Chapter 6

KINAUMAGAHN nagising si Ezra sa sinag ng araw na tumama sa kaniyang pisngi mula sa pagitan ng kurtina. Bahagya siyang napaungol habang iniunat ang katawan, ramdam niya ang bahagyang paninigas ng kaniyang mga balikat at likod. Sandali siyang napatitig sa kisame, na tila sinusubukang alalahanin kung bakit kakaiba ang pakiramdam ng paggising niya.

Tahimik ang silid. Masyadong tahimik. Bagay na bigla siyang napabangon at napalingon sa kabilang bahagi ng kama. Bahagya siyang napakunot-noo at mabilis na iginiya ang tingin sa sopa.

Wala na roon ang lalaki. Malinis at tila walang bakas na doon ito natulog kagabi. Wala na roon ang unan at kumot na nilatag nito.

“Ang aga naman niyang nagising…” bulong niya sa sarili, saka bahagyang napangiwi.

“Ah, baka nasa ibaba na,” dagdag pa niya, pilit na pinapakalma ang sarili kahit hindi naman niya alam kung bakit kailangan pa niya iyon gawin.

Tumayo siya mula sa kama at dumeretso sa banyo. Agad siyang nagbukas ng shower, at sinalubong siya ng malamig na tubig na unti-unting nagpagising sa kaniyang diwa. Pinikit niya ang mga mata habang hinahayaan ang tubig na dumaloy sa kaniyang mukha at katawan.

Sa sandaling iyon ay saglit na may mga malabong larawang pumasok sa isip niya.

Ngunit agad din iyong naglaho, parang panaginip na pilit niyang hinahabol ngunit ayaw magpaiwan.

“Ang weird…” bulong niya, saka napailing.

PAGKATAPOS maligo, mabilis siyang nagbihis. Pinili niya ang simple at maluwag na blouse at maong na shorts. Hindi na niya gaanong inayos ang buhok, basta tinuyo lamang ito gamit ang tuwalya bago tuluyang lumabas ng silid.

Pagbaba niya sa hagdan, agad siyang sinalubong ng amoy ng bagong lutong pagkain. Napahinto siya sandali, bahagyang napasinghot, at hindi napigilang mapangiti.

“Uy, may pa-breakfast,” mahinang usal niya.

Pagpasok niya sa dining area, nakita niya si Daryll na nakatayo sa may kusina, habang abalang inaayos ang mga plato sa mesa. Maayos ang postura nito, gaya ng una niyang makita seryoso, tahimik, at tila laging kontrolado ang bawat galaw ng lalaki.

“Good morning,” halos pasigaw at masiglang bati ni Ezra.

Bahagyang natigilan si Daryll ngunit agad ding bumalik sa normal ang ekspresyon nito. Hindi siya lumingon, ngunit tumango lang nang bahagya.

“Buti naman nagising ka na.” anito, “umupo ka na. Sabay na tayong kumain.”

Napanguso si Ezra ngunit sumunod din sa huli. Naupo siya at agad sinuri ang mga nakahain.

“Wow. Marunong ka pala magluto,” pabirong sabi niya.

“Malamang,” tipid na sagot ni Daryll habang ibinubuhos ang kape sa tasa.

Sandaling katahimikan ang namagitan sa kanila. Hindi iyon ang nakasanayan ni Ezra kaya agad siyang nagsalita muli.

“Ang aga mo nagising ah. Hindi mo man lang ako ginising.”

Saglit na natigilan ang lalaki. Bahagya nitong hinigpitan ang hawak sa tasa bago dahan-dahang inilapag iyon sa harap niya.

“Napasarap yata ang tulog mo,,” sagot nito, malamig ngunit kontrolado ang tono.

Hindi napansin ni Ezra ang bahagyang pag-iwas nito ng tingin. Abala na siya sa pagkuha ng pagkain.

“Ganun ba? Sarap siguro ng tulog ko,” natatawang sabi niya. “Wala nga akong maalala na kahit ano eh.”

Napatingin si Daryll sa kaniya. “Malamang, tulo pa nga laway mo,” maikli nitong tugon.

Nanlaki ang mga mata niya. Nasapo niya ang ibabang baba saka pinahid iyon kahit wala namang laway.

“Hoy! Hindi ako naglalaway,” depensa niya, sabay irap.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Daryll, ngunit agad din niyang itinago iyon sa pag-inom ng kape.

“Sigurado ka?” tanong nito na tila nanunukso.

“Of course!” taas-noong sagot ni Ezra bago muling sumubo ng pagkain. “Baka ikaw ang may laway habang natutulog.”

“Hindi ako humihilik,” mabilis na kontra ni Daryll.

Napahinto si Ezra sa pagsubo at unti-unting napangisi. “Hindi mo sure.”

Napatingin sa kaniya ang lalaki, at bahagyang nagtaas ng kilay. “At paano mo nalaman?”

Natigilan si Ezra. Saglit siyang napatitig sa kaharap, na tila may kung anong pumasok sa isip niya.

“Well, feeling ko lang,” mabilis niyang sagot, saka muling yumuko sa plato.

Sandaling katahimikan ang muling bumalot sa mesa. Ngunit hindi na iyon kasing gaan ng kanina.

Maya-maya pa, si Ezra rin ang unang bumasag nito.

“By the way,” ani niya habang patuloy sa pagkain, “may lakad ka ba ngayon?”

“Meron,” maikli nitong sagot.

“Work?”

Tumango si Daryll. “Meeting sa opisina.”

"Okay," tipid niyang sagot.

Kumunot ang noo ng lalaki. "At bakit?"

Doon na ngumiti si Ezra, nag-aalangan ngunit kalaunan'y nagsalita rin.

"Pupuntahan ko sana si Angel . . . may usapan kasi kami last time na mag-mo-movie marathon kami sa condo niya. "

"Oh," tila hindi kumbensidong anang kaharap.

Ngunit kalaunan'y tumango na rin.

"Sige. Total Wala si mommy kaya wala ka ring makakasama rito bukod sa mga katulong."

Lumiwanag ang mukha ni Ezra, "Thanks."

"Pero ipapasundo kita mamaya kaya siguraduhin mong sa condo ka lang ng pasaway kong pamangkin."

Napakamot na lamang si Ezra sa ulo. Pero sa isip isip niya: hindi naman malalaman ng lalaki kung aalis sila ng kaibigan lalo na't nasa trabaho ito.