로그인Palambing naman po ulit ng thumbs up please. Salamuch
KINABUKASAN, bandang hapon na ng tuluyang makalabas ng hospital ang mag-iina ni Aya. Sa mansiyon ng mga Imperial sila dumiretsong mag-iina. Kailangan pa niya ng pahinga, ngunit hindi na makapaghintay si Aya. Hindi na niya kayang lumipas ang panibagong araw na hindi nakikita si Nick. Kaya nang araw ding iyon, niyaya niya ang ate Rosie niya na samahan siya sa hospital. Naiwan sa mama Julie at mommy Viona niya ang kambal. Bago sila umalis ng ate niya, sinigurado niyang busog ang kambal at nag-iwan pa siya ng gatas niya sa feeding bottle, just incase na magutom at wala pa siya. "Okay ka lang ba, Ate?" Hindi niya napigilang tanong sa kapatid habang magkatabi sila sa backseat. Pag-alis pa lamang nila sa mansiyon, pansin na niya na parang hindi ito mapakali. "Ate, may problema ba?" Ulit niya, hindi kasi ito sumagot sa una niyang tanong. "Wala naman." Kaila nito. "Sigurado ka? Kasi kanina ko pa napapansin na parang aligaga ka, eh. Tapos parang ayaw mong tumuloy tayo." "Prima.""Bakit,
KAHIT anong pagbibigay assurance ng mama Julie at mommy Viona ni Aya, hindi naging sapat iyon upang mawala ang takot na nararamdam ni Aya para kay Nick. Kahit ilang beses nang sinabi ng mga ito na nangako si Nick sa kanila na pupuntahan kaagad siya sa oras na matapos ang inaasikaso nito ay hindi naniniwala si Aya. Hinding-hindi niya paniniwalaan ang alibi na iyon ng mga magulang. Kilala niya si Nick, kahit anong ginagawa nito basta kailangan niya ay darating ito kaagad para sa kaniya. At kahit hindi niya ito kailangan, palagi itong nasa tabi niya. Kaya hindi siya naniniwala sa dahilan ng mama at mommy niya. Imposible na ngayon pa uunahin ni Nick ang ibang bagay kaysa sa kanilang mag-iina. Gayong alam niya kung gaano ka-excited si Nick para sa araw na ito. Dahil sigurado si Aya na kahit ang pamilya niya ay hindi maniniwala na mas inuna ni Nick ang inaasikaso nito ngayon kaysa sa kanilang mag-iina. Nagsisinungaling ang mga ito sa kaniya tungkol kay Nick, sigurado siya sa bagay na i
Mula sa wheelchair, binuhat niya ang pinsan. Eksaktong nakasalubong niya si Warren, tinulungan siya nitong dalhin si Nick sa emergency room. "Hey, Nick! Wake up, please! Tang'na mo, ngayon ka pa ba bibigay? Akala ko ba gustong-gusto mong makita ang mga anak mo? Ha?" Kinausap ni Liam ang pinsan. Walang sagot. Walang reaksyon. Pagdating nila sa emergency room, kaagad itong cheneck ng mga doktor at ni Warren. Pinalabas siya ng isang nurse. "But--" "I'm sorry, Sir. Sa labas po muna kayo." Napilitang lumabas si Liam. Habang nasa labas ng emergency room, hindi siya mapakali. Upo-tayo, lakad-hinto ang ginawa niya. Nasa gano'ng estado siya nang humahangos na dumating si Kuya Nicholai, kasunod nito si Uncle Fausto at Auntie Martina. "Liam, anong nangyari sa anak ko?" Kaagad na salubong sa kaniya ng ina ni Nick. "Auntie." "Anong nangyari sa anak ko, Liam?! Bakit hindi ka makasagot?!" Nag-hysterical na ito. Pinagsusuntok sa dibdib si Liam. "Auntie." "Anong nangyayari,
AWANG-AWA si Liam habang pinagmamasdan ang paborito niyang pinsan. Si Nick. Nakailang collapsed na ito kanina, pero ang tigas ng ulo. Nagpumilit pa ring puntahan si Aya sa kabila ng sitwasyon.At sa tulong nilang dalawa ni Warren na kaibigan ng pinsan niya, napapayag nila ang doktor na payagan si Nick na makapunta rito sa labas ng operating room kung saan kasalukuyang nanganganak si Aya via cesarean section. Hindi napigilan ni Liam na balikan sa isip ang ginawang pagmamakaawa ni Nick kanina, makapunta lang rito sa operating room. "Please, Liam! Help me. Kailangan kong puntahan ang mag-iina ko." "Nick, kailangan mo ring ma-admit! Look at yourself! Magpapakamatay ka ba talaga?" "I'm fine. Liam, I'm fine." "You're not. Nakailang collapsed ka na ba? Please, kahit ngayon lang unahin mo muna ang sarili mo, Nicholas." "No. Liam, please... She needs me. Nangako ako kay Aya na oras na manganak siya, sasamahan ko siya sa loob." "Nicholas, huwag mo nang ipilit. Hindi ka rin naman papayaga
