CHAPTER 1( FIRST TIME IN MANILA)

Arabella POV.

Nagulat ako nang magising dahil sa marahang pagsundot ni Mama gamit ang kanyang paa.

“Ara, gumising ka na! Mamayang hapon na ang flight mo papuntang Manila, hindi ba?” sigaw niya.

Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at napangiwi dahil sa antok na bumabalot pa rin sa akin.

“Mamasukan ka lang bilang kasambahay sa Manila, kung makatulog ka naman akala mo wala kang lakad. Baka mauna pang magising ang magiging amo mo kaysa sa'yo,” dagdag pa niya.

“Mama naman!” reklamo ko habang inuunat ang aking katawan.

Tuluyan akong bumangon mula sa higaan.

“Maligo ka na. Maya-maya lang ay darating na ang tita mo,” saad niya bago lumabas ng aking silid.

“Opo, Ma,” sagot ko.

Nang maisara niya ang pinto, napabuntong-hininga ako.

Tumayo ako at nagtungo sa banyo upang maligo. Kagabi pa lamang ay nakapag-impake na ako ng aking mga gamit. Maayos nang nakalagay ang aking mga damit sa lumang maletang dadalhin ko sa aking pag-alis. Ilang oras na lamang at tuluyan ko nang iiwan ang Mindanao.

Dala ko ang pangarap na makapagtapos ng pag-aaral habang nagtatrabaho bilang kasambahay sa Maynila. Hindi man madali ang landas na tatahakin ko, handa akong magsakripisyo para sa kinabukasang matagal ko nang pinapangarap.

Napatingin ako sa aking maleta at muling napabuntong-hininga.

Excited akong maranasan ang bagong buhay na naghihintay sa akin sa Maynila, ngunit hindi ko rin maikakaila ang kaba na unti-unting sumisikip sa aking dibdib.

Sa unang pagkakataon, lalayo ako sa aking pamilya at sa lugar na aking kinalakihan.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin doon.

Hindi ko alam kung magiging mabait ba ang magiging amo ko o kung kakayanin ko ang mga pagsubok na haharapin ko.

Ngunit isang bagay ang sigurado.

Gagawin ko ang lahat upang matupad ang aking mga pangarap.

Kaya kahit may takot at pangamba sa aking puso, pinili kong ngumiti.

Ito ang simula ng panibagong kabanata ng aking buhay, at handa akong harapin ang anumang kapalarang naghihintay sa akin sa Maynila.

Matapos kong maligo, isinuot ko ang aking simpleng damit—isang fitted jeans at crop top, kasama ang hindi na gaanong bagong pares ng sapatos. Hinayaan ko lamang na nakalugay ang aking mahabang buhok na maayos na bumabagsak sa aking likod.

Alam kong hindi ako iyong tipong napapalingon ang lahat dahil sa ganda. Hindi rin ako gaanong katangkaran. Ngunit bumabawi naman ang aking maitim at makapal na buhok na madalas ay pinupuri ng iba..

Humarap ako sa salamin at marahang ngumiti.

“Ang ganda mo talaga, self,” bulong ko sa sarili.

Ngunit bigla akong napangiwi nang may malakas na bumatok sa ulo ko.

“Magising ka na, Ate!” natatawang sabi ng isang pamilyar na boses.

Agad akong lumingon at nakita ang nakababata kong kapatid na si Lian.

Binatukan ko rin siya pabalik.

“Ate mo 'ko.”

Napahawak siya sa ulo niya at akmang gaganti, ngunit agad ko siyang pinangdilatan ng mata kaya napaatras siya.

Hindi nagtagal ay dumating na si Tita.

Kinuha ko ang aking maleta at backpack habang nakasabit naman sa aking braso ang jacket ko.

Paglabas ko ng bahay ay nadatnan ko sina Mama na naghihintay na sa labas.

“Ba't ba ang tagal mo?” sigaw agad ni Mama.

Napasimangot ako.

“Aalis na nga ako, sinisigawan mo pa ako.”

Narinig ko naman si Mama na kausap si Tita.

