บทที่ 1

07:00 น.

เดินทางจากนิวยอร์มาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ ก็ใช้เวลา 20 ชั่วโมงกับอีก 5 นาทีโดยประมาณ

ชายหนุ่มเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงสแล็คและรองเท้าหนังคัทชูขัดเงา ทรงผมถูกเซ็ทด้วยเจลจัดทรงเรียบร้อย เขาเดินล่วงกระเป๋ากางเกงด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคมมองทอดไปตามทางของสนามบิน สองเท้าก้าวย่างด้วยครามเร่งรีบไปยังลาดจอดรถ

“นาย! ช้าๆก็ได้ครับ”

“ลีลาเยอะ เร็วๆดิ”

เขาหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียกของลูกคนสนิทที่เข็นกระเป๋าสัมภาระของพวกเราอยู่ด้านหลัง เขาเพียงชำเลืองมองผ่านไหล่ ก่อนจะพบกับสายตาอ้อนวอนให้ช่วยเข็นรถ

‘เจ้านายอย่างผมไม่ช่วยหรอกนะกระเป๋าแค่ไม่กี่ใบ’

แต่ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ เขาเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิมอีกเพราะเหนื่อยเต็มทน

สวัสดีครับ…ผม พระเพลิง เรียกเพลิงดีกว่า นามสกุลยังไม่ต้องรู้หรอก วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีครับที่ผมกับลูกน้องกลับมาที่ไทย

ส่วนลูกน้องผม ชื่อ ธันวา ผมกับมันโตและเรียนมาด้วยกันครับเลยสนิทกันมาก ที่ผมต้องกลับมาไทยเพราะต้องกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทครับ เอาไว้เราค่อยมาทำความรู้จักกันเรื่อยๆนะ

รถBMWสีดำจอดเด่นหราอยู่ท่ามกลางรถสีขาว กุญแจอยู่ที่รถพร้อมใช้งาน เพราะคุณพระเพลิงโทรบอกให้คนที่บ้านแอบขับรถมาจอดเอาไว้ให้ เนื่องจากเขาทั้งสองคนแอบกลับมาก่อนกำหนด

“นาย!เราจะไม่บอกคุณหญิงกับคุณผู้ชายเหรอครับ”

“ไม่ต้อง! เดี๋ยวก็มีคนไปบอกเองแหละ”

“เอ่อจริงครับ ทั้งสองท่านหูตาเป็นสับปะรด เดี๋ยวก็คงรู้ว่าเราสองคนกลับมา”

เจ้านายหนุ่มมองผ่านกระจกมองหลัง สบตากับลูกน้องเป็นการออกคำสั่งว่าให้รีบกลับเพนท์เฮาส์อย่างทันที เพราะเขารู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน อยู่บนเครื่องบินนานหลายชั่วโมง นอนบนนั้นก็ใช่ว่าจะนอนสบายกว่าเตียง

รถBMWแล่นออกจากสนามบิน ไม่นานก็เข้าสู่ตัวเมือง เพียงแค่ลงสะพานทางด่วน เท้าหนาของคนขับก็เหยียบเบรกแทบจะไม่ทัน เพราะทางข้างหน้าแน่นขนัด ติดยาว ได้แต่ค่อยๆไหลๆไปตามกัน

“กรุงเทพรถยังติดเหมือนเดิมเลยนะครับนาย”

“เฮ้ย! ขับดีๆละ ฉันขอพักสายตาแป๊บ”

คนนั่งอยู่เบาะหลังมองออกไปที่ถนนก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างมันหนักไปหมด ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงด้วยความเหนื่อยจากการนั่งเครื่องหลายชั่วโมง

โครม!

เสียงและแรงกระแทกนั้น ทำให้คนที่กำลังเคลิ้มลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียง รู้สึกได้เลยว่าตอนชนเขาเกือบหน้าทิ่มไปเบาะหน้า ธันวาหันขวับมองเจ้านายอย่างทันที เขาเพียงยกมือขึ้นเป็นการบอกว่าไม่เป็นไรมาก

“เอาไงดีครับนาย?”

