีอะไรอีกเหรอเปล่า ถ้าไม่มีผมจะได้กลับบ้านสักที”

“ไม่มี คุณกลับไปเถอะ”

แต่ไม่ทันที่ลีรภัทรจะได้ก้าวขาเดินจากออกไป หญิงสาวก็เอ่ยทักชายหนุ่มเอาไว้ จนทำให้ชายหนุ่มเองก็ขุ่นข้องต่อเธออยู่เล็กน้อย

“อะไรของคุณอีก”

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ช่วยฉัน ขอบคุณที่หาที่พักให้ฉันด้วย”

สีหน้าที่ดุดันของลีรภัทรเมื่อสักครู่ก็โอนอ่อนลงทันทีเมื่อได้ยินคำขอบคุณจากเกวลิน ชายหนุ่มมองไปที่ดวงตาที่จริงใจของหญิงสาวก่อนจะเผยยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย เขาเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะให้หญิงสาวมากล่าวขอบคุณอะไรด้วยซ้ำ

“อืม คุณรีบไปพักผ่อนเถอะ”

“คุณลี จริงๆ คุณพูดดีๆ กับฉันแบบนี้ก็ได้นะ ไม่ใช่พอเจอหน้าเอาแต่ดุใส่ฉันอย่างเดียว ท่าทางและน้ำเสียงของคุณตอนที่อยู่โฮมสเตย์มันอบอุ่นมาก อย่างน้อยฉันก็อยากให้เราเริ่มต้นมิตรภาพที่ดีต่อกัน ฉันเองก็พอดูคนออกบ้าง คุณน่ะไม่ใช่คนไม่ดีอะไร บางทีเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้นะ”

“ใครเขาอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณ” ลีรภัทรแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเดินจากออกไป คำพูดของเกวลินเมื่อสักครู่เหมือนจะทำให้ชายหนุ่มผ่อนคลายอยู่ไม่น้อย

หลังจากที่ลีรภัทกลับออกไปแล้วเกวลินก็เดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านพัก พอมาถึงก็เห็นมุกดากำลังจัดเตรียมที่นอนให้เธออยู่พอดี

“เดี๋ยวคุณเกวนอนเตียงนะคะฉันนอนพื้นเอง”

“จะดีเหรอคะ คุณเป็นเจ้าของบ้านนะ”

“ก็เป็นเจ้าของบ้านนี่แหละค่ะถึงต้องดูแลแขกเป็นอย่างดี แต่ห้องนอนเล็กๆ แบบนี้ไม่รู้คุณเกวจะนอนได้หรือเปล่า”

“ก็เล็กอย่างที่ครูว่าแหละค่ะ บ้านนี้ทั้งหลังยังเล็กกว่าเรือนคนใช้ที่บ้านฉันเลย เอ่อ…ฉันไม่ได้จะดูถูกนะคะ คือฉัน…”

“ไม่เป็นไรค่ะฉันเข้าใจ”

“ครูมุกอย่าโกรธฉันเลยนะคะ ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีจริงๆ ” เกวลินรีบเดินเข้าหามุกดาเพื่ออธิบายที่เธอพูดอะไรไม่ทันได้คิดออกไป ยิ่งเห็นหน้าเจื่อนๆ ของมุกดาก็ยิ่งรู้สึกผิดหนักกว่าเดิม

“ฉันไม่โกรธหรอกค่ะ ที่คุณเกวพูดมาก็ถูกแล้ว”

“อย่าพูดอย่างนี้สิคะ งั้นฉันให้ครูมุกว่าฉันคืนก็ได้ ครูจะว่าหรือจะด่าฉันยังไงฉันยอมหมด” น้ำเสียงที่จริงจังของเกวลินทำให้มุกดาหลุดขำออกมา ดูเหมือนว่าหญิงสาวไม่ได้มีเจตนาที่จะพูดถากถางเธอจริงๆ เห็นท่าทีของเกวลินในตอนนี้จะให้เธอโกรธลงได้ยังไง

“พอได้แล้วค่ะ ฉันไม่ได้โกรธคุณ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

