LOGINบรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพีที่หรูหราดุจโรงแรมห้าดาวกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความกดดัน ลลิลในชุดเดรสแบรนด์เนมเข้ารูปที่ขับเน้นรูปร่างนางแบบของเธอให้ดูโดดเด่น ยืนกอดอกมองชายหนุ่มผู้เป็นคู่หมั้นบนเตียงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เบื้องหน้าที่เธอแสดงออกมาต่อหน้าคุณนายมาร์กาเร็ตและสื่อมวลชนคือนางแบบสาวผู้แสนดีที่พร้อมจะดูแลแฟนหนุ่มผู้โชคร้าย แต่เบื้องหลังสายตาคู่นั้นกลับฉายแววรังเกียจอย่างชัดเจน
อเล็กซ์ที่ตอนนี้กลายเป็นคนตาบอดและขยับขาไม่ได้ ไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่เธอเคยเชิดหน้าชูตาเดินควงไปงานสังคมอีกต่อไป แต่เขากลายเป็น "ภาระ" ที่จะดึงชีวิตอันหรูหราของเธอให้ตกต่ำลง หากข่าวเรื่องความพิการของเขาแพร่ออกไปมากกว่านี้ หรือหากเธอต้องมาจมปลักอยู่กับการดูแลคนพิการ โอกาสในวงการบันเทิงและภาพลักษณ์นางแบบระดับแถวหน้าของเธอคงพังพินาศ "อเล็กซ์คะ..." ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูอ่อนหวาน แต่แฝงไว้ด้วยความห่างเหิน "แม่บอกให้ฉันมาดูแลคุณ แต่ช่วงนี้งานแฟชั่นโชว์คิวแน่นมากจริง ๆ ค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเพิ่งเซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ระดับเอเชีย..." อเล็กซ์ที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง แม้จะมองไม่เห็นแต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเย็นชาและไร้ความจริงใจในน้ำเสียงนั้น เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ดูซูบตอบลงจากการผ่าตัดและอาการปวดร้าวที่ขาหันไปทางทิศทางของเสียงนั้นอย่างเย็นชา "หึ... คิวงานแน่น หรือว่ากลัวความพิการของฉันจะทำให้เธอแปดเปื้อนกันล่ะ ลลิล" อเล็กซ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงกระด้าง "ถ้าอยากไปก็ไปซะ อย่ามาทำเป็นบีบน้ำตาหน้ากล้องเพื่อเรียกคะแนนความสงสารให้ตัวเองเลย" ลลิลเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ แต่กลับรู้สึกโล่งใจที่อเล็กซ์เปิดทางให้เธอออกไปทำธุระส่วนตัว เธอมีนัดลับกับชายหนุ่มที่เป็นคู่ปรับทางธุรกิจของอเล็กซ์ ชายที่ให้ความเร้าใจและความมั่นคงในอนาคตมากกว่ามาเฟียที่สิ้นฤทธิ์เช่นนี้ "งั้นฉันจะหาคนมาดูแลคุณแทนนะคะ คนที่ไว้ใจได้และมืออาชีพพอ" ลลิลกล่าวโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนบนเตียง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและเริ่มเลื่อนดูประวัติผู้สมัครงานดูแลผู้ป่วยที่มีเอเจนซี่ส่งมาให้ "แค่คนมาเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อมให้ฉัน ก็พอแล้วใช่ไหมล่ะ?" อเล็กซ์เยาะเย้ยด้วยความขมขื่นใจ เขาไม่สนใจหรอกว่าใครจะมาทำหน้าที่นี้ เขาต้องการเพียงแค่ความเงียบและความโดดเดี่ยว เพื่อที่จะได้จมดิ่งอยู่กับความแค้นที่สุมอยู่ในอก "ฉันจะเลือกคนที่ดีที่สุดมาให้ค่ะ อเล็กซ์... คนที่เหมาะสมกับ... สภาพของคุณตอนนี้" ลลิลยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย เธอไม่ได้ต้องการคนที่ดูแลเขาได้ดีที่สุด แต่เธอต้องการเพียงใครสักคนที่ราคาถูกและยอมรับเงื่อนไขการทำงานที่แสนยากลำบากนี้ได้ เพื่อที่เธอจะได้สลัดตัวจากหน้าที่นี้ให้พ้นไปอย่างรวดเร็วที่สุด ในขณะที่ลลิลกำลังวางแผนหา "คนดูแล" เพื่อแทนที่หน้าที่คู่หมั้นของเธอ เธอก็ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอทำลงไปคือการผลักไสชายที่เคยรักเธอ (ในอดีต) ออกไป และนำพาใครบางคนเข้ามาเพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตของมาเฟียหนุ่มผู้นี้ไปตลอดกาล ลลิลหันไปสั่งงานเลขาฯ ส่วนตัวผ่านโทรศัพท์ด้วยเสียงเรียบเฉย "หาเด็กผู้หญิงที่ต้องการเงินด่วนที่สุดมาสักคน เอาที่เชื่อฟัง ไม่ต้องพูดมาก และที่สำคัญ... ถ้าเขาทำพลาดหรือขัดใจอเล็กซ์ ก็ส่งคนไปจัดการซะ ฉันไม่อยากมีปัญหา" เสียงประตูปิดลงทิ้งให้มาเฟียหนุ่มอยู่กับความมืดมิดเพียงลำพัง อเล็กซ์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเกลียดชังในตัวคู่หมั้นสาวและโชคชะตาที่เล่นตลกกับเขากำลังกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่จะแผดเผาหัวใจที่เย็นชาของเขาให้ลุกโชนด้วยแรงอาฆาต... ไม่ใช่กับลลิลคนเดียว