ตอนที่ 5 เสียงสะท้อนในความคิด

เศษแก้วเซรามิกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นพรมราคาแพงสะท้อนถึงอารมณ์ที่แหลกสลายและเดือดดาลของชายหนุ่มผู้เคยอยู่เหนือใคร อเล็กซานเดอร์หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยความโกรธปนความอัดอั้นตันใจที่ไม่อาจลุกขึ้นไปอาละวาดได้ดั่งใจนึก ความพิการชั่วคราวและโลกที่มืดบอดสนิทเปรียบเสมือนกรงขังที่ทรมานจิตใจของเขาให้แหลกละเอียดในทุก ๆ วินาที

"ใครสั่งให้เก็บ! ออกไปให้พ้นหน้าฉัน!" อเล็กซ์ตวาดลั่นห้องอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกุกกักบริเวณปลายเตียง เขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังก้มลงเก็บเศษแก้วที่เขาเพิ่งปัดตกไป ความรำคาญใจพุ่งพล่านจนเขาอยากจะคว้าอะไรก็ได้แถวนั้นมาปาใส่เพื่อไล่เธอให้พ้นไปเสีย

เพียงฟ้าชะงักมือเล็กน้อย เธอก้มหน้าเก็บเศษแก้วชิ้นสุดท้ายใส่ลงในถาดอย่างระมัดระวังโดยไม่ส่งเสียงร้องไห้หรือโต้เถียงกลับแม้แต่คำเดียว แม้ในใจจะหวาดกลัวจนมือไม้สั่น แต่บทเรียนจากความยากลำบากในชีวิตสอนให้เธอรู้ว่า การปะทะกับคนอารมณ์ร้อนมีแต่จะทำให้เรื่องแย่ลง

หญิงสาวค่อย ๆ วางถาดเศษแก้วลงบนโต๊ะมุมห้อง จากนั้นเธอก็เดินกลับมาที่ข้างเตียงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นุ่มนวลราวกับสายลมที่พัดผ่านความร้อนรุ่ม

"ถ้าการทำลายข้าวของมันช่วยให้คุณอเล็กซานเดอร์ระบายความหงุดหงิดในใจออกไปได้บ้าง คุณก็ทำเถอะค่ะ... แต่ดิฉันขอร้องว่าอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะคะ เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ต้องเจ็บปวดกับร่างกายที่พิการนี้ ก็คือตัวคุณเอง ไม่ใช่คนอื่น"

สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมห้องพักวีไอพีทันที

อเล็กซ์ที่กำลังจะอ้าปากด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรงกลับต้องชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธค่อย ๆ คลายลง นัยน์ตาภายใต้ผ้าก๊อซสีขาวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย แม้เขาจะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่ "น้ำเสียง" และ "คำพูด" ของหญิงสาวกลับแทรกซึมผ่านกำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาชนเข้ากับความรู้สึกนึกคิดลึก ๆ ของเขาอย่างจัง

ไม่มีคำปลอบโยนที่ดัดจริต ไม่มีท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่นแบบที่คนอื่น ๆ เป็น และไม่มีความรังเกียจเจือปนเหมือนแววตาของลลิล... สิ่งที่เขาสัมผัสได้จากน้ำเสียงของเพียงฟ้าคือความจริงใจและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

"เธอ... กล้าดีมากนะที่มาสอนสั่งฉัน" อเล็กซ์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา แม้ความเกรี้ยวกราดจะลดระดับลงไปมากแต่ฟอร์มของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังค้ำคออยู่

"ดิฉันไม่ได้สอนค่ะ ดิฉันแค่พูดความจริง" เพียงฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ เธอหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นที่เตรียมไว้ขึ้นมา แล้วเอื้อมมือไปแตะที่แขนแกร่งของเขาอย่างเบามือที่สุด "ดิฉันขออนุญาตเช็ดตัวให้นะคะ ร่างกายคุณมีเหงื่อออกมาก เดี๋ยวจะไม่สบายเอา"

ครั้งแรกที่ผิวสัมผัสจากปลายนิ้วอุ่น ๆ ของเธอแตะลงบนผิวหนัง อเล็กซ์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อต เขาตั้งท่าจะสะบัดแขนหนีตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากมือคู่นั้นกลับทำให้เขานิ่งง้างไป

ความมืดมิดรอบตัวราวกับถูกเจือจางลงด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบาและลมหายใจอุ่น ๆ ของผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ อเล็กซ์เม้มริมฝีปากแน่น ปล่อยให้ร่างบางทำหน้าที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้อย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีคำด่าทอหลุดออกมาจากปากของเขาอีกเลยตลอดช่วงบ่ายนั้น

เสียงสะท้อนแห่งความห่วงใยในความมืดมิด เริ่มกัดเซาะหัวใจที่ด้านชาของมาเฟียหนุ่มทีละน้อย โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปิดกั้นโลกภายนอก กำลังถูกหลอมละลายด้วยความอ่อนโยนของผู้หญิงที่เขารังเกียจในคราบของ "คนดูแล" คนนี้เสียแล้ว