Kabanata 4

Overnight

Amara

Sobrang busy ko sa trabaho. Ang daming pinagawa sa akin ng boss ko. Hapon na, hindi ko pa rin nakalahati ang report na ginawa ko.

Nagugutom na rin ako. Next time magbaon na ako ng pagkain ko para hindi na ako lalabas pa.

Kailangan kong tawagan ang Lola ko para ipaalam na gagabihin ako ng uwi mamaya.

*Phone call*

"Hello, apo ko."

"Hello, Lola. Baka po gabihin ako ng uwi mamaya. Huwag mo na po akong hintayin, La. May susi naman po ako. Paki-lock ng mabuti ang mga bintana at pintuan, ah. Kumain ka na rin po, damihan mo ang kumain, okay po?" malambing na bilin ko sa aking Lola.

"Kaya ko na ang sarili ko. Alam ko ang ginagawa ko, apo. Ginawa mo na naman akong bata!" Napangiti ako dahil nagsungit na naman ito.

"Oo na, Lola. Nagsungit ka na naman po. Sige na po. Ba-bye na po. Love you!" Huminga ako ng malalim bago pinagpatuloy ang ginagawa ko.

Nagulat pa ako sa pagtikhim ng boss ko sa di kalayuan dito sa desk ko. Nakikinig kaya ito sa usapan namin ni Lola?

Tsk! Chismoso!

Tahimik ang buong opisina nang hapon na 'yon. Isa-isa nang nagsiuwian ang mga empleyado, maliban sa akin at kay Tristan. Naiwan na lang ang ilaw mula sa opisina ni Tristan at sa mesa ko.

Marami pa ring mali sa mga dokumentong binasa ko buong araw, halos mahulog na sa mesa ko dahil sa dami ng pinarepaso ni Tristan, ang perfectionist kong boss.

Kilala ito sa pagiging perfectionist at walang pasensya kahit sa maliit na pagkakamali lang. Kaya doon ako sobrang naiinis sa kanya.

"Miss Sarmiento," malamig na boses mula sa loob ng opisina. "Pumunta ka nga rito saglit."

Napakurap ako sa gulat. Patay. Boses pa lang nito, alam ko nang may mali. Pumasok na ako agad, dala ang folder na huli kong inayos. Baka sisigaw na naman.

"Sir?" maingat kong tanong.

Tinaas ni Tristan ang isang papel. "Ano 'to? You missed the third page of the report. I told you, every page matters!" Sabay tilapon nito sa harapan ko ang hawak na papel.

Nataranta ako sa ginawa nito. Tila puputok na ang ugat sa sentido nito sa galit.

"Pasensya na po, sir. Nagmamadali kasi akong ipasa kanina dahil..." napatigil ako sa pagsasalita ng magsalita agad ito.

"Always excuses," putol ni Tristan. "Hindi ako nagbabayad para sa palusot mo, Miss Sarmiento. I need precision. Hindi pwedeng sabihin na 'pwede na ito.'"

Nanuyo ang lalamunan ko. "I'll gonna fix it right away, sir."

"Good. Dahil kailangan ko 'yan bago ako umalis."

Sinilip nito ang suot na relo. "Which, apparently, won't be soon, thanks to you," sarcastic nitong sabi.

Tinablan ako ng hiya at inis. Siraulo ka, Tristan!

Bakit ba parang ako lagi ang mali kahit hindi naman gano'n kalala? Ano na naman ba ang kalokohan ng boss kong ito?

Pagkatapos kong pulutin ang papel na tinapon nito ay lumabas na ako sa opisina, halos mariin kong tinipa ang keyboard dahil sa pagkayamot.

"Hindi pwedeng sabihin na 'pwede na ito,'" mahina kong bulong. "Eh siya nga minsan late magpirma, gusto perfect ako palagi. Nakakainis ka!"

Nakarinig ako ng bahagyang kaluskos mula sa pinto, si Tristan, nakasandal ito sa doorframe, nakakunot ang noo.

Chismoso talaga.

"Did you just say something, Miss Sarmiento?"