“ขับยังไงของมึงเนี่ย...ไอ้ธัน”

น้ำเสียงตวาดนั้น ทำเอาคนขับถึงกับล้นลานไปหมด ก่อนที่นัยน์ตาจะมองออกไปด้านหน้า เขาเห็นคู่กรณีกำลงลงมาจากรถ เธอเดินไปดูที่ท้ายรถของตัว

ชุดนักศึกษาที่พอดีตัวกับกระโปรงทรงเอที่สั่นเหนือเข่า จังหวะที่เธอก้มดูรอยบุบที่รถ ความสั้นของกระโปรงมันทำให้ผมรู้สึกหายใจลำบากยังไงก็ไม่รู้

เขาแกะกระดุมเม็ดที่สองของเชิ้ตออก เพื่อให้หายใจได้คล่อง เมื่อรู้สึกว่าจู่ๆ แอร์ของรถก็ไม่เย็นเสียอย่างนั้น หัวใจดวงโตเต้นกระหน่ำอย่างแรง ยิ่งคนสวยเดินเข้ามาใกล้รถของเขา

ก๊อก ก๊อกๆ !

เสียงเคาะกระจกเรียกสติของทั้งคนขับ และชายหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหลังได้หลุดออกจากภวังค์ พระเพลิงส่ายหน้าอย่างแรงเพื่อตั้งสติ

“คุณทำอะไรอยู่ ลงมาคุยกันหน่อยสิค่ะ”

หญิงสาวในชุดนักศึกษาหน้าตาหน้ารักน่าถนุถนอม ดวงตากลมโตคู่สวยที่เต็มไปด้วยความโกรธ เธอกำลังรัวมือเล็กเคาะกระจกคู่กรณีอย่างโมโห

“นายเอาไงดีครับ เธอดูโกรธมากเลย”

“โทรหาประกัน เดี๋ยวฉันจัดการคนสวยเอง”

“ครับนาย”

เขาสั่งงานโดยที่นัยน์ตาคงก็ยังไม่ยอมละสายตาจากเธอ ก่อนเปิดประตูออกทันที ในจังหวะที่เธอหันมาหาเขา กลิ่นหอมอ่อนๆจากกายของหญิงสาว

ทำให้ผมขยับเข้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติราวกับมีแรงดึงดูด...

“นี่ลุง! ซื้อใบขับขี่ให้ลูกน้องรึไง ถึงขับรถจี้ตูดคนอื่นแบบนี้”

“เธอเรียกฉันว่ายังไงนะ?”

“ลุง!”

เธอเน้นคำว่า ‘ลุง’ ทำเอาชายหนุ่มกอดอกหน้าบึ้งด้วยความเคืองอย่างทันที เขาถอนหายใจอย่างแรง สีหน้าแสดงถึงความไม่พอใจสาวสวยตรงหน้า ก่อนก้าวเข้าหาเธออีกนิด

“เธอนี่มัน มีตาหามีแววไม่ ผมออกจะหล่อ หุ่นล้ำหน้ากินซะขนาดนี้ เรียกลุงได้ไง”

“เฮ้ย! หลงตัวเองชะมัด”

คนสวยเหลือบตามองบนให้กับคนตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย เธอไม่ชอบความมั่นหน้าของเขาเสียเหลือเกิน

“เมื่อกี้เธอว่าฉันหลงตัวเองอย่างงั้นเหรอ”

“นี่ลุง! หลงตัวเองยังไม่พอ หูตึงด้วยเหรอ”

เธอแหวใส่ เชิดหน้ากอดอกสู้กับชายหนุ่มอย่างไม่กลัว แถมยังล้อเลียนกรอกตาไปมาใส่เขาด้วย

“เฮ้ย! ยัยเด็กนี่”

เขาเดินเข้าประชิดตัวเธอทันทีเมื่อพูดจบ เธอเองก็ไม่ได้ถอยห่างแถมยังเชิดหน้าใส่สู้อีกต่างหาก

ให้ตายเถอะ ผมละอยากจะจับยัยเด็กนี่ตีให้ตาย ผมไม่ได้แกขนาดนั้นสักหน่อย รัตนกิจ

พึ่งสามสิบเอง....