“พูดจริงใช่มั้ย ฉันเองก็นึกว่าจะทำให้ครูมุกไม่ประทับใจตั้งแต่แรกที่เจอซะแล้ว ถ้าต่อไปฉันพูดอะไรไม่ดีอีก ครูมุกดุฉันได้เลยนะคะ ว่าแต่…ครูมุกกับคุณลีไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ เหรอคะ” คำถามไม่มีที่มาที่ไปของเกวลินทำให้มุกดาชะงักงันในทันที หญิงสาวไม่คาดมาก่อนว่าเกวลินจะถามเรื่องส่วนตัวเช่นนี้กับเธอ

“อะไรทำให้คุณเกวคิดแบบนั้นคะ”

“ก็พวกคุณสองคนดูสนิทกันมาก ดูเข้าใจกันและก็เกรงใจกันด้วย ตอนที่คุณลีบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนกับคุณฉันไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว งั้นฉันถามครูมุกอีกทีก็แล้วกัน ตกลงครูมุกกับคุณลีไม่ใช่แฟนกันจริงๆ เหรอคะ”

“ไม่ใช่ค่ะ จริงๆ ฉันเองก็พึ่งย้ายมาสอนที่นี่ได้เดือนกว่าเอง ก็พึ่งรู้จักกับคุณลีได้ไม่นาน อาจจะเป็นเพราะคุณลีนิสัยดีมั้งคะ ก็เลยทำให้ฉันสนิทกับเขาได้ง่าย”

“ครั้งแรกที่เขาเจอครูมุกเขาทำหน้ายังไงคะ หน้าแบบนี้เหรอเปล่า” เกวลินยืนกอดอกทำจมูกย่นคิ้วขมวดแทบจะชนกัน หญิงสาวอยากอธิบายลักษณะตอนที่เห็นลีรภัทรครั้งแรกให้มุกดาได้เข้าใจ แต่ท่าทางของเธอดูจะพิลึกไปสักหน่อยจนครูสาวต้องหลุดขำออกมาอีกครั้ง

“ทำไมเหรอคะ ตอนคุณเกวเจอคุณลีครั้งแรก เขาทำหน้าแบบนี้เหรอคะ”

“ก็ใช่สิคะ ก็เดือนที่แล้วฉันไปที่บ้านเขา ไม่ทันได้ทำอะไรเขาก็ทำหน้ายักษ์ใส่ฉัน”

“เดือนที่แล้ว? ไหนว่าคุณเกวเป็นรุ่นน้องเขาไม่ใช่เหรอคะ แล้วพึ่งเจอเขาเดือนที่แล้วได้ยังไง”

มุกดาเริ่มสับสน ดูเหมือนคำตอบของเกวลินจะสวนทางกับข้อมูลที่บอกกับป้าน้อยก่อนหน้านี้นัก เกวลินเองเมื่อถูกถามกลับถึงได้รู้ตัวว่าได้พูดพลาดบางอย่างไป

“อ่อ…ฉันหมายถึงเจอกันครั้งล่าสุดค่ะ คือตั้งแต่เขาเรียนจบเราก็ไม่ได้ติดต่อกัน ฉันเองก็จำตอนครั้งแรกที่เจอกับเขาไม่ได้ด้วยสิ ก็เลยเล่าถึงครั้งล่าสุดที่เจอกับเขาแทนค่ะ” เกวลินรีบอธิบาย เธอหวังว่ามุกดาจะไม่ติดใจถามไถ่เธอต่อก็พอ

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับ

“ห้องน้ำอยู่ไหนคะ เหนียวตัวมาทั้งวันฉันอยากอาบน้ำแล้ว” เกวลินรีบเปลี่ยนเรื่อง ขืนยังอยู่สนทนาต่อคงได้หลุดพูดเรื่องไม่ควรพูดออกไปแน่

เช้าวันต่อมา

ลีรภัทรตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวเข้าสวนดอกไม้ วันนี้ชายหนุ่มยังมีดอกไม้อีกหลากหลายพันธุ์ที่ต้องจัดการลงแปลงดินที่ได้เตรียมเอาไว้ แต่เมื่อเปิดประตูบ้านออกมาก็เห็นเกวลินกำลังเดินไปมาอยู่หน้าบริเวณประตู เขาเองก็นึกว่าหญิงสาวจะกลับไปแล้วเสียอีก

“นี่คุณยังอยู่อีกเหรอ”

“คุณลืมแล้วเหรอว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ แล้วทำไมคุณตื่นสายขนาดนี้เนี่ย ฉันมายืนรอคุณตั้งนานแล้วนะ”

“มีเบอร์ผมแล้วนี่ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนว่าจะมาแต่เช้าแบบนี้ล่ะ ช่างเถอะ…คุยธุระของคุณมาดีกว่า แต่ถ้าเรื่องขายบ้านกับสวนผมไม่คุยด้วยหรอกนะ เพราะยังไงผมก็ไม่ขาย”

“เปล่า ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้นอีก”

“ยังไง?”

