Library
Search
Home / Romance / Mahal kita, Kuya / Kabanata 26

Share

Kabanata 26

Author: Chelle
last update Last Updated: 2025-11-09 23:44:36

Date

Amara

Nasa harap na ng bahay namin ang magarang itim na sasakyan ni Tristan.

Nakita kong nakasandal sa pinto ng sasakyan si Tristan. Naka-black long sleeves siya ngayon simple pero napaka-elegante niyang tignan.

Nang makita niya ako, bahagya siyang ngumiti at umayos ng pagtayo.

"You're late, Miss Beautiful," sabi nito na may ngiti sa labi. Namula ako ng bahagya sa papuri nito.

"Hindi kasi ako sure kung totoo 'to. Para kasing panaginip lang," natatawa kong sabi.

"Then consider it a good dream. Let's go." Pinagbuksan niya ako ng pinto bago lumipat sa kabila at sumakay na rin.

Kabado ako at hindi mapakali sa kinauupuan ko. First time kasi naming mag-date at ngayon pa lang kinikilig na ako ng sobra.

At the Restaurant.

Dinala ako ni Tristan sa isang tahimik na rooftop restaurant na overlooking ang city lights.

"Ang ganda dito," bulong ko. Nagniningning ang mga mata kong inilibot ang paningin sa paligid.

May soft music pa at warm lighting. Sa mesa naman namin, may isang kan
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Previous Chapter Next Chapter
Locked Chapter

Latest chapter

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 94

    Pag-amin ni Amelia Amara Pov Nahihiwagaan ako sa kinikilos ng ginang. Curious rin ako sa gusto niyang sabihin sa akin. Gusto ko siyang tanungin kapag dumadalaw siya dito, kaso nauuna ang hiya ko. Mas madalas na rin siyang mamasyal at mas marami pang pasalubong ang binibigay niya sa amin ng kambal. Pati ako, kasama na rin sa mga binibilhan niya ng gamit. Nagsimula noong na-ospital ang isa kong anak, ay mas madalas na siyang namamasyal dito, halos dito na matulog kung malawak lang dito, baka nakitulog na rin siya. Minsan, may mga dala siyang first aid kit kapag may nangyaring something ulit sa anak ko. Kaya laking pasasalamat ko sa kanya. Nahihiya man ako ay tinatanggap ko pa rin dahil blessings iyon. Naalala ko pa ang sabi ni Lola, kapag may nagbigay ng kahit ano, kukunin ko raw wag tanggihan dahil blessings rin iyon. Ayaw mo man o hindi, mas mabuting tanggapin na lang daw. Tahimik ang hapon na iyon at nakahiga kaming tatlo sa manipis na kutson sa sala. Nakabukas ang pinto para

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 93

    DNA test result Amelia Pov Kaya kinabukasan, nagtungo ako sa opisina ng doktor sa bayan. May appointment na ako sa kanya. Kamag-anak rin namin ito, kaya nagtaka nang tumawag ako sa kanya.Isang linggo ang lumipas pagkatapos ng sinagawang DNA test namin ni Amara. Lihim kong pinahid ang ilang bulak sa kutsarang ginamit niya at sa basong ininuman niya noong namasyal ulit ako sa bahay niya.Kung anuman ang resulta ay tatanggapin ko. Pero hindi pa rin ako titigil hangga't hindi ko nakikita ang asawa't anak ko.Nandito akong muli para kunin ang resulta ng DNA test na sa Manila pa nila ginawa.Nanginginig ang kamay kong nakahawak sa sobre. Parang ayaw kong buksan dahil natatakot ako sa resulta. Parang kapag binuksan ko ay wala nang atrasan at walang bawian."Ate Amelia, naka-verify na po ang resulta," sabi ng pinsan kong doktor, mahinahon na may ngiti sa labi.Huminga ako nang malalim. This is it. Kaya ko 'to. Positive o Negative, ayos lang. Sanay na ako."Ano ang resulta para hindi ko na

