ตอนที่ 17 สัจจะแห่งความสูญเสีย

กลิ่นอัปชื้นของโรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่งคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ เพียงฟ้าฟื้นคืนสติขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดระบมไปทั่วทั้งร่าง ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกทุบจนแหลกละเอียด ร่างกายที่เคยบอบบางบัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวและผ้าพันแผลหนาเตอะ

ดวงตาคู่สวยที่บวมเป่งจากการร้องไห้กวาดมองไปรอบห้องพักฟื้นผู้ป่วยรวมที่แออัด ก่อนที่ความทรงจำอันโหดร้ายเรื่องการถูกทำร้ายปางตายเมื่อคืนจะย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเธออื้ออึง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหวาดผวา

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติกับความเจ็บปวดทางกาย เสียงฝีเท้าเร่งรีบของพยาบาลประจำตึกก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด

"ฟื้นแล้วเหรอคะคุณเพียงฟ้า... คือว่า... ทางโรงพยาบาลต้องแจ้งข่าวร้ายให้ทราบ..." หมอหญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความเห็นใจ

"ทางเราช่วยเด็กในครรภ์ไว้ไม่ได้ หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ"

หญิงสาวหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจก่อนจะลูบหน้าท้องตัวเองและปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจและรู้สึกผิด เธอปล่อยให้ลูกจากเธอไป..

"ฉะฉันท้อง.."

"ค่ะ แล้วหมอมีเรื่องที่ต้องแจ้งอีกเรื่อง.."

".."

"คุณแม่ของคุณ... อาการทรุดหนักลงอย่างกะทันหันเมื่อคืนนี้ เนื่องจาก... ค่ารักษาพยาบาลถูกถอนออก และไม่มีแพทย์ทำการยื้อชีวิตไว้ทันตามคำสั่งด่วน... ท่านเสียชีวิตแล้วค่ะ"

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจดวงน้อยที่แหลกสลายอยู่แล้วให้พังทลายลงไปอีกจนไม่เหลือชิ้นดี

"แม่... ไม่จริง... แม่!" เพียงฟ้ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดสุดขั้วหัวใจ หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วกลับทะลักทลายออกมาดั่งสายเลือด เธยายามจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่อวิ่งไปหาแม่ แต่ร่างกายที่บอบช้ำและไร้เรี่ยวแรงกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นข้างเตียง

ความสูญเสียถาโถมเข้ามาพร้อมกันในชั่วข้ามคืน ทั้งโดนทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด สูญเสียลูกน้อยในครรภ์โดยที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะรู้ว่าเขาเคยมีตัวตนอยู่ และตอนนี้... แม้กระทั่งมารดาบังเกิดเกล้า ผู้เป็นดั่งลมหายใจเดียวที่เหลืออยู่บนโลกใบนี้ ก็จากเธอไปอย่างไม่มีวันกลับ ตามคำขู่และอิทธิพลมืดที่บีบคั้นเธอจนมุม

เพียงฟ้านั่งกอดเข่าร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน ร่างกายสั่นเทาระคนเจ็บปวดร้าวรานไปถึงขั้ววิญญาณ โลกทั้งใบพังทลายลงต่อหน้าต่อตาอย่างไร้ความปรานี ความแค้น ความเคว้งคว้าง และความสิ้นหวังกัดกินจิตใจของเธอจนกลายเป็นความด้านชา

สัจจะแห่งความสูญเสียได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเปลือกที่ไร้จิตวิญญาณ และหัวใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นซึ่งพร้อมจะหนีให้ห่างจากโลกอันโสมมนี้ไปให้ไกลที่สุด