บทที่ 3

รถยนต์หรูเลี้ยวเข้ามาจอดอย่างนุ่มนวลหน้าร้านอาหารไทยชื่อดัง แสงไฟอุ่นสว่างไสวต้อนรับค่ำคืนที่คึกคัก ชายหนุ่มสองคนก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม ก่อนเดินตรงไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า

ค่ำนี้ร้านเต็มไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะประสานกับกลิ่นอาหารหอมกรุ่นที่ลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ บรรยากาศทั้งอบอุ่นและครึกครื้นในเวลาเดียวกัน

ไม่นานนัก พนักงานก็ทยอยนำอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟทีละจาน สีสันและกลิ่นชวนให้รู้สึกหิวขึ้นมาในทันที

ชายหนุ่มทั้งสองนั่งลงและเริ่มลิ้มรสอาหารโดยไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด มีเพียงความเงียบสงบที่แผ่วเบาเคลือบอยู่รอบโต๊ะ ราวกับต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเองมากกว่าจะสนทนา

“เพลิง”

เสียงคุ้นหูดังขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง เธอชื่อดาวเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันที่นิวยอร์ก เราไม่ได้เจอกันสามปีแล้วมั้งตั้งแต่เรียนจบ

“ไม่คิดว่าจะเจอเพลิงที่ไทยนะเนี่ย”

“นั่งก่อนสิดาว”

ผมเชิญเธอให้นั่งโต๊ะเดียวกัน เธอเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เราพูดคุยกันอยู่สักพัก ตอนนี้แขนของผมกำลังถูกดาวเพื่อนเก่าถูไถไปมาจนผมขนลุกไปหมด เธอรุกผมก่อนอีกแล้ว สายตาผมดันสบตาเข้ากับดาว

“คิดถึงคุณจัง เพลิงไปต่อกับดาวนะ”

ยั่วขนาดนี้ผมจะอดใจไหวได้ยังไง ผมก็มีความรู้สึกนะ ยังไงวันนี้ก็ต้องได้ปลดปล่อย เมื่อคิดได้อย่างนั้นผมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทันที ไอ้ธันพยักหน้าเข้าใจผม ดาวเลยดึงผมออกจากร้านอาหารตรงไปที่รถของเธออย่างรวดเร็ว

ภายในห้องคอนโดหรู

สองร่างเปลือยเปล่ากอดรัดฟัดเหวี่ยงเปลี่ยนท่ากันไปมากระแทกกระทั้นกันอย่างเมามันส์ ชายหนุ่มรูปหล่ออัดกระแทกใส่ร่องรักของดาวรัณดาคู่ขาเก่า

“อ๊า อ๊าย เพลิง”

“อือ... ดาว คุณยังสุดยอดเหมือนเดิมเลยนะ”

ชายหนุ่มหล่อโน้มตัวประชิดติดลำคอระหง เสียงแหบพร่า ลมหายใจขาดช่วงเอ่ยชมหญิงสาวใต้ร่าง ดาวรัณดาสอดมือเข้าใต้กลุ่มผมสีดำของพระเพลิง เธอเชิดหน้าร้องครวญครางปรางขาดใจ เมื่อท่อนเอ็นใหญ่แข็งแรงส่งแรงเข้ามาไม่ยั้ง

“อ๊ะ อ๊ะ เพลิง ซี๊ดดด”

“ซื้๊ดดดดดดด อ่าส์ดาว ผมจะเสร็จ”

เสียงเนื้อกระทบกันรวมกับเสียงครางของทั้งคู่ดังระงมไปทั่วห้องหรู ชายหนุ่มอัดกระแทกเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ดาวรัณดากรีดร้องดังลั่นห้องผวากอดรัดเขาเอาไว้แน่น ในขณะที่พระเพลิงยังคงอัดกระแทกเธอด้วยความดิบเถื่อนเป็นครั้งสุดท้าย เขาปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาจนเต็มปลอกป้องกัน