“ฉันจะชวนคุณทำธุรกิจด้วยกัน”

“ไม่ทำ!” ลีรภัทรปฏิเสธทันควัน

“คุณอย่าพึ่งไม่สิ ฟังฉันอธิบายก่อนได้มั้ย คุณคิดดูนะ คุณเองก็มีสวนดอกไม้ที่นี่แล้ว ฉันก็แค่เปิดคาเฟ่เพิ่มเข้ามา ลูกค้าที่มาใช้บริการก็จะได้ดื่มด่ำกับความสวยงามของดอกไม้ นั่งจิบกาแฟไปชมดอกไม้ไปมีความสุขจะตาย”

“ไม่เอาผมไม่ชอบความวุ่นวาย ผมแค่อยากมีสวนดอกไม้เล็กๆ ไว้ส่งขายให้ลูกค้าแค่นั้น”

“อ้าว…คุณไม่ได้จะเปิดเป็นสวนดอกไม้ให้คนเข้ามาชมหรอกเหรอ”

“ก็ไม่นะสิ ผมแค่จะขายดอกไม้ ทีนี้คุณเข้าใจหรือยัง”

“ฉันว่าคุณลองคิดดูใหม่ดีกว่า สวนดอกไม้ของคุณมันต่อยอดธุรกิจคุณได้นะ เงินน่ะ…คุณไม่อยากได้มันหรือไง”

“ผมอยากได้ความสงบมากกว่า ที่มีอยู่ตอนนี้ผมก็โอเคแล้วไม่เห็นต้องอยากได้อะไรเยอะแยะเลย แต่ถ้าให้เดา คุณคงเป็นลูกคุณหนูติดดินไม่เป็นสินะ ทุกเรื่องที่คุณคิดก็คือเงิน คือธุรกิจ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าความสุขของผมกับความสุขของคุณมันต่างกัน คุณแบบพวกคุณไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นหรอก”

“แล้วคุณเป็นใครถึงมาตัดสินความรู้สึกของฉัน คุณก็เหมือนกันแหละ…ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นหรอก” เกวลินตวาดกลับไปที่ลีรภัทรด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง หญิงสาวจ้องไปที่นัยน์ตาคมเข้มนั้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มอีก

ลีรภัทรมองตามหลังเกวลินด้วยความหวั่นใจ ทั้งที่สามารถทำให้หญิงสาวเลิกเซ้าซี้เขาได้แล้วแต่ทำไมกลับไม่ได้รู้สึกพอใจเลยสักนิด ภายในใจกลับว้าวุ่นและกังวลเสียมากกว่า

“ลืมไปเลยเรา ยังไม่ได้คืนเงินเลยนี่ ช่างเถอะ…ไว้ค่อยโทรหาใหม่ก็แล้วกัน”

ลีรภัทรส่ายหน้าสลัดความคิดเรื่องของเกวลินออก ดูท่าทางของหญิงสาวแล้วน่าจะโกรธให้เขาอยู่ไม่น้อย บางทีอาจจะทำให้เธอถอดใจและคงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะเขาเองก็ไม่ได้ต้องการให้เกวลินมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน

เวลาผ่านพ้นไปสักพักใหญ่ๆ ลีรภัทรยังคงทำงานอยู่ที่สวนดอกไม้เช่นเดิมอย่างตั้งใจ หวังว่าเหล่าดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ของเขาจะเติบโตมาอย่างดี ให้สมกับที่เขาได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดลงไป

ช่วงค่ำของวัน

“จะกลับแล้วเหรอลี งั้นเอาขนมที่ป้าทำไปกินที่บ้านด้วยสิ” ป้าน้อยเดินมาพร้อมกับถุงขนมเพื่อยื่นไปให้หลานชายที่กำลังจะเดินพ้นออกจากประตูบ้าน ลีรภัทรเองถ้ามีเวลาก็จะแวะมาที่บ้านของผู้เป็นป้าเสมอ

“ครับ เอ่อ…ป้าครับ วันนี้คุณเกวได้แวะมาหาป้าบ้างหรือเปล่า”

“ไม่นะ อ่อ…เห็นลุงบอกว่ามาแต่เช้าตรู่น่าจะมาเอารถน่ะ ตอนนั้นป้าไปบ้านป้ากบก็เลยไม่ได้เห็นหนูเกว มีอะไรหรือเปล่าลี”

“ไม่มีอะไรครับพอดีคุณเกวเขาลืมของไว้ งั้นผมกลับก่อนนะครับ”

ลีรภัทรพอออกมาจากบ้านผู้เป็นป้าก็ขับรถกระบะคันโปรดมุ่งหน้าขึ้นเนินเขาเพื่อกลับบ้านตัวเอง พอมาถึงก็เห็นรถบ้านคันสีขาวจอดอยู่หน้าบริเวณทางเข้าสวนดอกไม้ จึงรีบจอดรถแล้วเดินตรงมาที่รถบ้านอย่างไม่รีรอ ชายหนุ่มเดินสำรวจรอบๆ รถบ้านด้วยความข้องใจ ร้อยวันพันปีไม่เคยมีรถบ้านเช่นนี้มาจอดเอาไว้สักครั้ง จะว่าเป็นรถของกลุ่มนักท่องเที่ยวก็ไม่น่าจะใช่ แต่พอเห็นเกวลินเปิดประตูลงจากรถมาก็ยิ่งแปลกใจหนักกว่าเดิม

“คุณมาทำอะไรที่นี่”

“ก็คุณไม่ยอมให้ฉันเช่าบ้านฉันก็เลยเช่ารถบ้านมาแทน คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะในรถมีที่นอน มีห้องน้ำครบ ฉันไม่รบกวนคุณแน่นอน อีกอย่าง…ฉันก็ไม่ได้เข้าไปในเขตพื้นที่ของคุณด้วย เพราะฉะนั้นคุณจะไล่ฉันไปไม่ได้” เกวลินผายมือยักไหล่เย้ยหยัน เธอเองก็ดูจะพอใจกับการกระทำของตัวเองนัก

“คุณนี่มันบ้าของแท้เลย ถ้าอยากอยู่ก็อยู่ไปเลย แต่บอกคุณไว้ก่อนนะว่าที่นี่ตอนกลางคืนชอบมีพวกสัตว์ป่าเข้ามา ถ้าคุณได้ยินเสียงอะไรก็เงียบๆ ไว้ละกัน อีกอย่างตรงนี้ก็ห่างไกลผู้คน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคุณคงไม่มีใครช่วยได้หรอกนะ”

“คุณโกหก! คุณแค่อยากทำให้ฉันกลัวฉันรู้หรอกน่า ฉันไม่เชื่อหรอก” หญิงสาวโต้กลับ ถึงแม้จะรู้สึกหวั่นกับคำพูดของลีรภัทรแต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ไม่งั้นชายหนุ่มคงได้หัวเราะเยาะเธอแน่

ทันใดนั้นลีรภัทรเองก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าใกล้เกวลินให้มากขึ้น สายตาจับจ้องไปที่หญิงสาวอย่างไม่ลดละจนคนที่ถูกจ้องเริ่มหวาดระแวงขึ้นมา ระหว่างที่ชายหนุ่มเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หญิงสาวเองก็เดินถอยหลังห่างออกไปเช่นกัน

ไม่นานนักเกวลินก็ถูกลีรภัทรเดินดันจนหลังชนกับตัวรถ ตอนนี้ไร้สิ้นหนทางถอยได้อีกแล้ว ลีรภัทรแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจ มือทั้งสองข้างยกขึ้นยันตัวรถเพื่อล้อมตัวหญิงสาวเอาไว้ ก่อนจะค่อยๆ โน้มหน้าเข้าใกล้ให้มากขึ้นกว่าเดิมจนทั้งคู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน