ตอนที่ 2 New meeting and new relationship. – II [2/4]

New meeting and new relationship. – II

2/4

“พี่พาลิน” ฉันร้องเรียกเมื่อเห็นพี่สาวเดินเข้ามา “ลมอะไรหอบมาคะ”

“ลมคิดถึงน่ะสิ” ฉันส่ายหัวไปมาเบา ๆ ให้กับพี่สาวปากหวานคนนี้ ทั้งที่เราพึ่งเจอกันเมื่อวันก่อน “พ่อบอกให้พี่มาเตรียมตัวเราที่จะไปเจอว่าที่เจ้าบ่าวพรุ่งนี้”

“ณินไม่อยากแต่งงาน” ฉันเบะปาก

“เอาน่า ไปดูก่อนเผื่อหล่อก็ได้นะ” ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ “เดี๋ยวพี่กับพี่วินจะช่วยพูดอีกแรงแล้วกัน แต่ให้ผ่านพรุ่งนี้ไปก่อนนะ”

พี่สาวหยิกแก้มฉันเบา ๆ ก่อนจะมองด้วยสายตารักใคร่เหมือนอย่างเคย เราสองคนสนิทกันมากแม้จะห่างกันหลายปี แต่กับพี่วินก็สนิทมากเหมือนกัน

"ไม่เอาสิ" หมาน้อยของพี่อย่างอแงเลยน๊า พี่สาวส่งกำลังใจมากให้ "พี่รู้ว่าณินไม่อยากมีความรัก แต่ลองไปดูก่อน ไม่คลิกกันก็ไม่เสียหายอะไร ถือว่าไปเยี่ยมญาติสักคนก็แล้วกัน"

“ไม่ว่าจะคิดยังไงณินก็ไม่อยากแต่งงานอยู่ดี” ฉันพูดอย่างเศร้า ๆ “ณินไม่รู้จักเขาเลย แล้วณินเองก็ไม่คิดอยากแต่งงานด้วย พี่ก็รู้”

“พี่รู้... แต่เราจะอยู่เกาะแกะพี่ พี่วินไปจนแก่เลยไง?” พี่สาวเอียงคอถาม

“ใช่ ณินจะอยู่กันลูกอีกคนของพี่ ๆ ตลอดไป” ฉันซบหน้าลงกับไหล่พี่สาว

“แต่ถ้าณินได้แต่งงานพี่ก็จะสบายใจว่าณินจะมีคนดูแล ปู่กับย่าก็จะได้สบายใจด้วยที่ณินได้แต่งงาน” ฉันถอนหายใจอีกหน พี่ ๆ อยากให้มีใครสักคนคอยดูแลเพราะเป็นห่วง ในขณะที่ฉันนั้นรู้สึกว่าการอยู่คนเดียวก็ไม่เห็นจะยากอะไรเลย ถึงจะเหงาบ้างแต่ก็ไม่ได้เป็นไร

“ณินดูแลตัวเองได้นะ” ฉันงอแง

“พอเลย ไม่พูดเรื่องเศร้าละ ไปทำสวยกัน” พี่สาวลากฉันออกมาแล้วขึ้นรถเธอ ตอนนี้พี่สาวรับผิดชอบงานในเครือบริษัทซึ่งเป็นธุรกิจการประกันภัย ทั้งสังหาริมทรัพย์ และอสังหาริมทรัพย์ รวมถึงพวกประกันภัยอุบัติเหตุ กับประกันสุขภาพก็ด้วย

พ่อวางมือให้เธอทำเต็มตัว แต่ว่าบริษัทนำเข้ารถซึ่งเป็นธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของบ้านพ่อยังไม่ได้ส่งต่อให้ใคร พี่วินเองก็ประกาศชัดว่าไม่ทำแน่