แต่กับทุกคนที่กล้าดูถูกเขาในวันที่เขากลายเป็นเพียงซากปรักหักพังของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แรงสะอื้นไห้ของเพียงฟ้าสั่นสะท้านไปทั่วแผ่นอกของชายหนุ่ม อเล็กซานเดอร์กระชับวงแขนกอดร่างบอบบางไว้แน่นยิ่งขึ้น ราวกับต้องการถ่ายทอดความมั่นคงทั้งหมดที่มีในหัวใจส่งผ่านไปให้เธอได้รับรู้ ความโกรธเคืองไม่ได้เกิดขึ้นในใจของมาเฟียหนุ่มเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเจ็บปวดร้าวรานที่เห็นผู้หญิงที่เขารักที่สุดต้องมานั่งโทษตัวเองและจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกด้อยค่าเช่นนี้อเล็กซ์ค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกช้า ๆ มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างจริงจังและมั่นคง"ฟังฉันนะ... ฟ้า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำหนักที่หนักแน่นและจริงใจที่สุดในชีวิต "อย่าพูดจาทำร้ายตัวเองแบบนี้อีกเด็ดขาด... และอย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนทั้งนั้น""แต่ว่าฟ้า..." เพียงฟ้าพยายามจะแย้งด้วยเสียงสะอื้น"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น" อเล็กซ์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เด็ดเดี่ยว "เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าสิ่งที่ฉันต้องการคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบตามค่านิยมของสังคมพวกนั้น? ถ้าฉันต้องการผู้หญิงเพียบพร้อมแบบ
วันเวลาผันผ่านล่วงเลยเข้าสู่หลายเดือนหลังจากพิธีวิวาห์อันเรียบง่ายแต่อบอุ่น คฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟได้รับการดูแลจัดการอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อความสะดวกสบายของเพียงฟ้า ทุกพื้นที่ถูกเนรมิตให้เป็นดั่งวิมานที่ปลอดภัย ทว่า แม้ภายนอกชีวิตแต่งงานของเธอจะดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และอเล็กซานเดอร์จะคอยปรนนิบัติพัดพวี มอบความรักความอบอุ่นให้เธออย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ลึกลงไปในมุมมืดของจิตใจที่บอบช้ำมานาน กำแพงความกังวลและความรู้สึกด้อยค่าก็ยังคงกัดกินความมั่นใจของหญิงสาวอยู่เนือง ๆโดยเฉพาะในยามที่คฤหาสน์หลังใหญ่ถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์หรือต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง บรรดาเพื่อนฝูงนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและภรรยาไฮโซผู้เพียบพร้อม มักจะเดินทางมาร่วมวงพูดคุยกันอย่างครึกครื้นเมื่อเพียงฟ้าต้องนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์หรือเดินกะโผลกกะเพละด้วยขาข้างที่พิการ ท่ามกลางภรรยาของเพื่อนสนิทอเล็กซ์ที่งดงาม สมส่วน และมีลูกน้อยหน้าตาน่ารักคอยวิ่งหยอกล้อ ภาพเหล่านั้นก็มักจะสะเทือนใจและจุดประกายความหวาดกลัวขึ้นมาในอกของเธอเงียบ ๆเธอกลายเป็นปมด้อย... เป็นจุดด่างพร้อยที่คอยถ่วงหน้าถ่วงตาสามีผู้เพียบพร้อมอย่างอเล็กซ์ห
แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลโรมานอฟหลังใหญ่โต ทว่าในวันนี้ บรรยากาศรอบคฤหาสน์ไม่ได้เยียบเย็นหรือเต็มไปด้วยอำนาจมืดเช่นในอดีต หากแต่ถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก ความอบอุ่น และรอยยิ้มที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขพิธีวิวาห์เรียบง่ายแต่อบอุ่นถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ท่ามกลางสักขีพยานคนสนิท อเล็กซานเดอร์ในชุดสูทสีเข้มสง่างามกำลังประคองร่างของเพียงฟ้า เจ้าสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา ก้าวเดินช้า ๆ สู่แท่นพิธี แม้ว่าเพียงฟ้าจะยังคงมีความพิการที่เรียวขาและต้องเดินกะโผลกกะเพละหรือนั่งบนรถเข็นวีลแชร์ที่มีมาเฟียหนุ่มคอยกุมมือเข็นให้อย่างทะนุถนอมในบางเวลา แต่แววตาสีฟ้าคมกริบของอเล็กซ์กลับฉายชัดถึงความรัก ความเทิดทูน และความภาคภูมิใจอย่างที่สุดเขาไม่เคยรังเกียจหรือมองว่าร่องรอยบาดแผลและความพิการของเธอเป็นจุดด่างพร้อย ตรงกันข้าม... อเล็กซ์กลับมองว่านั่นคือเครื่องเตือนใจว่าพวกเขาก้าวผ่านนรกโลกันตร์มาด้วยกัน และเขาพร้อมที่จะสวมบทบาทเป็น "ผู้ดูแล" ที่คอยพยุง ปกป้อง และดูแลเธอด้วยชีวิต เหมือนดั่งที่เพียงฟ้าเคยให้ความรักและความอบอุ่นแก่เขาในยามที่เขาตกต่ำที่สุดในอดี