“กรี๊ดดดดด เพลิง อ๊ายยยยยย”

“อ่าสสสสส์”

ชายหนุ่มเงยหน้าคำรามออกมาอย่างพึงพอใจ เขาลุกออกจากตัวเธอก่อนจะดึงปลอกป้องกันที่เต็มไปด้วยน้ำกามสีขาวขุ่นของเขาโยนลงทิ้งถังขยะข้างเตียง

พระเพลิงเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อไปทำธุระส่วนตัว หลังจากเรียบร้อยแล้วเข้าก็ออกจากห้องของหญิงสาวโดยปล่อยให้เธอได้นอนพักเพราะเขากินเธอแทบจะทั้งคืน

05:00 น.

ด้านล่างของคอนโดหรู

พระเพลิงเดินออกจากลิฟต์อย่างอารมณ์ดี มือหนากดโทรศัพท์หาธันวาลูกน้องคนสนิทให้รีบมารับ เมื่อคุยจบมือหนาก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะเดินไปนั่งรอธันวาที่ล็อบบี้ของคอนโด

“นั่นมัน! ยัยเตี้ยบังเอิญชะมัด”

พระเพลิงยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ เมื่อสายตาของเขาดันเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่หมายตานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา เขารีบเดินไปนั่งโซฟาตัวข้างกับเธออย่างทันที ตามความต้องการของหัวใจ

“ตื่นเช้าจัง”

“.....”

เสียงทุ้มอ่อนหวานเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่ข้างกัน แต่ท่าทีของหญิงสาวกลับไม่สนใจเขาเลย เธอเอาแต่นั่งก้มกน้าเลื่อนอ่านอะไรบ้างอย่างที่หน้าจอโทรศัพท์จนพระเพลิงแกล้งขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วจงใจโน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆ

“ลุง! ก็คิดว่าใคร”

“มารอแฟนแต่เช้าเลยนะ”

เขาโยนหินถามทางออกไป เพราะรู้ว่าถ้าถามตรงๆ คนสวยคงไม่ยอมบอกแน่ๆ มีหวังจะมาด่าเขาว่ายุ่งแล้วลุกเดินหนีออกไปละ แย่งเลยนะ อุตส่าห์ได้เจอกัน

“เปล่า! มารอผู้จัดการ......ว่าแต่ลุงเถอะอยู่ที่นี่เหรอ......ไม่เคยเห็นหน้าเลย”

“มาหาเพื่อน”

คำตอบของพระเพลิง ทำให้ไอรินนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขานั้นแสนจะเจ้าเล่ห์ เธอจ้องมองเข้าไปในแววตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ราวกับกำลังเจาะลึกอ่านใจของอีกฝ่าย พลางเหลือบมองดูนาฬิกาที่โทรศัพท์

“ตอนตีห้า?....มาหาเพื่อนหรือพึ่งกินเด็กเสร็จ”

“.....”

ไอรินยกยิ้มมุมปากราวกับผู้ชนะ เธออ่านเกมขาด ไม่ใช่หรอกเพราะเจ้าตัวต่างหากละ ที่ยอมรับออกมาตรงๆ เขาส่งยิ้มอ่อนๆให้เธอราวกับสำนึกยอมรับผิด

 ‘ยัยเตี้ยรู้ทันซะงั้น.... ผมก็เลยต้องยอมรับไปแบบตรงๆ’

“อืออพึ่งกินเด็กเสร็จ......ว่าแต่เธอไม่ได้มารอแฟนจริงดิ”

“ก็อยากมารอนะ.....แต่ไม่มีให้รออ่ะดิ”

 พระเพลิงเกิดอาการประหม่าเล็กน้อย รู้สึกลมหายใจติดขัด รอบข้างราวกับหยุดหมด เมื่อคนตัวเล็กยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอจ้องตาเขาก่อนจะตอบคำถามของชายหนุ่ม

“ยิ้มอะไรลุง”

“เปล่า...”