พี่วินน่ะเขาเป็นคนฉลาดมาก เขาจบมหาลัยตั้งแต่อายุได้สิบแปดปี เริ่มธุรกิจสตาร์ทอัปเกี่ยวกับเกม และ E-sport ตอนอายุสิบเก้า ตอนนี้เขารวยมากเลยนะ และพี่ชายฉันจะสนับสนุนการเงินฉันเสมอเลยและเขาให้บัตรไม่จำกัดวงเงินฉันมาด้วยหนึ่งใบ เขาก็ไม่มีภรรยาและไม่เคยคิดจะมี

พ่อรู้ดีว่าพี่วินไม่อยากมีความรัก แต่ท่านก็ไม่เคยบังคับพี่ชายฉันเลย อาจจะเคยพูดถึงเรื่องการแต่งงานบ้าง แต่พอพี่ชายยืนกรานว่าไม่ พ่อก็ถอดใจ

“ณินว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ณินต้องแต่งงาน” ฉันเริ่มบ่นระหว่างที่กำลังเดินเลือกชุดที่จะต้องใส่ไปธุระพรุ่งนี้ “ณินไม่เห็นว่าการแต่งงานมันจะดีตรงไหน”

“มันดีนะ” พี่สาวเริ่มแย้ง “เวลาที่ต้องรอสามีกลับบ้าน รอกินข้าวด้วยกัน มันดีจะตาย”

“แต่พี่กับพี่เอ็กซ์รักกัน” ฉันเถียงแม้ว่าตอนแรกเริ่มของคความสัมพันธ์ พี่สาวฉันไม่ได้มีท่าทีอยากจริงจังก็เถอะ แต่พอพี่พาลินเปิดใจก็กลายเป็นว่าดีมาก และฉันก็ดีใจที่เธอได้แต่งงานกับคนที่เป็นรักแท้ของเธอ พี่เอ็กซ์เองก็เข้ากันได้ดีกับครอบครัวเรา “ไม่ได้ถูกจับแต่งงานกันแบบณินนี่นา”

“พี่ว่าชุดนี้สวยนะ” แล้วพี่สาวก็เปลี่ยนเรื่องเมื่อเดินมาถึงชุดหนึ่งซึ่งเป็นเดรสผ้าทวิสชมพูอ่อนยาวประมาณเข่าของฉัน “น้องสาวพี่สวยใส่อะไรก็สวย”

“แต่ณินว่าชุดนี้สวยกว่านะ” ฉันหยิบเดรสยาวสีเหลืองลายดอกยาวถึงข้อเท้าขึ้นมา “สดใสดี”

“งั้นพี่ซื้อให้สองชุดเลยดีมั้ย” พี่สาวเสนอและฉันก็สนองให้อย่างไม่ต้องสงสัย “พรุ่งนี้พี่วินบอกว่าจะไปกับเรา กับพ่อด้วยนะ พี่ว่าก็คงดีเหมือนกันณินจะได้รู้สึกดีขึ้น หรือว่าจะให้พี่กับพี่เอ็กซ์ไปด้วยดี”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่วินก็โอเคแล้ว” ฉันตอบไปและพี่สาวก็ลูบไหล่ฉัน ก่อนจะส่งชุดให้พนักงานไปคิดเงินพร้อมกับวางบัตรเครดิตลงกับถาดรอง

ชีวิตฉันถึงแม้จะไม่ได้โชคดีเรื่องความรักทั้งจากผู้ชายและจากคนเป็นพ่อ แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ไม่ได้ขัดสนทางการเงิน เลยทำให้งานอดิเรกของฉันน่าจะเป็นการใช้เงินเพื่อคลายความเครียด ความทุกข์ ความเศร้า ความเหงาในใจนั่นล่ะ

พ่อฉันก็ไม่ได้สนใจหรอกว่าฉันจะใช้เงินไปกับอะไร มากหรือน้อยแค่ไหน ฉันได้รับบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินตั้งแต่อายุสิบสาม พอพี่ชายฉันเริ่มประสบความสำเร็จด้านธุรกิจฉันก็มีเพิ่มมาอีก ไหนจะเงินปันผลจากหุ้นในธุรกิจปีละหลายล้านบาท

ชีวิตฉันแทบไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ แต่ก็นะการอยู่เฉย ๆ ทำให้เริ่มฟุ้งซ่านและฉันก็ชอบที่จะทำให้ตัวเองยุ่งกับการเรียนการทำงานอยู่ตลอด เลยไม่ได้อยู่เฉย ๆ และในขณะเดียวกันเพื่อนฉันก็ทยอยแต่งงานมีครอบครัวไปทีละคน ๆ ทีละคน ทั้งเพื่อนสมัยมัธยม สมัยมหาลัยก็ด้วย

สายของวันถัดมาฉันกับพ่อและพี่ชายก็เดินทางมาที่สัตหีบ และมาที่บ้านของเพื่อนพ่อซึ่งรับรู้อีกทีว่าเป็นนายทหารเรือตำแหน่งใหญ่โตในจังหวัดนี้

ฉันจำได้ว่าคุณปู่กับคุณย่าเคยพูดถึงอยู่สองสามครั้ง ว่าเมื่อก่อนเป็นเพื่อนของพ่อที่โตมาในระแวกบ้านเดิมของปู่กับย่า

ไม่นานนักคนขับรถก็จอดรถลงที่บ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านสองชั้นขนาดประมาณสี่ห้องนอน และในรั้วเดียวกันก็มีบ้านชั้นเดียวอีกหนึ่งหลัง ตัวบ้านก็ค่อนข้างร่มรื่นและมีสวนดอกไม้สวนหย่อมที่ใหญ่พอสมควร และไม่นานนักก็มีชายหญิงวัยเท่ากันกับพ่อเดินออกมาต้อนรับ

“นี่ธาวินลูกชายคนโตของฉัน ส่วนนี่ญาณินลูกสาวคนเล็ก” พ่อแนะนำฉันให้รู้จักกับอาไตรรงค์และอาพิมาลาซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อ

ฉันก็ตกใจมากเมื่อคุณอาคนนั้นเป็นผู้หญิงที่ฉันช่วยเอาไว้ที่วัดเมื่อหลายวันก่อน และฉันก็พึ่งไปเยี่ยมท่าเป็นหนที่สองที่โรงพยาบาลเมื่อวานซืนแล้วฉันก็เจอกับเต

“ตายจริง นี่หนูคนนั้นไงพี่ที่ช่วยฉันที่โรงพยาบาล” คุณอาพิมาลาบอกสามีเพื่อให้มองฉันชัด ๆ และฉันเองก้จำได้ดีเพราะว่าเคยเจอคุฯอาไตรรงค์แล้วหนหนึ่งเหมือนกัน

“พี่นนท์ ลูกสาวพี่น่ะน่ารักมากเลยนะ วันที่พิมเป็นลมหมดสติถ้าไม่ได้หนูคนนี้ประคองคงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว” คุณอากอดแขนฉันแล้วลูบแขนฉันไปด้วย

“คุณอาหายดีแล้วใช่ไหมคะ” ฉันเริ่มถามบ้างและพอเห็นว่าเป็นคนที่เคยเจอกันสองหนแล้วฉันก็รู้สึกว่ามันผ่อนคลายลงกว่าตอนที่คิดเอาไว้มาก

“ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ” ท่านตอบฉันพร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นและจริงใจ “ไป ๆ เข้าบ้านกันก่อน”

“แล้วนี่ลูกชายแกไปไหนล่ะ” ฉันได้ยินเสียงพ่อถามคุณอาไตรรงค์ที่เดินตามหลังเราเข้ามา และคุณอาพิมก็กอดแขนฉันไม่ยอมปล่อย ราวกับว่าดีใจหนักหนาที่ได้เจอฉันและดีใจที่ฉันนั้นเป็นลูกสาวของพ่อ

