ตอนที่ 4 กรงขังแห่งความเกรี้ยวกราด

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ตามด้วยฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง เพียงฟ้าพยายามควบคุมลมหายใจของตัวเองให้สม่ำเสมอ แม้ว่าหัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึกยามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียง

อเล็กซานเดอร์รับรู้ได้ถึงการมาของคนแปลกหน้า ประสาทสัมผัสการได้ยินของเขาเฉียบคมขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ตั้งแต่วันที่สูญเสียการมองเห็น เสียงลมหายใจแผ่วเบาและกลิ่นอายที่แตกต่างไปจากพวกแม่บ้านหรือบอดี้การ์ด ทำให้เขารู้ทันทีว่านี่คือ "คนดูแลคนใหม่" ที่ลลิลส่งมาเพื่อปัดภาระ

"หูหนวกหรือไง ฉันบอกให้ออกไป!" อเล็กซ์ตวาดซ้ำด้วยน้ำเสียงก้าวร้าวและเยือกเย็น นัยน์ตาภายใต้ผ้าก๊อซสีขาวย่อมมองไม่เห็นอะไรเลย แต่มุมปากของเขาเหยียดยิ้มเยาะด้วยความดูแคลน "ส่งใครมาอีกละ เด็กฝึกงานเหรอ หรือพวกอยากได้เงินจนตัวสั่น คิดว่ามาดูแลคนพิการแล้วจะได้ส่วนบุญหรือไง ไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะสั่งให้คนโยนเธอลงมาจากชั้นสอง!"

คำขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจและความดิเถื่อนทำให้เพียงฟ้าชะงักไปเล็กน้อย เธอกำมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหวาดกลัวตีรวนขึ้นมาในอก แต่ภาพของแม่ที่นอนรอความช่วยเหลือและจดหมายเตือนเรื่องบ้านถูกยึดก็ผุดขึ้นมาเป็นเกราะคุ้มกันให้เธอกัดฟันสู้

"ดิฉันชื่อเพียงฟ้าค่ะ... เป็นผู้ดูแลคนใหม่ที่คุณลลิลส่งมา" หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น แม้จะเบาหวิวแต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้อเล็กซ์ได้ยิน

อเล็กซ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาตนเองและเหยียดหยามคนตรงหน้า "ผู้ดูแลเหรอ... หึ เธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่นั่นส่งมาเกะกะสายตา อย่ามาทำเป็นดัดจริตพูดจาเรียบร้อยกับฉัน ออกไปซะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าใคร... อ้อ ลืมไป ฉันมองไม่เห็นนี่หว่า แต่ได้กลิ่นสารเคมีถูก ๆ ของพวกเธอแล้วมันน่าสะอิดสะเอียน!"

ถ้อยคำเชือดเฉือนและดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมาจากปากของมาเฟียหนุ่มอย่างไม่ไว้หน้า อเล็กซ์หวังว่าความใจร้ายเหล่านี้จะไล่ตะردผู้หญิงคนนี้ให้พ้นไปเหมือนกับคนก่อน ๆ ที่ทนรับอารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาไม่ถึงวันก็ร้องไหกวิ่งหนีออกไป

แต่เพียงฟ้าไม่ใช่คนแบบนั้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสะกดกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอก้าวเข้าไปใกล้เตียงอีกนิดจนได้กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ

"ถ้าการอยู่ที่นี่แล้วมันทำให้คุณอเล็กซานเดอร์สบายใจขึ้น จะด่า จะไล่ หรือจะทำลายข้าวของ ดิฉันก็ยินดีรับฟังค่ะ..." เพียงฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มั่นคง "แต่ดิฉันมีหน้าที่ต้องดูแลคุณตามสัญญา และดิฉันก็มีความจำเป็นที่ต้องใช้เงินก้อนนี้ เพราะฉะนั้น... ต่อให้คุณจะขับไล่ยังไง ดิฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นค่ะ"

อเล็กซ์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะบนมุมปากหายวับไป ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวด้วยความหงุดหงิดจนผ้าห่มเลื่อนหลุด เขาใช้มือปัดป่ายโต๊ะข้างเตียงจนแก้วน้ำเซรามิกราคาแพงหล่นลงมาแตกกระจายเสียงดังสนั่น

"อวดดีนักนะ!" อเล็กซ์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อร่างกายไม่ยอมทำตามสั่ง ความอัดอั้นตันใจจึงระเบิดออกมาเป็นการทำลายล้าง "อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นก็อยู่ดูความสมเพชของฉันสิ!"

เพียงฟ้าสะดุ้งกับเศษแก้วที่กระเด็นเฉียดปลายเท้า แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหลังหนี เธอกลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเพื่อก้มลงเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายบนพื้น ท่ามกลางกรงขังแห่งความเกรี้ยวกราดนี้ หญิงสาวเลือกที่จะก้าวเข้าไปในดินแดนปีศาจด้วยความจำเป็นของชีวิต โดยไม่รู้เลยว่าความอดทนของเธอในวันนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของมาเฟียหนุ่มเริ่มสั่นคลอนในเวลาต่อมา