NAGSIMULANG HUMILAB ang tiyan ni Aya. Nang mga sandaling iyon, alam niyang dumating na ang araw na pinakahihintay nila ni Nick. Ngunit sa halip na pananabik ang maramdaman niya ay takot at pag-aalala ang nangingibabaw sa kaniya. Takot at pag-aalala, hindi para sa sarili niya kundi para kay Nick. Hindi niya alam kung ano ang nangyayari. Kung bakit ito namimilipit sa sakit ng ulo. "Nick..." Parang may patalim na bumabaon sa dibdib niya nang pinilit nitong lumapit sa kaniya. Hindi niya kinaya, kahit umaagos ang tubig sa kaniyang mga hita, tinawid niya ang pagitan nila ni Nick. "A-Anong nangyayari?" tanong niya. Wala siyang nakuhang sagot, sa halip ay inabot ni Nick ang kamay niya. Doon niya na-realize kung gaano kalamig ang kamay nito. "N-Nick, w-what's happening?" Takot na takot siya. "I love you so much, Aya. No matter what happen, always remember that I love you." Kasunod niyon ang malakas nitong pagsigaw na tila may nananakit dito. Sumigaw ito habang sapo ang ulo, saka
Ngunit kagaya ni Nick, hindi ito bumalik agad. "Pati si Rome, nawala na rin. Nasa'n na ba ang magtiyuhin na iyon?" Takang tanong niya sa sarili. Hindi na siya nakatiis. Tinawag niya ang isa sa mga kasambahay sa mansiyon para magpatulong na makatayo. Kaagad naman siyang dinaluhan ni Carmen at tinulungan siya. "Thank you, Carmen." Pasalamat niya nang sa wakas ay makatayo. "Walang anuman po, señorita. Saan po ba kayo pupunta?" "Hahanapin ko si Nick at Rome. Hindi na sila bumalik, eh. Hindi mo ba sila nakita?" "Hindi po, Señorita. Katatapos ko lang pong maglinis sa kuwarto ng mommy n'yo, eh." Paliwanag nito. "Gano'n ba? Puwede bang samahan mo 'kong hanapin sila? Kanina pa sila umalis, eh. Hindi na bumalik." "Sige po, Señorita." Inalalayan siya nitong maglakad. "Salamat, Carmen. Late na kasi ang pag-inom ko ng vitamins, eh." "Welcome po, Señorita." Sinamahan siya nito sa kusina. Wala roon ang magtiyuhin. "Alam n'yo po ba kung saan nakalagay ang vitamins n'yo? Ako n
"Hindi nga akin iyan. Bakit ba ayaw ninyong maniwala? Malamang talaga kay Shine iyan." Mukhang diskumpiyado pa rin sila. "Promise. Ilang beses ko nang nakapalitan ng ulam si Shine, at kilala ko iyan. Ilang beses ko na ring nakita na may naghatid-sundo sa kaniya diyan. Kaniya talaga iyan. Teka, at
Amaya Shannel KAHIT GALING sa bar kagabi, maaga pa rin akong bumangon para ihanda ang mga gamit na dadalhin ko. Paalis kasi kami ngayon ng mga bago kong officemates. Aakyat kami ng Batangas. Nagyaya silang mag-hiking at hindi ako nagdawang-isip na sumama. Kagabi sa bar, pinag-usapan na namin ang
NICHOLAS "N-NICK, PLEASE," she begged. Tumigil ako sa pag-angkin sa kaniya dahil nakikita kong nahihirapan siya sa akin. I'm huge. At dahil ako ang una, alam kong masakit sa part niya. "W-Why did you stop?" "You're hurting." Emosyonal ko siyang tiningnan sa kaniyang mga mata. "Yeah, i
NICHOLAS POV "FVCK!" Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napamura dahil kay Aya. Kanina ko pa inaalis ang kamay niya sa pagkalalakí ko, pero paulit-ulit lang niyang ibinabalik. Hindi naging sapat ang makapal na tela ng pantalon ko upang hindi ako makaramdam ng matinding init. Dahil oo,