“มีงานด่วนที่เรือต้องออกไปแต่เช้า แต่เห็นว่ากำลังกลับมา” คุณอาไตรตอบพ่อและเราก็ไปนั่งกันโซฟาและฉันก็ต้องนั่งข้างคุณอาพิมอย่างเสียไม่ได้ แล้วพี่ชายฉันเลยต้องนั่งโซฟาเดี่ยวอีกตัวที่อยู่ใกล้ฉันแทน “อย่างนี้แหละหนูญาณิน เป็นทหารเรือถ้ามีภารกิจด่วนก็ต้องไปทันที เลี่ยงไม่ค่อยได้”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันตอบเสียงเบา ดูเหมือนภายในบ้านจะยังไม่ได้มีเฟอร์นิเจอร์อะไรมากมายนัก

คุณอาเล่าว่าพึ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่นาน แต่ท่านซื้อที่บ้านหลังนี้ไว้สักพักแล้ว ด้านหลังเป็นสวนผักและสวนผลไม้เล็ก ๆ คุณอาอยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ที่บ้านหลังนี้ และถึงแม้ว่าอาการป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายมาเยือนท่านแต่ก็เห็นว่าท่านพยายามอย่างมากที่จะทำตัวแข็งแรงที่สุด

“หนูญาณินรู้มั้ยจ๊ะ ว่าหน้าตาเหมือนหนูเหมือนดาริณ คุณแม่หนูมากเลย” คุณอาพิมาลาพูดพร้อมกับเอียงหน้ามามองฉันก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแก้มและน้ำตาคลอขึ้นมา

ฉันโตมาแบบไม่เคยเจอตัวจริงของแม่เลยแต่ใคร ๆ ก็พูดกันว่าฉันเหมือนแม่ฉันมาก และฉันก็เห็นรูปแม่นะ มันก็เหมือนจริง ๆ แหละ แต่แม่จะตัวเล็กกว่าฉัน ทั้งคุณปู่คุณย่า แล้วก็คุณตาคุณยายก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฉันเหมือนแม่มาก โดยเฉพาะรอยยิ้ม

“ตอนที่แม่หนูท้องหนูอยู่ เธอพูดกับอานะว่ามีลูกตั้งสามคนแล้วก็อยากจะให้ลูกเราใครสักคนแต่งงานกัน แล้วอาก็ดีใจนะที่เป็นหนู” คุณอายังคงพูดไปและน้ำตาคลอไปซึ่งฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเลย ภายในใจฉันไม่รู้สึกอะไรกับการแต่งงานเลยสักนิด “ถ้าหนูกับลูกชายอาได้แต่งงานกันอาก็คงจะไปเจอหน้าแม่หนูได้อย่างสบายใจสักที”

“อย่าพูดอย่างนั้นเลยค่ะ” ฉันจับมือท่าน “คุณอาจะต้องหายนะคะ”

“จริงพิม ไม่ใช่ว่าจะรักษาไม่ได้สักหน่อย” พ่อเสริมคำพูดของฉัน

“แล้วหนูคิดยังถึงยอมตกลงล่ะ หน้าตาก็สวยอาไม่คิดว่าจะโสดมาจนถึงตอนนี้เลยนะ” คุณอาไตรถามฉันแล้วก็ยิ้มให้

“คือหนู....” ฉันอยากบอกว่าฉันไม่อยากแต่งงาน ถ้าพูดออกไปตอนนี้เลยก็น่าจะดีแต่ว่าในตอนนั้นเองก็มีคนใหม่เดินเข้าประตูมา

ฉันก็ตกใจมากที่เห็นว่าคนนั้น ๆ คือเต เขายืนอยู่หน้าประตูและฉันเห็นว่าทุกคนหันไปมองเขาเป็นตาเดียว เขาเองก็มองมายังฉันด้วยสีหน้าที่แปลกใจเหมือนกัน