7 โดมิโนตัวแรก

ท่ามกลางแสงไฟดาวน์ไลต์ที่สว่างจ้าจนบาดตาและความเงียบงันที่กำลังกัดกินหัวใจ กฤษฏ์ยังคงนั่งจมอยู่กับกองเศษซากความทรงจำบนหน้าจอสมาร์ตโฟนที่แตกร้าว น้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนภาพรอยยิ้มของเฌอริลิณญ์ยังไม่ทันเหือดแห้ง ความรู้สึกผิดและแรงริษยาต่อ ‘จักรวาลที่ไม่มีเขา’ กำลังบีบคั้นก้อนเนื้อในอกจนเขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ

ห้องชุดราคาหลายสิบล้านบาทที่เพิ่งถูกขัดถูจนเงาวับไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้าน แต่มันคือลานประหารที่แสงไฟทุกดวงถูกเปิดขึ้นเพื่อส่องสว่างให้เห็นความพ่ายแพ้ของเขาอย่างชัดเจนที่สุด

กฤษฏ์หลับตาลง ปล่อยให้ความสมเพชตัวเองไหลทะลักออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นที่เขาไม่คิดจะกักเก็บไว้อีกต่อไป

ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความเศร้าและความเหนื่อยล้า สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วเรียวก็แตะลงที่ไหล่หนาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาด

“พี่เก่งคะ...”

หมับ!

กฤษฏ์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าอย่างจัง

สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกหล่อหลอมจากโลกหลังกำแพงเรือนจำสั่งให้เขาปัดมือของชมพูออกอย่างรุนแรงโดยไม่ทันได้หันไปมองด้วยซ้ำ แรงปัดนั้นมหาศาลจนร่างบางในชุดเดรสสีนู้ดรัดรูปเซถลาไปชนกับโต๊ะกระจกกลางห้องเสียงดังโครม!

“โอ๊ย!”

ชมพูหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อขอบโต๊ะกระแทกเข้าที่สะโพกอย่างจัง แต่เธอกลับรีบกัดริมฝีปากกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้

กฤษฏ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาที่เคยโศกเศร้าและเต็มไปด้วยคราบน้ำตากลับวาวโรจน์ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นชัดเจนว่าใครคือผู้บุกรุก

‘ยัยเด็กนี่อีกแล้ว...’

กฤษฏ์กัดฟันกรอดจนกรามเป็นสันนูน ภาพเหตุการณ์ในอดีตผุดขึ้นมาในหัวเหมือนม้วนฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ ภาพของ

เด็กสาวข้างบ้านที่ถือวิสาสะไขกุญแจเข้ามาในห้องเขาหลังจากที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาหมาด ๆ

ภาพวันที่เขาฟิวส์ขาดด่าทอเธอที่หน้าลิฟต์คอนโดมิเนียมแห่งนี้ด้วยถ้อยคำที่รุนแรง และหยาบคายที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสรรหามาด่าผู้หญิงได้

เขาในตอนนั้นคือซูเปอร์สตาร์ผู้หยิ่งผยอง เป็นพระเอกเบอร์หนึ่งที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร เขาไม่รู้เลยว่าในจังหวะที่เขากำลังอาละวาดใส่เธอนั้น มี ‘ผู้ไม่หวังดี’ แอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพเอาไว้ คลิปวิดีโอแอบถ่ายนั้นก็ถูกนำไปปล่อยลงโซเชียลมีเดียจนกลายเป็น ‘โดมิโน’ ตัวแรกที่ล้มระเนระนาดและทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขา

หากวันนั้นเขาไม่ด่าชมพูจนกลายเป็นประเด็นร้อนแรงในสังคมอินเทอร์เน็ต สำนักข่าวและนักสืบไซเบอร์คงไม่ขุดคุ้ยประวัติเบื้องหลังของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความลับดำมืดเรื่องการคุกคามและพยายามกักขังเฌอริลิณญ์คงไม่ถูกกระชากออกมาตีแผ่ประจานให้คนทั้งประเทศได้รับรู้

และเฌอริลิณญ์... ผู้หญิงที่เขารักที่สุด ก็คงไม่ต้องพังทลายและบอบช้ำซ้ำอีกครั้ง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเริ่มต้นจากความสะเออะของยัยเด็กข้างบ้านคนนี้ที่พยายามจะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตเขา!

“เธอยังกล้าเสนอหน้ามาที่นี่อีกเหรอ?”