แทนที่พระเพลิงจะหลบสายตาของคนตัวเล็ก เขากลับยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไอรินมากกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะเบี่ยงตัวหลบ ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เป็นเพราะเสียงหนึ่งที่ดังขึ้น เรียกชื่อของเจ้าหล่อนอย่างดัง

‘ขัดจังหวะเสียจริง! ใครกัน....’

“ยัยไอร์”

“พี่คิม”

ไอรินโบกมือให้กับคนที่กำลังเดินเข้ามาหา โดยที่เธอนั้นก็ไม่ได้สนใจเลยว่าชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ กำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้ม แววตาของเขาหวานเยิ้ม

‘ตอนยัยเตี้ยไม่กวนประสาทก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย’

“ช้าจัง! ไอร์รอตั้งนาน ถ้ามีรถขับไปเองแหละ”

“อย่าบ่นหน่อยเลย พี่ก็รีบมาแล้วเนี่ย”

เขาละสายจากหญิงสาวข้างกาย ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคนที่เข้ามาใหม่ ก่อนที่นัยน์ตาของทั้งคู่จะสบเข้ากันแบบพอดี พระเพลิงในตอนนี้หน้าเจื่อนแทบจะยิ้มไม่ออก เพราะอีกฝ่ายลุกหนักส่งสายตาหยาดเยิ้มให้เขาอย่างยั่วยวน แถมยังกัดปากใส่เขาด้วย

“อ๊ายยยย ใครเนี่ยหล่อจัง”

“ความคิดดังไปป่ะเจ๊”

“.....”

เจ๊! ผมได้ยินไม่ผิดใช่ไหมเธอเรียกผู้ชายคนนี้ว่าเจ๊ รู้สึกโล่งอกจังที่ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แฟนของเธอ งั้นเธอก็พูดจริงนะสิที่บอกว่าไม่มีแฟน

“ลุงไม่กลับบ้านเหรอ”

เธอหันมาถามคนที่นั่งข้างกัน เมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องมองคิมมี่ผู้จัดการส่วนตัวของเธอ เขานิ่งงันราวกับถูกอีกฝ่ายสะกดจิต

“ลุง! ยัยไอร์อย่าบอกนะว่า.....”

“ก็ที่เล่าให้ฟังไง”

“บ้า! นี่แกเรียกเขาว่าลุงได้ไงย่ะ หล่อ หุ่นล้ำน่ากินซะขนาดนี้”

คิมมี่หันกลับมามองที่ชายหนุ่มอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไล่สายตามองจากเป้ากางเกงไล่ขึ้นมาผ่านหน้าท้อง หน้าอก แอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เมื่อสายตาของเขามาหยุดที่ริมฝีปากของพระเพลิง

“พี่คิม!”

ไอรินกดเสียงต่ำ กระตุกแขนของอีกฝ่ายแรงๆเป็นการเรียกสติ พลางเหลือบตามองพระเพลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

“นั่นสิครับผมออกจะน่ากิน เรียกลุงได้ไงก็ไม่รู้”

ผมมองหน้ายัยเตี้ย ก่อนจะส่งสายตากวนประสาทให้เธอ จู่ๆเธอก็ลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว ทำเอาผมตกใจเล็กน้อย หรือยัยเตี้ยนี่...จะโกรธผมที่ทำหน้ากวนประสาทใส่เธอเมื่อกี้

“คิมมี่นะคะ...เป็นผู้จัดการส่วนตัวยัยไอร์.....แล้วคุณ?”

พระเพลิงที่กำลังชะงักอยู่ ถึงกับได้สติ เมื่อได้ยินเสียงของอีกคนแนะนำตัวขึ้น เธอยื่นแรงของไอรินที่กำลังจะลากตัวออกไป

“ผมชื่อ....”