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 92

    Mga Palatandaan Amara Pov Hindi ko agad napansin ang mga maliliit na bagay na palatandaan na halos magkapareho kami ng galaw ng ginang. Kung paano pareho kaming humawak ng tasa sa kaliwang kamay, at ang hinlalaki ay nasa gilid. Kung paano pareho kaming tahimik kapag nasasaktan, imbes na magreklamo, ay hinayaan na lang dahil lilipas rin naman. Kung paano si Ma'am Amelia ay laging napapatingin sa akin na parang may hinahanap sa mukha ko. Siguro mga palatandaan na gusto niyang makita sa mukha ko. At ganoon din ako sa kanya. Naisip ko ang kwento ni Aling Leti na bata pa lang ang anak niya nang mawala sa kanya. Kaya paano niya malalaman na anak niya ang isang dalaga kung hindi pa pala niya ito nakitang lumaki kasama siya? Isang hapon, habang nagpapadede ako sa isa kong anak, ay nakataas ang laylayan ng suot kong blouse. Napatitig ang ginang sa tagiliran ko dahil mayroon akong balat doon. Hindi ko na lang iyon pinansin pa. At nang maramdaman kong nagpoop ang anak ko, hinayaa

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 91

    Isang taonTristan PovIsang taon mahigit na mula nang tuluyang mawala si Amara sa aking mundo.Walang paalam, walang bakas kung saan siya nagtungo, walang kahit anong pwedeng kapitan at kahit man lang sana lugar kung saan siya nagtago. Wala.At kahit sinasabi ng lahat na "sumuko ka na,"hindi ko pa rin magawa. Dahil narinig ko sa madrasta ko na ampon lang niya si Amara.Hindi nila alam noon na umuwi ako ng mansion. Narinig ko silang mag-asawa na nagkukwentuhan sa kusina. At ang nakakainis pa ay gusto nilang ilihim ang pagkatao ni Amara, hanggang sa mawala sila sa mundo.Oo, kinasal na silang dalawa! Nang hindi man lang nila itinatama ang pagkakamali nilang ginawa kay Amara. Na sana sinabi nilang hindi kami magiging magkapatid dahil hindi naman pala anak ng babaing iyon si Amara.Pero sa bandang huli ay gusto naman aminin ng madrasta ko kay Amara ang totoo pero ang sabi ng ama ko. Aminin man niya o hindi na hindi niya anak si Amara ay sa mata ng tao anak pa rin niya dahil nga ampon ni

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 90

    Eating with Amelia Amara POV "Kumain na po tayo, Ma'am Amelia, habang tulog pa ang mga anak ko. Sana po magustuhan mo ang ulam na luto ko," nahihiya kong sabi. Nahiya rin ako kasi konti lang ang gamit kong pangkusina. Sana hindi siya maarte dahil may kalumaan na ang gamit ko. Buti na lang bago ang plato at kutsara, kaya di gaanong nakakahiya. "Don't worry, iha, hindi ako maarte sa pagkain," ngiti nito at lumapit na siya agad sa mesa. Humingi na muna kami ng pasasalamat sa Diyos bago kami nagsimulang kumain. Nakatingin ako sa kanya habang sumusubo ng ulam. Pinapanalangin ko na sana magustuhan niya ang luto ko. Ngumunguya ito at marahang tumango-tango. Tapos sumubo ulit ng adobong manok. Mukhang nagustuhan niya ang luto ko dahil magana na itong kumakain at hindi na niya ako kinausap pa. Kaya kumain na rin ako. Lihim akong napangiti ng makita kong magana siya sa pagkain. Mukhang hindi kumain ng ilang buwan. "My God! I'm so full!" bulalas niya na ikinatawa ko. "Masaya po ako dah

  • Mahal kita, Kuya   Kabanata 89

    Panauhin Amara Pov Magaan ang loob ko sa ginang at parang hinahanap ng puso ko. Gusto ko ulit siyang makita, kaso nahiya naman ako magsabi sa kanya na bisitahin niya ako. Kinuha kasi niya ang numero ko. Pero hanggang ngayon, hindi pa naman siya nag-message sa akin. Iba ang pakiramdam ko, parang sabik na hindi ko mawari. Isang buwan na ang nakalipas mula nang manganak ako. May dumating na mga gatas, pampers, at iba pa. Sabi ng lalaki, galing daw iyon sa hacienda, ipinamimigay nila para sa akin. Laking pasasalamat ko dahil nakakatipid na ako sa gastusin. Gusto ko na ngang magtinda ulit ng fishballs, kaso hindi na pwede ngayon dahil dalawa na ang anak ko. Hindi kasi siya agad bumalik kinabukasan noong namasyal siya dito kasama ang dalawang midwife na nagpaanak sa akin. Binisita nila ang kambal at check-up na rin nila ang kambal. Sila na ang pumunta dito dahil sa utos daw ni ma'am Amelia. Nahiya ako bigla sa kanila dahil nakaabala pa ako. Parang naramdaman ko na ayaw niyang magmuk

More Chapters

You may also like

Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status