กฤษฏ์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและสั่นสะท้านไปด้วยโทสะ เขาก้าวสามขุมเข้าไปหาร่างบางที่เพิ่งพยุงตัวลุกขึ้นมา ก่อนจะพุ่งเข้ากระชากแขนชมพูอย่างแรงจนเธอถลาเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

แรงบีบที่ข้อมือทำเอาชมพูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดนิ้วเรียวที่เพิ่งทำเล็บเจลสีแดงสดมาใหม่ และยังคงมีรอยบวมแดงจากการขัดพื้นห้องให้เขา สั่นระริกอยู่กลางอากาศ

“ปล่อยชมพูก่อนค่ะพี่เก่ง... ชมพูเจ็บ”

“เจ็บเหรอ? ความเจ็บแค่นี้มันเทียบได้กับเศษเสี้ยวที่ลินต้องเจอไหม!”

กฤษฏ์ตะคอกใส่หน้าเธออย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาคมกริบถมึงทึงราวกับอสูรกายที่พร้อมจะฉีกทึ้งเหยื่อ

“ลืมไปแล้วหรือไงว่าที่ชีวิตคนคนหนึ่งต้องพัง ที่ลินต้องโดนสังคมด่าทอ โดนขุดคุ้ยประวัติจนแทบไม่มีที่ยืน ทั้งหมดมันเริ่มมาจากความสะเออะของเธอ! ถ้าเธอไม่โผล่มาจนเกิดเรื่องคลิปบ้าบอนั่น ชีวิตฉันกับลินก็คงไม่ต้องจบลงแบบนี้!”

“พี่เก่ง...”

ชมพูชะงักไปครู่หนึ่ง หยาดน้ำตาใส ๆ เริ่มเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตากลมโต

“ชมพูขอโทษ... ชมพูไม่รู้จริง ๆ ว่าตอนนั้นจะมีคนแอบถ่ายคลิปเอาไว้ ชมพูไม่ได้ตั้งใจให้มันกลายเป็นข่าวลุกลามใหญ่โต

ขนาดนั้น ชมพูก็แค่... แค่คิดถึง...”

เธอพยายามอ้อนวอน แววตาที่สั่นระริกหวังจะได้รับความเห็นใจเหมือนตอนที่เป็นเพียงเด็กสาวข้างบ้านที่เคยวิ่งตามหลังเขาแต่สำหรับกฤษฏ์ในเวลานี้ ชมพูไม่ใช่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่น่าเอ็นดูและไม่มีพิษภัยอีกต่อไป

เธอคือฝันร้าย

คือตราบาป

และคือตัวการที่ทำให้โลกของเขาต้องดับสูญ

“ขอโทษเหรอ?”

กฤษฏ์แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสมเพช

“คำขอโทษของเธอมันซื้อชีวิตปกติของลินคืนมาได้ไหม! มันย้อนเวลากลับไปลบภาพข่าวพวกนั้น ลบสายตาขยะแขยงที่คนทั้งประเทศมองลินได้ไหม!”

เขาสะบัดแขนเธอออกอย่างแรงสุดกำลังจนร่างของชมพูลอยหวือและล้มลงไปกองกับพื้นไม้โอ๊กขาวที่เธอเพิ่งทุ่มเทขัดถู

จนสะอาดกริบด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง เดรสแบรนด์เนมราคาแพงยับย่นไม่เป็นทรง แต่กฤษฏ์ไม่แม้แต่จะปรายตามองด้วยความสงสาร เขามองร่างที่สั่นเทาอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ทุกครั้งที่เขามองใบหน้าสะสวยที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตของชมพู เขาไม่ได้เห็นอินฟลูเอนเซอร์สาวผู้เพียบพร้อมและโด่งดัง แต่เขาเห็นเพียงภาพของเฌอริลิณญ์ที่ต้องนั่งกอดเข่าร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง เพราะถูกกองทัพนักข่าวรุมล้อมและถูกสังคมพิพากษาจากสิ่งที่เขาเป็นผู้ก่อ โดยมีชมพูเป็นคนจุดชนวนระเบิด

“ทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าเธอ ฉันเห็นแต่ภาพลินที่ต้องร้องไห้! ถึงเธอจะไม่ได้เป็นคนปล่อยคลิป แต่ถ้าเธอไม่โผล่มาวุ่นวายกับฉันตั้งแต่แรก เรื่องบัดซบพวกนี้มันก็จะไม่เกิดขึ้น!”

เขาเหวี่ยงถ้อยคำสุดท้ายใส่เธอราวกับเป็นอาวุธร้ายพร้อมกับมองเธอด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์จากส่วนลึกของหัวใจ สำหรับกฤษฏ์แล้ว ชมพูไม่ใช่แค่จุดเริ่มต้นของความวิบัติ แต่เป็นนางมารร้ายที่พราก ‘จักรวาล’ ของเขาไปตลอดกาล