Mabilis akong ngumiti. "W-wala po, sir! Keyboard sound lang 'yon."

Tumikhim si Tristan, tsaka bumalik sa mesa nito. Pero may bahagyang ngisi sa gilid ng kanyang labi, parang narinig nito ang sinabi ko.

Makalipas ang ilang oras, halos gabi na. Tahimik na ang buong building. Ang tanging tunog ay ang click ng mouse na gamit ko at ang tunog ng printer.

"Finally..." bulong ko habang inaayos ang bagong report.

Inilagay ko sa folder, nilagyan ng label para maayos bago pumasok muli sa opisina ni Tristan.

Natigilan ako. Wala nang ilaw sa loob maliban sa desk lamp. Si Tristan ay nakasandal sa upuan nito, nakapikit na at halatang pagod.

'Tulugan sa opisina, huh?'

Bahagya akong ngumiti, pero tinakpan ko agad ng propesyonal na mukha.

"Sir," mahina kong tawag. "Ito na po 'yong revised file..." napatalon pa ako sa gulat ng dumilat ang mga mata nito.

"It's done?" tanong nito na medyo groggy pa siya.

"Yes, sir. Na-check ko na rin lahat, may digital copy na rin sa drive, po."

Tumahimik ito saglit, parang nag-aalangan pa sa sinabi ko.

"Magaling. But since it's already past ten, I think you'll have to stay for the client meeting early tomorrow," anunsyo nito.

"H-ha? Sir, hindi pa ba puwedeng..."

"Wala nang uwian, Miss Sarmiento. May presentation sa umaga 7:30am, at gusto kong ikaw ang mag-aayos ng visuals. Unless gusto mong magising ng 4am para bumalik dito."

Napatingin ako sa kanya, bahagyang namula ang mukha ko sa inis.

"Anong magagawa ko, di ba wala? At Sir, kahit naman matulog ako rito, 4am pa rin ako gigising, di ba? Para sa trabaho ko, no choice ako!" inis na sabi ko.

"Good. Then we understand each other."

Ngumisi ito ng pasimple, tsaka bumalik na ang paningin sa laptop.

Mayat-maya habang inaayos ko ang mga papel, biglang umulan nang malakas sa labas. May hangin pang pumasok sa bintana, kaya napaigtad ako sa gulat.

"Ay!"

Biglang napunta ang atensyon ni Tristan sa akin.

"Careful."

Lumapit ito at isinara ang bintana sa likod ko. Sobrang lapit namin sa isa't isa na halos maramdaman ko na ang hininga nito sa batok ko.

Tahimik at ramdam ang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Naamoy ko na naman ang mamahalin nitong pabango, 'yong tipong hindi malakas pero tumatatak at humahatak.

"B-Bumalik ka na sa trabaho mo, sir. Ako na ang bahala dito," sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili.

"Don't mess it up this time."

"Hindi ko na uulitin, sir," sagot ko. Pero may bahagyang ngiti sa boses ko.

Lumipas pa ang mga oras. Alas-dose na ng hatinggabi. Pareho na kaming antok na antok pero walang gustong sumuko.

Napayuko na ako sa harapan ng laptop, halos pumikit na sa sobrang antok. Si Tristan naman ay tahimik lang na nakatingin sa akin, hindi na masyadong nagsusungit.

"Miss Sarmiento," sabi nito sa wakas.

"You did well today. Despite the chaos."

Napaangat ang ulo ko bigla. "Po? Did you just... compliment me, sir?"

"Don't get used to it," mabilis na sagot nito, pero halatang napangiti rin.

Ngumisi ako pabalik. "Too late, narinig ko na, sir."

Natahimik na kaming dalawa pagkatapos noon, pero iba na ang hangin sa pagitan namin.

Hindi na lang basta CEO at secretary, may kakaibang init sa mga tinginan naming dalawa.

Habang walang tigil pa rin ang ulan sa labas, pareho kaming nagpatuloy sa trabaho, hanggang ang inis ay napalitan ng kakaibang koneksyon na hindi namin inaasahan.