Chapter 5

SAMANTALA, habang mahimbing na mahimbing ang tulog ni Ezra ay dahan-dahang idinilat ni Daryll ang mga mata.

Tahimik ang silid, maliban sa mahinang ugong ng aircon at sa hindi maipagkakailang malakas na hilik ng babaeng nasa kama. Napalingon siya sa direksyon nito, at hindi niya napigilang mapasinghal ng maikling tawa.

“Grabe… kung makahilik parang hindi babae,” bulong niya.

Bago pa man niya mailihis ang tingin, bigla itong nasamid sa sariling laway, napaubo nang bahagya, saka muling humilik na parang walang nangyari. Napailing na lang si Daryll, bahagyang iniangat ang katawan mula sa sopa upang masilip ito nang mas maigi.

Sa liwanag ng munting night lamp, malinaw niyang nakita ang mukha ni Ezra—relaks, walang bakas ng kaingayan at kapilyuhang kanina lang ay muntik nang magpawala ng kaniyang katinuan. Ang noo nitong bahagyang nakakunot, ang labi’y nakabukas nang kaunti, at ang buhok na magulong nakasabog sa unan.

“Hanggang pagtulog talaga ang kulit at ang ingay mo pa rin,” mahina niyang usal.

Hindi niya namalayang nakatayo na pala siya sa tabi ng kama. Saglit siyang nag-alinlangan, at tila may bumubulong sa isip niyang bumalik na lang sa sopa. Ngunit bago pa man siya umatras, muling umungol si Ezra, saka gumulong—diretsong yumakap sa walang laman na espasyo sa tabi niya.

At doon, parang may kumurot sa dibdib ni Daryll.

“Lintik ka…” mahina niyang mura.

Huminga siya nang malalim at maingat na umupo sa gilid ng kama. Bahagya niyang inayos ang kumot na halos mahulog na sa balikat ng babae. Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang kumapit ang kamay ni Ezra sa laylayan ng kaniyang damit.

Huminto siya at nilingon ito.

“Ezra?” mahinang tawag niya.

Hindi ito sumagot. Huminga lang ito nang malalim, at mas lumakas pa ang pagkakapit, na tila takot na takot na mawala ang kung anong nasa panaginip nito. Saglit na napapikit si Daryll, dama ang init ng kamay nito kahit sa manipis na tela ng kaniyang suot.

Hindi niya alam kung ilang segundo siyang nanatiling ganoon—nakaupo, at hindi gumagalaw habang nakatitig sa babae.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang kamay ni Ezra mula sa kaniya at maingat na inayos ang katawan saka kinumutan ito. Akmang tatalikod na siya nang bigla na naman itong umungol.

“Mom…” mahina nitong bulong.

Natigilan si Daryll at muling lumingon. Sa pagkakataong 'to, may bahid ng luhang dumaloy sa pisngi ng babae.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kaniya ng makita iyon. Dahan-dahan siyang bumalik sa kama, at nakita niya kung paanong muling bahagyang gumalaw ang labi nito, na tila may hinahanap kahit sa panaginip.

“Mom…” muli nitong usal, mas mahina, at mas basag.

Nanikip ang dibdib ni Daryll. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong biglang bumigat sa kaniya—isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag, ni hindi niya gustong pangalanan. Marahan siyang yumuko, sapat lang para masilayan ang mukha ng babae nang mas malapitan.

Hindi na ito humihilik. Tahimik na ang paghinga, ngunit bakas sa pagitan ng mga kilay nito ang lungkot na parang hindi pa rin nito lubos na iniiwan kahit sa pagtulog.

“Nanaginip ka lang,” bulong niya, hindi niya alam kung para kay Ezra o para sa sarili niya.

Marahan niyang inangat ang kamay at, sa isang iglap ng kahinaan, bahagyang hinaplos ang buhok nito na agad naman niyang binawi. Na para bang tinamaan siya ng kidlat, sa bilis ng pagbawi ng kamay na para bang nasunog.

Tumayo siya at umurong ng isang hakbang.

“Nanaginip lang siya,” mahina niyang sabi sa sarili.

Bumalik siya sa sopa, humiga, at pilit ipinikit ang mga mata. Ngunit kahit anong gawin niya, malinaw pa rin sa isip niya ang imahe ni Ezra—ang mahigpit na kapit, ang mahinang tawag, at ang kakaibang kirot na hindi niya inaasahang mararamdaman. Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng lungkot para sa babae.

Sa likod pala ng pagiging makulit at masayahin nito ay may nakatagong sakit—isang lungkot na marahil ay matagal nang kinikimkim, tinatakpan ng tawa at biro upang hindi mahalata. Para bang bawat ngiti ni Ezra ay may kapalit na pagod, bawat halakhak ay may kasamang pakiusap na huwag na siyang tanungin pa. At sa sandaling iyon, doon niya napagtantong hindi pala siya ang nag-iisang may dinadalang bigat. May mga sugat na hindi sumisigaw, ngunit mas masakit dahil tahimik lang itong nagdurugo

Itutuloy… 🔥