หลังจากที่ธันวาโทรหาประกันเสร็จแล้ว เขาก็รีบลงมาห้ามเจ้านายของเขา เพราะคนเป็นนายเดินเข้าประชิดตัวหญิงสาวมากเกินไป แถมแววตายังเหี้ยมพร้อมจะหาเรื่อง

“ใจเย็นๆครับนาย”

ธันวารีบแทรกกลางระหว่างเจ้านายและคู่กรณีสาวสวย เขาส่งสายตาอ้อนวอนให้ผู้เป็นนายใจเย็นลง ยกมือขึ้นห้ามเข้า

“คุณโทรหาประกันแล้วใช่ไหมคะ”

“ครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ที่ทำให้เสียเวลา”

“เท่าไหร่”

คิ้วคู่สวยขมวดเข้าหากัน มองใบหน้าหล่อด้วยความไม่พอใจ เพราะน้ำเสียงที่เขาถามเมื่อครู่ รู้สึกเหมือนกำลังดูถูก

“อะไรของลุง”

“ฉันถามว่าค่าเสียเวลาของเธอเท่าไหร่”

เขาผลักดันธันวาที่ยืนขวางกลางอยู่ เดินเข้ามาประชิดกับหญิงสาวอีกครั้ง น้ำเสียงเข้มทุ้มต่ำถามย้ำในความหมายเดิม

“นายทำไมถามแบบนั้น ?”

น้ำเสียงติดความไม่พอใจของธัน ทำให้คนที่กำลังโกรธแทบจะปะทุขึ้นอีก ใบหน้าหล่อหันขวับอย่างทันที พร้อมกับสายตามองขว้าง

“บ้านรวยสินะ ถึงชอบใช้เงินแก้ปัญหา”

คำพูดของเธอที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้พระเพลิงหันกลับมาสบตากับคนตัวเล็ก ดวงตากลมโตคู่สวยเต็มไปด้วยความผิดหวัง

‘ทำไมรู้สึกคุ้นกับสายตาคู่นี้จัง’

พระเพลิงดึงสติของตัวเองกลับมา และความไม่อยากยอมแพ้ ไม่ยอมคนอย่างเขา มีเหลือจะยอมให้เรื่องมันจบ

“ก็พอตัว”

เขาไหวไหล่อย่างเย้ยหยันพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนเธอ ราวกับกำลังยั่วให้ตนตัวเล็กโกรธเพิ่มมากขึ้น

และก็ได้ผล....

ดวงตากลมโตของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก มือบางกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น เธอถอนลมหายใจออกเบาๆเพื่อควบคุมสติ

“บอกเจ้านายคุณเก็บเงินไว้กินตอนแก่เถอะค่ะ”

“นี่ยัยเตี้ย”

พระเพลิงตวาดเสียงดังลั่นจนคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งตัวโหยง เธอหันขวับมองคนตัวโตด้วยสายตาที่แฝงความตกใจปนความไม่พอใจ

“มันจะมากไปแล้วนะลุง”

คนสวยตวาดกลับไปอย่างไม่ยอม แต่เขากลับส่งสายตากวนประสาทใส่เธอจนสังเกตเห็นเส้นเลือดที่ปูนนูนขึ้นมาจากมือเรียวที่กำแน่นด้วยความโกรธ

‘ฉันละอยากจะเอาเล็บสวยของฉันข่วนใบหน้าหล่อของอีกตานี่ซะจริง กวนประสาทชะมัด’

“ทั้งสองคนใจเย็นๆก่อนสิครับ”

