Kabanata 3

Scolded

Amara

Wala na akong nagawa kundi itigil na muna ang trabaho ko at unahin ang pinapagawa ng maarteng lalaking 'to.

Pakiramdam ko talaga sinasadya nitong inisin ang bawat umaga ko. Alam ko talagang maayos na ang ginawa kong report.

"Gumawa ka ng bagong report, Miss Sarmiento. I want it on my desk in thirty minutes," malamig nitong sabi bago lumakad papunta sa opisina nito.

Lihim kong naikuyom ang mga kamao ko sa inis. Kung hindi ko lang talaga ito boss, baka kanina ko pa ito nasigawan.

Pero bago ito tuluyang pumasok, saglit itong lumingon. "At this time, make sure you're not wasting my time." Umirap pa talaga ang damuhong ito.

Pagkaalis ng boss ko, saka lang ako nakahinga ng maluwag. Naisuntok ko pa sa hangin ang nakakuyom kong kamao sa inis.

"Whooaah!" inis na buga ko sa hangin.

Ilang beses na akong napagalitan ni Tristan, hindi ko na rin mabilang iyon.

Pero tuwing nangyayari iyon, laging pareho ang epekto niya sa akin, takot, kaba, at 'yung kakaibang init na ayaw kong pansinin.

Habang nagre-retype ako ng report, nanginginig ang mga daliri ko, takot na magkamali ulit. Ano ba 'tong lalaking 'to? Akala mo kung sinong magaling, wala namang puso.

Pero may napansin ako sa kanya, bakit parang may kakaibang titig ito na hindi ko makalimutan? Kakaiba ang paraan ng titig nito na naghahatid ng kilabot sa buo kong katawan.

Makalipas ang halos tatlumpung minuto, kumatok na ako agad sa pinto ng opisina ni Tristan. "Sir, nandito na po 'yung revised report ko."

"Pasok!" malamig pa rin ang boses.

Pagpasok ko, amoy agad ng kape at ang mamahaling cologne nito ang sumalubong sa ilong ko. Amoy na pamilyar sa akin, na kahit itanggi ko, kinahanap-hanap ko pa rin ang amoy nito.

Nilapag ko na sa mesa nito ang papel. "Ito na po, sir."

Nananalangin ako ng tahimik habang nakatingin sa boss ko. Tahimik si Tristan habang binabasa ang report. Ilang segundo lang, pero parang oras na sa akin.

Ramdam ko ang bawat tiklop ng kilay nito, bawat paghinga, at ang tahimik na tensyon sa pagitan namin. Ano na naman kaya ang iniisip na ipapagawa sa akin?

Hanggang sa biglang tumigil ito at tumingin sa akin. Napaigtad ako ng magtama ang aming mga mata.

"Much better," maikli nitong sabi.

Hindi ko na napigilang mapangiti nang bahagya. "Thank you po..."

"Pero hindi pa rin ito sapat."

Nalaglag ang panga ko at nawala agad ang ngiti ko sa labi. Bwesit ka talagang lalaki ka!

"Sir?"

Tumayo ito mula sa swivel chair niya at lumapit sa akin. "You're too careful, Miss Sarmiento. Lahat ng ginagawa mo, may takot. That's not how you survive in this company."

So nararamdaman rin pala nito ang nararamdaman kong takot sa kanya, takot na magkamaling muli, takot na baka mabulyawan na naman ako, at higit sa lahat, takot na baka masesante na ako ng tuluyan.

Pinilit kong tumingin nang diretso sa kanya. "Ginagawa ko lang po ang trabaho ko, sir."

"Hindi," mabilis nitong tugon. "Ginagawa mo lang 'yung safe version ng trabaho mo."

Napalunok ako at gusto ko na talagang sagutin ito. "Bakit parang kasalanan ko na matakot sa'yo, sir? Ikaw ba naman ang masigawan, mapagalitan, at halos ipahiya mo na ako sa board members? At araw-araw niyo po akong pinapagalitan at sinisigawan. Wala na nga akong nagagawang tama sa paningin niyo po, sir. Kaya what do you expect po?"

Natahimik si Tristan. Ilang segundo bago ito nagsalita muli, sa mababang tono na halos hindi ko na marinig. "Hindi kita pinapagalitan dahil gusto kong takutin ka, Amara."

Nanlaki ang aking mga mata. "A... Amara?" Unang beses niya akong tawagin sa aking pangalan nang walang 'Miss Sarmiento.' Hindi kaya ito lalagnatin?

Pero masarap sa pandinig ko ang pagbigkas nito sa pangalan ko. Sumikdo ang puso ko sa kakaibang kiliti at kilig.

Lumapit pa ito na halos isang dipa na lang ang pagitan namin. "Ginagawa ko 'to dahil gusto ko na matuto ka. Dahil ayokong masayang ka. Matalino ka kaya alam mo ang ibig kong sabihin."

Hindi naman ako nakasagot sa sinabi nito. Parang biglang nawala ang bigat ng atmosphere sa paligid, napalitan ng kakaibang tensyon.

Ang init ng titig ni Tristan sa akin ay parang sumusunog sa balat ko. Hindi ko alam kung galit pa ba ito o may ibang dahilan.

"Sir..." mahina kong sabi na halos pabulong na lang. "Kung gusto niyo po akong matuto... pwede namang hindi ganito kabigat o lagi nakasigaw, 'di ba? Lagi akong natataranta kapag nagagalit ka na po." Sabay yuko ng ulo ko.

Tinitigan niya ako nang matagal, parang may pinipigilan na ayaw sabihin. "Kung alam mo lang, Amara..."

Naputol ang sasabihin nito, saka biglang umiwas ng tingin. "Bumalik ka na sa desk mo."

Gusto ko sanang magtanong kung ano sana ang sasabihin nito. Kung bakit bigla na lang nag-iba ang tono nito. Pero alam kong wala akong makukuhang sagot at hindi pa ito ang tamang oras.

Lumabas na ako ng opisina nito, dala ang pinaghalong pagod, takot, at isang bagay na mas mahirap pang ipaliwanag. 'Yung tibok ng puso ko na hindi mapakali sa bawat salitang binitiwan ni Tristan kanina.

Pagbalik ko sa mesa, hindi ko mapigilang sumulyap sa salaming pader ng opisina nito. Nakita kong nakaupo pa rin si Tristan, hawak ang report ko kanina, pero hindi nito binabasa. Nakatingin lang ito sa papel na parang may iniisip na malalim nakatulala kasi ito.

At doon ko na-realize na hindi lang ako ang na-tense kanina pati rin ito.

Pareho kaming bihag ng tensyon na hindi namin kayang pangalanan, isang tahimik na labanan sa pagitan ng propesyon at damdamin na unti- unting kumikilos sa ilalim ng malamig na hangin ng opisina.

Umiwas na ako ng tingin baka makita pa niya akong tinitignan ko siya ng palihim. Baka magsabi na naman ng ikakasakit ng damdamin ko.