ตอนที่3

“คุณได้เบอร์ผมมาจากไหน”

ลีรภัทรเอ่ยถามหญิงสาวปลายสายด้วยความข้องใจ การที่เกวลินโทรมาหาเช่นนี้ค่อนข้างแปลกใจสำหรับชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

“คุณรู้ได้เลยเหรอว่าเป็นฉัน”

“ก็เสียงคุณ!…” ลีรภัทรชะงักเล็กน้อย เกือบจะหลุดปากไปเสียแล้วว่าจำเสียงของหญิงสาวได้จากที่ฝันถึงครานั้น คำบอกรักที่หญิงสาวเอ่ยออกมายังคงวนเวียนมาให้นึกถึงอยู่เสมอ

“เสียงฉันทำไมคะ?”

“เปล่า เอาเป็นว่าผมจำเสียงคุณได้แล้วกัน ทีนี้บอกได้หรือยังว่าเอาเบอร์ผมมาจากไหน”

“จากป้าน้อยของคุณไง”

“นี่คุณ!”

“ใจเย็นๆ หน่อยสิคุณ ฉันไม่ได้บอกเรื่องที่อาคุณหลอกเอาเงินฉันไปหรอกน่า ฉันแค่บอกว่าเราเป็นเพื่อนกัน คุณจะไม่ให้ฉันมีช่องทางติดต่อคุณบ้างเลยหรือไง”

“แล้วคุณโทรมามีอะไร”

“คิดถึงคุณไง” คำตอบของเกวลินทำให้ลีรภัทรนิ่งเงียบไปอีกครั้ง ความเงียบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวต้องรีบขยายความ เพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิดคิดหนักกับคำพูดสองแง่สองง่ามของเธอ

“ฉันหมายถึงคิดถึงบ้านและสวนดอกไม้ของคุณน่ะ นั่นแน่…เงียบแบบนี้คงเข้าใจว่าฉันชอบคุณสินะ ไม่ต้องห่วง…อย่างคุณไม่ใช่แบบที่ฉันจะชอบหรอก” คำอธิบายของเกวลินทำให้ลีรภัทรหลุดขำเล็กน้อย

“คุณนั่นแหละที่คิดไปไกล ผู้หญิงเหลาะแหละอย่างคุณ…ผมไม่วันชอบหรอก ถ้าไม่มีอะไรก็แค่นี้นะ…ผมจะนอนแล้ว” เอ่ยจบ ชายหนุ่มก็รีบวางสายในทันที โดยไม่ให้โอกาสปลายสายได้ตอบกลับเลย

เกวลินหลังจากที่ถูกลีรภัทรตัดสายไปก็หน้าหงิกหน้างอ หญิงสาวครุ่นคิดไม่เข้าใจคำว่าเหลาะแหละที่ชายหนุ่มเอ่ยถึงเท่าไหร่นัก

“เป็นอะไรเหรอเกวหน้ามุ่ยเชียว” ปานวาดที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง เห็นผู้เป็นลูกสาวทำหน้างอก็อดถามด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“แม่คะ เหลาะแหละคืออะไรเหรอคะ”

“นี่ลูกสาวแม่ไปอยู่ออสเตรเลียนานจนลืมภาษาไทยแล้วหรือไง แล้วลูกไปได้ยินคำนี้มาจากไหนล่ะ”

“ก็…จากเพื่อนคนหนึ่งค่ะ เขาบอกว่าหนูเป็นผู้หญิงเหลาะแหละ แล้วตกลงไอ้คำว่าเหลาะแหละมันแปลว่าอะไรคะ”

“ก็ประมาณว่า ไม่จริงจังเอาแน่เอานอนไม่ได้น่ะ”

“อ๋อ…อย่างนี้นี่เอง ฝากไว้ก่อนเถอะ” หญิงสาวพึมพำไปถึงลีรภัทร พอรู้ความหมายก็อดที่จะเคืองขุ่นไม่ได้

“เป็นอะไรเกว”

“เปล่าค่ะ แล้วแม่มาหาเกวมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไรหรอก เห็นพ่อบอกว่าเกวกลับมาแล้วแม่เลยขึ้นมาดู คิดดีแล้วเหรอลูกที่จะเปิดคาเฟ่ที่เชียงใหม่ ที่นั่นมันไกลจากบ้านเรามากเลยนะ เปิดอยู่แถวนี้ไม่ดีกว่าเหรอ เดี๋ยวแม่ให้พี่กานช่วยดูที่ทางให้”

“ที่นี่มันวุ่นวายเกินไปค่ะ เกวอยากให้คาเฟ่ของเกวได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ดอกไม้และป่าเขา ถ้าแม่เห็นที่นั่นแม่ก็ต้องชอบเหมือนเกวแน่ๆ”

“ยังไงแม่ก็ขัดเกวไม่ได้อยู่แล้ว การทำธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่ายๆ นะ ลองหาเพื่อนสักคนมาร่วมลงทุนสิจะได้แบ่งเบาภาระเกวได้บ้าง”

“เกวก็คิดไว้เหมือนกัน แต่หุ้นส่วนของเกวคนนี้เหมือนจะเข้าใจอะไรยากด้วยนะสิ แต่ไม่เป็นไร ยังไงเกวต้องเปิดคาเฟ่ให้ได้”

“งั้นแม่ขอให้เกวทำสำเร็จนะ นอนได้แล้วลูก” ปานวาดลูบผมลูกสาวพร้อมกับหอมไปที่หน้าผากด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินเปิดประตูออกจากห้องนอนไป

เกวลินนึกถึงคำพูดของผู้เป็นแม่เมื่อสักครู่ ถ้าเธอหว่านล้อมให้ลีรภัทรมาร่วมเป็นหุ้นส่วนคาเฟ่ของเธอได้คงจะดีไม่น้อย เพราะที่นั่นมีสวนดอกไม้ที่ชายหนุ่มเป็นเจ้าของอยู่แล้วด้วย ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะลงตัวไปหมด แค่คิดหญิงสาวก็อิ่มเอมใจเป็นอย่างมาก

1 เดือนต่อมา จังหวัดเชียงใหม่

“กลับมาแล้วเหรอลี ครูมุกก็มาด้วย งั้นวันนี้ครูมุกอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะ” ป้าน้อยกล่าวทักทายผู้เป็นหลานชายกับมุกดาด้วยความกระตือรือร้น ดูเหมือนว่าเธอเองก็กำลังวุ่นอยู่กับการทำมื้อเย็นอยู่ด้วย

“ให้มุกช่วยนะคะ”

“ไม่ต้องหรอกครู ตอนนี้ป้าได้เพื่อนของลีมาช่วยแล้ว ป้าว่าครูมุกกับลีนั่งรออยู่เฉยๆ ดีกว่า ห้องครัวคนเยอะก็อึดอัดเปล่าๆ”

“เพื่อนลี? ใครครับ”

“ก็เพื่อนรุ่นน้องที่เคยเรียนมหาลัยเดียวกับลีไง” ป้าน้อยตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่คำตอบนั้นกลับทำให้ลีรภัทรสับสนมากกว่าเดิม

“ฉันเองค่ะรุ่นพี่”

เกวลินปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้าทุกคนพร้อมกับถ้วยแกงที่อยู่ในมือ การมาของเธอทำให้ลีรภัทรตกใจอยู่เล็กน้อย มุกดาเองก็มองเกวลินด้วยความสงสัย เธอเองก็ไม่ยักรู้ว่าลีรภัทรมีเพื่อนเป็นผู้หญิงด้วย เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เธอไม่เคยเห็นเกวลินมาก่อนเลย

“ต้องขอบคุณหนูเกวมากเลยนะ ถ้าไม่ได้หนูเกวมาช่วยป่านนี้มื้อเย็นก็คงยังไม่เสร็จหรอก” ป้าน้อยยิ้มอย่างพอใจ

“คุณออกไปข้างนอกหน่อยสิผมมีเรื่องจะคุยด้วย” ลีรภัทรส่งสายตาไปที่เกวลินก่อนจะเดินนำออกไปยังนอกตัวบ้านก่อน โดยที่มีเกวลินเดินตามออกไปอย่างไม่รีรอ

“คุณทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่ จะมาปั่นหัวผมกับป้าผมเหรอ”

“ทำไมคุณชอบคิดอะไรซับซ้อนจัง ป้าคุณก็บอกคุณแล้วไงว่าฉันมาช่วยทำกับข้าว คุณลองชิมดูหน่อยสิว่าฝีมือฉันพอใช้ได้มั้ย”

“แล้วทำไมคุณต้องโกหกว่าเป็นรุ่นน้องของผมด้วย”

“หรือคุณจะให้ฉันบอกว่าเป็นแฟนคุณล่ะ” เกวลินโต้กลับ

“ผมจริงจังนะ คุณเกวลิน…คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่”

“ก็ฉันจะมาอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยอยากผูกมิตรกับคนที่นี่ไว้ก็แค่นั้น”

“แล้วทำไมต้องเป็นป้าผมด้วย”

“นี่คุณยังกลัวว่าฉันจะพูดเรื่องอาของคุณอยู่อีกเหรอ ใจแคบจังเลยคุณเนี่ย”

“ผมไม่อยากเถียงกับคุณแล้ว คุณมาก็ดีเหมือนกันผมจะได้เอาเงินให้คุณ เรื่องจะได้จบสักที”

“หยุดเลยนะฉันไม่ได้มาเอาเงินสักหน่อย ฉันมีข้อเสนอมาให้คุณ ไว้ค่อยคุยหลังจากกินข้าวเสร็จก็แล้วกัน” หญิงสาวยักคิ้วยิ้มหวาน ก่อนจะเดินกลับเข้าไปข้างในตัวบ้าน ท่าทีของเธอทำให้ลีรภัทรหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

ผ่านไปสักครู่ทุกคนก็ร่วมทานมื้อเย็นด้วยกันรวมทั้งลุงจันทร์ที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน ดูท่ามื้อนี้จะเป็นมื้อในรอบหลายปีที่ครอบครัวของลีรภัทรมีแขกเข้ามาร่วมทานมื้อเย็นด้วยกัน กว่าที่ทุกคนจะทานเสร็จและเก็บกวาดภาชนะให้เรียบร้อยก็ตกค่ำพอดี

“ลี…ไปส่งหนูเกวหน่อยสิ ค่ำมืดแบบนี้ขับรถคนเดียวป้าเป็นห่วง” ป้าน้อยเอ่ยแจ้งต่อหลานชาย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้าน้อยเดี๋ยวเกวกลับเองได้ค่ะ โฮมสเตย์ที่เกวพักอยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านนี่เอง”

“ยังไงป้าก็เป็นห่วงอยู่ดี นะลี…ไปส่งน้องหน่อยนะ รถของหนูเกวก็จอดไว้ที่นี่แหละพรุ่งนี้่ค่อยกลับมาเอา” ป้าน้อยย้ำไปที่ลีรภัทรอีกครั้ง

“ก็ได้ครับ งั้นผมไปส่งครูมุกที่บ้านพักก่อนแล้วกัน” ลีรภัทรตอบรับผู้เป็นป้าก่อนจะหันมาแจ้งต่อครูสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มละมุนที่ลีรภัทรและมุกดามอบให้กันทำให้เกวลินเข้าใจว่าทั้งคู่เป็นแฟนกัน หญิงสาวได้แต่โล่งใจที่ตัวเองไม่ได้กุเรื่องว่าเป็นแฟนสาวของลีรภัทรไป ไม่อย่างนั้นคงได้จบเห่แน่

หลังจากที่ลีรภัทไปส่งมุกดาที่บ้านพักเรียบร้อยก็ขับรถออกจากหมู่บ้านเพื่อมุ่งไปยังโฮมสเตย์ที่เกวลินพักอยู่ ชายหนุ่มแปลกใจเล็กน้อยที่ตลอดทางหญิงสาวเอาแต่นั่งเงียบซึ่งดูผิดแปลกไปกว่าทุกครั้งนัก

“ทำไมอยู่ดีๆ ก็เงียบล่ะ ปกติคุณจะพูดมากไม่ใช่เหรอ”

“แฟนคุณไม่โกรธฉันใช่มั้ยที่คุณมาส่งฉัน”