“บอกเจ้านายคุณสิค่ะ”

“คนมองกันหมดแล้ว ใจเย็นๆนะครับนาย”

ธันวากระซิบบอกกับคนเป็นนายเบาๆ พระเพลิงเพียงเหลือบมองบรรยากาศรอบข้าง รถมอเตอร์ไซค์ที่ขับผ่านก็หันมามอง ไม่ต่างจากรถยนต์มากมายที่เบี่ยงหลบ

‘ผมไม่ได้โกรธหรอกนะ แค่อยากจะแกล้งให้เธอหัวเสียแค่นั้นเอง’

ครืด ครืด !

โทรศัพท์ในมือหญิงสาวสั่นขึ้นอย่างแรงตามมาด้วยเสียงริงโทนน่ารัก เธอหยุดสงครามประสาทกับชายหนุ่มตรงหน้า ถอนหายใจออกเล็กน้อย ก่อนกดรับสายก็ปรับเสียงให้ปกติมากที่สุด

“คะ พี่คิม”

เธอรับโทรศัพท์สายสำคัญก่อนเดินเลี่ยงออกไปอย่างเงียบๆเพื่อรอประกัน ยังดีที่ตำรวจมาช่วยดูการจราจร ทำให้รถไม่ติดมาก

‘ผมหยุดมองเธอไม่ได้จริงๆ ในใจก็โกรธอยู่หรอกที่เรียกผมว่าลุง แต่พอมองหน้าเธอมันทำให้ผมหายโกรธซะดื้อๆ แล้วไหนจะเสียงอ่อนหวานที่เธอคุยกับคนในสายอีก’

“คุณไอร์ครับ ผมขอโทษที่มาช้าครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฝากด้วยนะคะ พอดีไอร์มีสอบ ต้องรีบไปค่ะ”

เมื่อประกันมาถึงหญิงสาวก็เซ็นเอกสารต่างๆอย่างรวดเร็ว เธอเดินไปประตูรถเพื่อหยิบกระเป๋าและของอื่นๆ

“เอ่อขอโทษนะครับ ผมอยากจะขอคอนแทคคุณไว้เพื่อติดต่อเรื่องค่าเสียหายนะครับ”

“ติดต่อผมได้เลยครับ”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะให้เบอร์โทรศัพท์ เจ้าหน้าที่ประกันของเธอก็ยื่นนามบัตรของเขามาให้กับธันวาแทน ชายหนุ่มรับนามบัตรของเจ้าหน้าที่ประกันแล้วเดินกลับไปหาเจ้านายของเขา

เพลิงหันกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังวุ่นอยู่กับการเก็บหนังสือใส่กระเป๋า เขาเผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว หลงใหลไปกับคนตัวเล็กที่พึ่งมีปากเสียงกัน

แต่แล้วเสียงคำรามของรถบิ๊กไบค์ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจไปจากเขา เพราะรถคันนั้นมาจอดข้างเธอ หญิงสาวพูดคุยกับคนขับบิ๊กไบค์อยู่สักพักก่อนจะขึ้นซ้อนท้ายไปกับชายหนุ่ม เธอหันมามองชายหนุ่มที่ยืนคุยกับลูกน้องของเขาอีกครั้ง ก่อนที่รถจะขับออกไป

“เอายังไงดีครับนาย เหมือนเธอจะมีแฟนแล้วนะครับ "

“ให้ได้ยินจากปากเธอซะก่อนเถอะ ฉันถึงจะเชื่อว่าไอ้หมอนั้นเป็นแฟน”

“นายจะเอาให้ได้ใช่ไหมครับเนี่ย”

“ยุ่ง!”

เมื่อกี้เธอมองมาที่ผม เธอหยักคิ้วเยาะเย้ยผมด้วย น่าจับฟัดชะมัด ผมมองตามเธอจนลับสายตาไป เธอเป็นคนแรกเลยนะที่ปฏิเสธผม แถมยังกวนประสาทผมอีก