“O, Rose, ikaw na ang bahala sa pamangkin mo roon.”

Kasabay no'n ay isinasakay na sa tricycle ang mga dala naming gamit.

“Oo, Ate. Ako na ang bahala sa kanya,” sagot ni Tita.

“Tara na, Ara. Malayo pa ang airport,” saad niya.

“Opo, Tita.”

Lumapit muna ako kina Mama.

“Ma, aalis na po ako. Ingat kayo rito.”

Mahigpit ko silang niyakap isa-isa.

Wala si Papa nang umalis ako dahil maaga itong pumasok sa trabaho.

“Ikaw ang mag-ingat doon. Huwag kang pasaway kay Tita mo, Ara,” bilin ni Mama.

“Opo, Ma.”

Nginitian ko sila bago ko niyakap ang mga kapatid ko.

Huling lumapit sa akin si Lian.

Niyakap ko siya nang mahigpit, ngunit nang makawala siya ay mabilis ko siyang binatukan sa ulo bago ako patakbong sumakay sa tricycle.

“Ate!”

Agad siyang napasigaw habang hinihimas ang ulo niya.

“Tara na po, Manong!” natatawa kong sabi.

Hindi ko mapigilang matawa habang pinagmamasdan ang nakasimangot na mukha ni Lian na tila gustong-gusto akong habulin. Kahit may lungkot sa pag-alis ko, kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko dahil sa kakulitan ng kapatid ko.

Nang makarating kami sa Maynila, agad naming kinuha ang aming mga maleta bago lumabas ng airport. Ayon kay Tita, naghihintay na raw sa labas ang driver na susundo sa amin.

Paglabas ko pa lamang ay hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid.

Ganito pala ang Maynila.

Matataas na gusali, naglalakihang billboard, at napakaraming sasakyan sa kalsada. Hindi ko tuloy maiwasang makaramdam ng kaunting kaba sa unang pagkakataon kong pagtapak sa lungsod na ito.

Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating ang driver.

Agad nitong kinuha at isinakay sa sasakyan ang lahat ng aming maleta bago kami pinasakay.

"Manang Rose, diretso po tayo sa bahay ni Sir Ethan," saad ng driver.

"Okay, George," sagot naman ni Tita.

Pagkasakay namin ay bahagyang katahimikan ang bumalot sa loob ng sasakyan. Abala ako sa pagmamasid sa mga tanawin sa labas ng bintana nang biglang magsalita si George.

"Kumain na po ba kayo?" tanong niya habang nakatutok pa rin ang mga mata sa kalsada.

"Hindi pa nga eh," sagot ni Tita.

.

"Idadaan ko muna kayo sa Jollibee. Magda-drive-thru na lang tayo. Iyon din kasi ang bilin ni Sir Ethan," sabi niya.

Sandali siyang tumahimik bago muling nagsalita.

"Pero huwag n'yo pong kakainin dito sa sasakyan niya. Nagagalit po kasi si Sir kapag may kumakain sa loob ng kotse niya. Doon na lang po kayo kumain sa kwartong tutuluyan n'yo ngayong gabi."

"Opo," sagot ni Tita.

Tahimik naman akong nakinig sa kanilang usapan habang patuloy na nakatanaw sa bintana.

Habang binabagtas namin ang mga kalsada ng Maynila ay hindi ko mapigilang mamangha sa paligid. Kung saan-saan napupunta ang tingin ko dahil sa dami ng nakikita kong bago.

Maya-maya pa ay huminto kami sa isang Jollibee drive-thru.

Hindi ko maiwasang mapangiti.

Kahit saan talaga ako mapunta, Jollibee pa rin ang una kong makikita.

Pagkatapos naming bumili ng pagkain ay muli kaming bumiyahe patungo sa bahay ni Sir Ethan.

Habang papalapit kami sa aming destinasyon ay lalo namang bumibilis ang tibok ng puso ko.

Hindi ko alam kung anong klaseng tao ang magiging amo ko.

Ang alam ko lang, ngayong gabi ay tuluyan nang magsisimula ang bago kong buhay sa Maynila.