“แฟน? คุณหมายถึงใคร”

“ก็ครูมุกไง ฉันกลัวว่าเธอจะคิดมากน่ะ”

“คุณไม่ต้องห่วงหรอกยังไงครูมุกก็ไม่คิดมากอยู่แล้ว”

“เธอใจกว้างขนาดนั้นเชียว”

“เปล่า ก็ผมกับครูมุกไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วเธอจะต้องคิดมาทำไม”

“อ้าว! นี่ฉันดูผิดเหรอ แต่สายตาของครูมุกดูชอบคุณมากเลยนะ คุณเองก็เหมือนจะชอบเธอด้วย”

“พูดไปเรื่อย งั้นคุณก็นั่งเงียบไปเหมือนเดิมน่ะดีแล้ว” ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา

ไม่นานนักลีรภัทรก็ขับรถมาส่งเกวลินถึงที่โฮมสเตย์ ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ เหมือนโฮมสเตย์ดังกล่าวจะดูเงียบผิดปกติไปสักหน่อยทั้งๆ ที่ยังเป็นช่วงหัวค่ำอยู่เลย

“ขอบคุณนะที่มาส่งคุณกลับไปได้แล้ว ไว้พรุ่งนี้ฉันไปเอารถจะแวะไปคุยกับคุณเรื่องข้อเสนอที่ได้บอกคุณไว้ นี่คุณ…คุณฟังฉันอยู่หรือเปล่า”

“อ่อ…คุณว่าอะไรนะ!” ลีรภัทรเอ่ยถามหญิงสาวอีกรอบ ดูเหมือนว่าเขาจะยังคงให้ความสนใจกับบรรยากาศที่เงียบงันของโฮมสเตย์ที่นี่อยู่

“คุณ…ทำไมผมไม่เห็นคนอื่นๆ เลย เวลานี้คงไม่มีใครเข้าห้องพักกันหรอกมั้ง”

“น่าจะมีฉันคนเดียวที่เข้ามาพัก เห็นพนักงานบอกว่าโฮมสเตย์พึ่งเปิดใหม่คงยังไม่เป็นที่รู้จักเท่าไหร่ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า”

“เปล่า งั้นผมกลับก่อนแล้วกัน”

หลังจากที่บอกลาหญิงสาวลีรภัทรก็เดินตรงมายังรถที่จอดเอาไว้ ระหว่างทางก็สังเกตเห็นว่าที่โฮมสเตย์นี้มีแต่พนักงานชายโดยไม่เห็นพนักงานหญิงเลยสักคนก็รู้สึกเอะใจขึ้นมา ถึงเขากับเกวลินจะไม่ได้สนิทสนมกันแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี เมื่อคิดได้เช่นนั้นเลยตัดสินใจเดินกลับเข้าไปหาเกวลินอีกครั้ง

พอไปถึงก็เห็นว่ามีพนักงานชายคนหนึ่งเอาแต่ซักไซ้ถามเกวลินแต่เรื่องส่วน สีหน้าของหญิงสาวในตอนนี้ก็ไม่สู้ดีนัก ลีรภัทรเลยแสดงตัวว่าเป็นแฟนหนุ่มของเธอเพื่อตอบโต้พนักงานชายดังกล่าว

“ทำไมคุณถึงเอาแต่ถามแฟนผมว่ามาพักที่นี่กับใครบ้าง ทำไมเหรอครับ” ลีรภัทรเข้าไปโอบเอวเกวลินเอาไว้ การปรากฏตัวของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวคลายความกังวลลงในทันที

“เปล่าครับ ผมเห็นเธอยืนอยู่คนเดียวเลยแค่จะเข้ามาถามเผื่อเธอต้องการให้ช่วยอะไร ถ้าคุณมาแล้วงั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” พนักงานชายดังกล่าวตอบกลับ เขาเองก็ดูจะไม่ชอบใจนักที่ลีรภัทรเผยตัวขึ้นมา

