Kabanata 2

Insulted

Amara

"Lola, mauna na po ako. May pagkain ka na pong niluto ko mamayang tanghalian. Inumin mo na muna ang gamot mo bago ako pumasok na sa trabaho," sabi ko sa Lola ko.

"Nakakalakad at kaya ko pa ang sarili ko, apo. Hayaan mo na ako dito. Kaya ko na ang magluto ng sarili kong pagkain. Ano ka ba, ginagawa mo akong lumpo araw-araw," sita niya sa akin.

"Ayoko lang kasi na mapagod ka, Lola. Alam mo naman po na ikaw na lang ang karamay ko sa buhay. Kaya hayaan mo na ako sa ginagawa ko sa iyo, Lola," yakap ko sa kanya.

"Ano pa nga ba ang magagawa ko, ang kulit mong bata ka!" ngiti naman ni Lola.

Nang maasikaso ko na ang Lola ko, ay nagmadali na ako dahil gusto ko ay maaga akong pumasok sa trabaho.

Baka mainis na naman ang boss ko dahil mali-mali ang ginawa kong trabaho kahapon. Ang sungit pa naman ng lalaking iyon.

Kung gaano kasarap ang labi niya, ganoon rin ka pasmado. "Bwesit ka, Tristan!" sambit ko.

"Alis na ako, Lola, love you po!" lambing ko at humalik na muna ako bago umalis sa simpleng bahay namin.

Sana wala pa sa opisina ang masungit kong boss. Pero hindi ako papatalo, kailangan ko lang muna magpakabait ngayon dahil baguhan pa lang ako!

Kamalas-malas naman dahil sabay pa kaming dumating sa opisina. Mas nauna lang ako ng kunti sa kanya.

Ginawa ko na 'yung pang-umagang routine ko sa opisina. Ang gumawa ng kape. Nilapag ko na rin sa lamesa nito ang mga importanteng dokumento na pipirmahan niya.

"Good morning, sir. May meetings ka po sa Chinese restaurant sa Manila mamayang lunch meeting. At meeting kay Miss Thompson around 3pm ng hapon. For dinner appointment naman ay si Mr. Bergaza, " pagbibigay-alam ko sa kanya.

"That's all?" tanong nito.

"That's all for today, sir. Free ka bukas, wala kang schedule sa labas. Pero online meeting meron po, 10 am ng umaga at 2 pm sa hapon. I'll check properly later, baka may nakaligtaan ako,"

Habang nagsasalita ako ay matiim naman itong nakatitig sa akin. Nakakailang, pero kailangan kong huwag magpakita ng anumang emosyon at baka kung ano na naman ang sasabihin nito.

"Check properly? Hindi ba dapat na-check mo na ang lahat bago ako kausapin? Sinasadya mo ba para lang mapalapit ka sa akin?" malamig na sabi nito na may halong pang-uuyam.

"Yes sir, there's nothing wrong with checking things. Ako pa rin naman ang may kasalanan kapag may nakaligtaan ako. Besides, mga importante ang una kong ni-report sa iyo, sir," seryosong sagot ko.

Dapat palaging may composure sa sarili, tahimik pero kailangan kong maging malakas at palaban basta tama. Kailangan kong magtimpi para hindi ko siya masagot. Pero minsan, hindi ko maiwasang sagutin ito.

"Hindi ba dapat lahat at ako na ang bahalang magkansela? Sino ba ang boss sa ating dalawa?" galit na sabi nito.

Heto na naman ang nakakatakot nitong boses. Ang nakakatakot nitong mga mata kapag galit.

"Sorry po, sir," sabi ko na lang para hindi lumaki pa ang sagutan namin.

"Sorry? Tomorrow, sorry again? And what have I gained from your sorry? Ayusin mo ang trabaho mo dahil kapag ako nagalit, hindi ako magdadalawang isip na tanggalin ka sa trabaho mo!" sigaw nito.

Pati mga panga nito nag-igtingan sa galit. Hindi na lang ako nagsalita at bumalik na sa desk ko.

Tahimik na ang buong opisina, maliban sa mahihinang tunog ng mga daliri ko na nagtitipa sa keyboard. Mabuti na iyong tahimik para walang gulo.

Ilang beses ko nang binasa ang parehong dokumento, sinusubukan kong 'wag magkamali sa spelling, sa formatting, o kahit sa spacing lang dahil alam ko na kapag nagkamali ako, siguradong may mangyayari na naman. Bwesit siya, napaka-perfectionist!

"Miss Sarmiento."

'My God! Ano na naman ba ang nagawa kong mali!' inis na sigaw ng utak ko.

Napahinto ako sa pagtitipa sa keyboard ng computer ko. Kinilabutan ako sa boses na iyon, mababang tono pero matalim, parang palaging may dalang problema.

Naramdaman ko agad ang kaba at paninikip ng dibdib ko. Huminga ako nang malalim bago tumingin sa boss ko.

No wonder na kinatatakutan ng buong departamento ang boss namin dahil boses pa lang, manginginig ka na sa takot.

Nakatayo na ito sa harap ng desk ko, suot ang itim na suit na parang ito na lang ang suit na perpekto sa kanya. Hawak nito ang folder na kanina ko pa ipinasa sa kanya.

"Anong tawag mo rito?" malamig nitong tanong habang itinaas ang dokumentong hawak.

"R-Report po, sir. 'Yong summary ng..."

"Summary? Ito ba ang tinatawag mong summary, Miss Sarmiento, ay may mali sa apat na petsa at tatlong figures?"

Napalunok ako. Ilang beses ko kayang ni-revise iyon. Mali pa rin?

"Tatlong oras kang nagtagal dito, pero kahit basic data hindi mo pa rin nakuha nang tama," bulyaw nito.

Napapikit at namutla ako sa sigaw nito. "Sir, pasensya na po, ilang ulit ko namang binasa at inisa-isa ang mga nakasulat diyan. Hindi ko napansin na may mali pala. A-At baka mali lang ang pagkakabasa mo at..." natigilan ako nang putulin niya ang paliwanag ko.

"Mali? Mali ako ng pagkakabasa, gano'n ba?" mainit na naman ang ulo nito.

Lumapit ito sa desk ko, mabagal pero mabigat ang bawat hakbang. Nataranta ako sa takot na baka tuluyan na niya akong sisantehin.

"Hindi mo na nga napansin, ako pa ang sinisi mo. Kaya nga hindi ka umaangat, Miss Sarmiento, dahil sa ganyang katwiran mo. Ang trabaho rito ay hindi puro 'baka' o 'hindi ko napansin.' Kung hindi ka sigurado, ayusin mo. Hindi ka nandito para mag-try lang. Nandito ka para magtrabaho. Para saan pa ang pinag-aralan mo kung wala ka namang alam!" insulto niya sa akin.

Namula ang mukha ko sa sinabi nito. Ramdam ko ang init ng aking mukha habang pinipigilan ko ang sarili kong mapaluha.

"Opo, sir. Pasensya na," mahinang sagot ko.

Tahimik. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng aircon at ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero sa kabila ng galit nito, may kung anong bigat sa paraan ng pagkakatitig ni Tristan sa akin, parang hindi lang ito inis, kundi may halo na kung anong bagay na hindi ko maipaliwanag.