เขาส่งยิ้ม แต่ก่อนที่จะแนะนำตัวกับอีกฝ่าย เสียงไม่พอใจของไอรินก็ดังขึ้น เธอมองขว้างผมอย่างแรง แต่ทว่า...แววตาคู่นั้นของเธอแฝงความกวน กรอกไปมาล้อเลียนเขาอีกต่างหาก

“ถ้าจะกินกัน ก็เอากุญแจรถมา เดี๋ยวไอร์ไปเอง สายแล้ว”

“อ่ะๆไปๆ...... เดี๋ยวไปทำงานก่อนนะคะพ่อรูปหล่อ”

คิมมี่หันไปตอบหญิงสาว ก่อนจะหันกลับมาบอกกับชายหนุ่มรูปหล่อด้วยน้ำเสียงหวานหูพร้อมกับแววตาเป็นประกาย

“ครับ”

เขาส่งยิ้มอ่อนๆให้กับคิมมี่ ก่อนจะรีบเบนสายตาไปยังคนตัวเล็กที่กำลังส่งสายตาก่อกวนเขาอยู่

“ไปก่อนนะลุง บายๆ”

“แล้วเจอกันยัยเตี้ย”

เธอยกมือโบกไปมาให้ผม รอยยิ้มและดวงตาหวานฉ่ำของเธอที่มองมา เหมือนไอรินเด็กอ้วนของผมเลย แต่ก็คงไม่ใช่หรอก

 ผมอยากเจอไอรินเร็วๆจัง ตอนนี้เธอจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนกันนะ แต่ทำไมตอนนึกถึงหน้าของไอร์ ภาพยัยเตี้ยกับซ้อนทับเสียอย่างนั้น...ผมคงจะบ้าไปแล้ว

นัยน์ตาคมของพระเพลิงยังคงมองสองคนนั้น จนกระทั่งทั้งสองเดินลับสายตาหายออกไปจากล็อบบี้ เขาจะรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเพื่อโทรหาแม่

เพราะอยากได้ค็อนแทคของไอรินแต่ก็เหมือนเดิม คนปลายสายไม่ให้ และยังย้ำมาอีกว่าเดี๋ยวเสาร์นี้ก็ได้เจอกับน้องแล้ว

 ‘แม่กับพ่อไม่เคยให้ค็อนแทคหรือโซเชียลต่างๆของไอรินเลย เอาแต่บอกว่าเดี๋ยวไอรินโกรธ ผมก็ยังแปลกใจ นี้ผมเป็นลูกแท้ๆหรือไอรินกันแน่ ห่วงความรู้สึกไอรินมากกว่าผมซะอีก’

ตั้งแต่ออกมาจากคอนโดของไอริน คำพูดเอ่ยชมพระเพลิงก็ยังไม่เงียบลง คิมมี่ขับรถไป ปากสีแดงตุ่นๆของเธอ ก็สาธยายความหล่อเหลาของชายหนุ่มคนที่พึ่งเจอกันไม่ยอมอยู่

จนคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆเริ่มกำสมุดที่อยู่ในมือแน่น พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงราวจะหมดความอดทน

“พี่คิม! เลิกพูดถึงตาลุงก่อนได้ไหม ไอร์ไม่มีสมาธิอ่านบท”

“อ่าๆไม่พูดแล้วก็ได้ วันนี้มีทั้งฉากตกน้ำและบทพูดเยอะเลย ตั้งใจด้วยนะ”

“ค่ะ เจ๊คิม”

ไอรินตอบรับด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด บอกให้ตั้งใจแต่ก่อนหน้าพร่ำเพ้อถึงความหล่อของพระเพลิงไม่หยุดปาก แต่แล้ว...เขาก็ยอมทำตามที่ขอ วันนี้เปิดกล้องละครเรื่องใหม่วันแรก ยังไม่ทันจะได้พักเลย แม่ของไอรินก็ตอบรับเรื่องใหม่อย่างทันที

‘ร้อนเงินรึไงนะแม่....’