“งั้นผมขอเช็คเอาท์แล้วกัน ผมกับแฟนจะไม่พักที่นี่แล้ว คุณเข้าไปเก็บของเถอะผมจะรอคุณอยู่หน้าห้องนี่แหละ” ลีรภัทรเอ่ยแจ้งต่อพนักงานชายด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันกลับมามองเกวลินด้วยสายตาที่โอนอ่อน ชายหนุ่มรู้ดีว่าตอนนี้หญิงสาวรู้สึกกลัวมากแค่ไหน

หลังจากที่เก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย เกวลินก็ควงแขนลีรภัทรไว้แน่นเพื่อเดินมายังจุดที่จอดรถโดยที่ชายหนุ่มเป็นคนถือกระเป๋าของเธอ สีหน้าของเกวลินยังคงไม่สู้ดีเท่าไหร่ เธอยังคงหวาดกลัวและตกใจกับเรื่องเมื่อสักครู่อยู่

“ถึงรถแล้ว คุณก็เนี่ยนะไม่ระวังตัวเอาซะเลย…”

“คุณหยุดพูดได้มั้ย แค่นี้ฉันก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว พอคุณกลับไปผู้ชายคนนั้นก็เดินตามฉันมาถึงหน้าห้อง ถ้าฉันเปิดประตูเข้าห้องแล้วเขาตามฉันเข้าไปไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ฉันได้แต่กัดฟันข่มความกลัวเพื่อที่จะพูดกับเขาดีๆ กลัวว่าถ้าพูดไม่เข้าหูเขาก็จะทำร้ายฉัน ตอนนั้นฉันได้แต่ร้องเรียกหาคุณในใจ ภาวนาให้คุณเดินกลับมาหาฉัน ตอนที่เห็นคุณกลับมารู้มั้ยว่าฉันโล่งใจแค่ไหน เพราะฉะนั้นคุณช่วยเข้าใจฉันหน่อยได้มั้ย ฉันไม่พร้อมจะรับคำต่อว่าอะไรจากคุณทั้งนั้น” หญิงสาวคลายมือออกจากแขนชายหนุ่ม น้ำตาที่อั้นไว้ก่อนหน้านี้ก็หลั่งไหลไม่ขาดสาย

“ผมไม่พูดอะไรแล้ว คุณอย่าร้องเลยนะ อยู่กับผมไม่มีใครทำอะไรคุณได้หรอก ขึ้นรถเถอะ”

“คุณจะพาฉันไปไหน”

“ไปหาที่พักใหม่ไง รับรองปลอดภัยสำหรับคุณแน่นอน”

“หมายถึงให้ฉันไปพักที่บ้านคุณเหรอ”

“จะบ้าเหรอ ผมเองก็เป็นผู้ชาย คุณไม่กลัวผมเหรอ”

“ไม่รู้สิ คุณเกลียดฉันจะตาย คุณคงไม่คิดลามปามฉันหรอกมั้ง อีกอย่างป้าน้อยก็เป็นคนดี คุณเองก็เป็นหลานป้าน้อยอย่างน้อยก็คงได้เชื้อดีๆ มาบ้างแหละ ไม่งั้นเมื่อกี๊คุณคงไม่ช่วยฉันหรอก” เกวลินตอบกลับก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถที่จอดเอาไว้ ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ขึ้นรถมือใหญ่ของลีรภัทรก็ผลักประตูปิดไปก่อน ชายหนุ่มก้มมองไปที่ดวงตากลมโตของเกวลินด้วยความจริงใจ

“ผมไม่ได้เกลียดคุณ”

แววตาอ่อนโยนของลีรภัทรทำให้เกวลินรู้สึกหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ก่อนหน้านี้เธอเองก็เคยสบตาชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดเช่นนี้มาแล้วแต่ทำไมความรู้สึกครั้งนี้ถึงได้ต่างออกไป หรือเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นแววตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนจากชายหนุ่มที่มองมาที่เธอกันแน่ เลยทำให้เธอรู้สึกสั่นไหวได้ถึงเพียงนี้

“อืม…เข้าใจแล้ว”

เกวลินรีบหันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาที่อบอุ่นของลีรภัทรในทันที ดูเหมือนตอนนี้เธอจะรู้สึกเขินอายอยู่ไม่น้อย จนลีรภัทรต้องหลุดขำด้วยความเอ็นดูกับท่าทีของเธอ