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบเรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันสนิท ภายในห้องพักกว้างขวางของบ้านพักตากอากาศริมทะเลถูกโอบล้อมไว้ด้วยบรรยากาศอันอบอุ่นและเร่าร้อน อเล็กซานเดอร์และ เพียงฟ้ากำลังร่วมบรรเลงบทเพลงรักครั้งสุดท้ายที่เต็มไปด้วยความหมาย เพื่อประกาศก้าวข้ามผ่านทุกรอยแผลและอดีตอันมืดมิดอย่างแท้จริงร่างบอบบางนอนหงายอยู่บนฟูกนุ่ม โดยมีมาเฟียหนุ่มทาบทับอยู่เบื้องบน นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววความรักและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความโหยหาและแรงปรารถนาที่พร้อมจะหลอมรวมวิญญาณของทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียว"ฉันรักเธอ... ฟ้า รักเธอคนเดียวตลอดไป" เสียงกระซิบพร่าสั่นหวานล้ำดังชิดริมหู ก่อนที่ริมฝีปากร้อนจะประกบจูบกลีบนุ่มหยุ่นอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกผาย ปลุกเร้าอารมณ์ซาบซ่านให้พวยพุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อแก่นกายแกร่งเคลื่อนตัวรุกรานเข้าสู่ความอบอุ่นภายในอย่างลึกล้ำ แรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดไว้ก็ระเบิดออกเป็นจังหวะรักที่เร่าร้อนและดุเดือด ทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยความทะนุถนอม
แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องนอนริมทะเล ลมหายใจสม่ำเสมอและเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบา ๆ ขับกล่อมให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสงบสุขที่ เพียงฟ้า ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนานนับสามปีเธอนอนตะแคงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นของ อเล็กซานเดอร์ มือหนายังคงโอบกอดเอวบางไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเลือนหายไปในอากาศ ดวงตากลมโตทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางทบทวนภาพความทรงจำที่ค่อย ๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวสมองราวกับสายน้ำภาพวันเก่า ๆ ทั้งความสุข ความหวาดกลัว คราบน้ำตา และความเจ็บปวดจากการสูญเสีย... แม้ว่าร่องรอยแผลเป็นในอดีตจะยังคงหลงเหลืออยู่บนร่างกายและจิตใจ แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเธอหันมามองชายหนุ่มผู้ยอมคุกเข่าไถ่บาป ยอมทิ้งความหยิ่งทะนง และใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเยียวยาเธอ ความรู้สึกขุ่นเคืองหรือความแค้นเคืองใด ๆ ก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้นอเล็กซ์ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงการตื่นของคนในอ้อมแขน นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบก้มลงมองเธอด้วยความห่วงใยทันที "ตื่นแล้วเหรอ... ฟ้า เป็นยังไงบ้าง? ปวดหัวตรงไหนหรือเปล่า?"เพียงฟ้าส่ายหน้าช้า ๆ เธอยกมือเรียวขึ้นสัมผัสแก้มสากของมาเฟียหนุ่มแผ่วเบา
แสงจันทร์นวลส่องกระทบผืนผิวน้ำทะเลระยิบระยับลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านพักตากอากาศริมหาด บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าอุณหภูมิภายในห้องกลับอบอุ่นและกรุ่นไปด้วยไอปรารถนาอันรุ่มร้อนอเล็กโอบประคองร่างบอบบางของเพียงฟ้าไว้แนบอก ภายหลังจากความทรงจำที่เริ่มกลับคืนมา ทำให้แววตาของหญิงสาวในยามนี้เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน ความหวาดระแวงในอดีตมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความไว้วางใจและหัวใจที่มอบให้ชายหนุ่มผู้ยอมแปรเปลี่ยนความผิดบาปให้กลายเป็นความรักอันมั่นคงริมฝีปากร้อนผ่าวของมาเฟียหนุ่มพรมจูบซับหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มใสอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเคลื่อนลงมาประทับจูบกลีบนุ่มหยุ่นอย่างทะนุถนอม ราวกับต้องการย้ำเตือนว่าเธอคือหนึ่งเดียวในดวงใจ และเขาจะไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากอ้อมกอดนี้อีกตลอดกาล"ฟ้า... ขอบคุณที่ให้โอกาสฉันอีกครั้งนะ" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นกระซิบแผ่วเบาริมใบหู ก่อนที่สัมผัสจะเริ่มเข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหาเพียงฟ้าเผยอยิ้มรับ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านยามเมื่อมือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้า ปลุกเร้าความซา







