Chapter 4

Pumasok ka. Bukas 'yan."

Iyon lamang ang sabi ni Sir Ethan mula sa loob ng study room. Dahan-dahan akong pumasok at inilapag ang tasa ng kape sa kanyang mesa. Abala siya sa pagbabasa ng ilang dokumento kaya hindi ko na siya ginambala pa.

Pagkatapos ay tahimik akong lumabas ng silid at isinara ang pinto.

Bumaba na ako papunta sa kusina upang tapusin ang mga natitira kong gawain. Gusto ko nang makapagpahinga kaya agad kong sinimulan ang paghuhugas ng mga pinggan at paglilinis ng kusina. Isinuot ko muli ang aking earpods at nagpatugtog ng musika habang nagtatrabaho. Hindi ko rin napigilang sumayaw-sayaw habang naghuhugas ng mga plato at nagliligpit ng mga gamit.

Paminsan-minsan pa nga ay napapakanta ako nang mahina habang masayang ginagawa ang aking trabaho. Nang matapos ako sa lahat ng gawain, napabuntong-hininga ako nang maluwag. "Sa wakas, tapos na rin."

Agad akong nagtungo sa aking kuwarto. Pagkapasok ay kumuha ako ng malinis na damit at dumiretso sa banyo.

Matapos maligo, nagsuot ako ng pantulog at humiga sa kama. Dahil sa pagod ng buong araw, pakiramdam ko ay lumambot ang buong katawan ko nang mahiga ako sa kama.

Isa na namang araw ang natapos, Ara, bulong ko sa sarili bago pumikit.

Bandang alas-kuwatro y medya ng madaling-araw nang magising ako.

Dahil nakaligo na ako kagabi, naghilamos na lamang ako at nagsipilyo bago nagbihis. Pagkatapos ay lumabas ako ng aking kuwarto at nagtungo sa kusina upang maghanda ng almusal.

Habang naglalakad, kinuha ko ang aking cellphone at tiningnan ang mga mensahe.

May mensahe pala mula kay Sir Ethan.

"Magluto ka ng breakfast ko bukas. Eggs, ham, at hotdog. Mag-fried rice ka na rin."

Napangiwi ako habang binabasa iyon.

Grabe. Tanda-tanda na, mahilig pa rin sa hotdog, reklamo ko sa isip ko.

Ngunit agad ko ring ipinagkibit-balikat 'yon.

Wala na akong sinayang na oras at nagsimula na akong maghanda ng mga sangkap. Inilabas ko ang mga itlog, ham, at hotdog mula sa refrigerator bago sinimulang ihanda ang fried rice.

Alam kong alas-sais ng umaga ay aalis na s'ya ng bahay kaya kailangan kong matapos ang lahat bago pa s'ya bumaba.

Habang nag-luluto, hindi ko ma-iwasang mapangiti.

Buti na lang marunong akong magluto. Kung hindi, baka matagal na akong napalayas ng masungit na boss na 'yon.

Tahimik kong ipinagpatuloy ang pagluluto habang unti-unting sumisikat ang araw sa labas ng bahay.

Nang matapos akong magluto, inayos ko na ang lahat sa hapag-kainan. Inilagay ko ang fried rice, itlog, ham, at hotdog bago inihanda ang kanyang inumin. Paglingon ko ay nakita ko si Sir Ethan na pababa na ng hagdan.

"Breakfast is ready, Sir," masigla kong sabi habang nakangiti nang malapad.

Ngunit tulad ng dati, sumimangot lamang siya bago umupo sa mesa upang kumain.

"Mawawala ako nang tatlong araw. May out-of-town business trip ako."

Agad akong napatingin sa kanya.

"Ikaw na ang bahala rito sa bahay. Mag-grocery ka na rin."

Pagkasabi noon ay naglabas siya ng pera at iniabot sa akin. "At bilhin mo lahat ng kailangan dito sa bahay." Tinanggap ko ang perang iniabot niya. Tinatayang nasa dalawampung libong piso 'yon.Pagkatapos ay muli siyang naglabas ng pera at iniabot sa akin. "At ito, dalawang libo. Allowance mo."

Bahagya akong nagulat bago agad na ngumiti.

"Thank you po, Sir."

Tumango lamang s'ya at nagpatuloy sa pagkain.

Napatingin ako sa perang hawak ko at hindi ko maiwasang mapangiti.

Masungit man siya, may puso rin pala.

Ngunit mas lalo akong natuwa sa isa pang dahilan.

Tatlong araw s'yang wala.

Ibig sabihin... tatlong araw din akong malaya!

Walang masungit na boss na uutusan ako. Walang magrereklamo sa pagkanta ko. At higit sa lahat, wala akong kailangang paglutuan ng kung anu-anong gusto niyang ulam.

Pilitan kong pinigilan ang paglawak ng aking ngiti.

Sa wakas! Tatlong araw na katahimikan.

Yumuko ako upang hindi niya makita ang tuwang-tuwa kong ekspresyon habang palihim na ipinagdiriwang ang aking pansamantalang kalayaan.

"Anong nginingiti-ngiti mo riyan?"

Nagulat ako nang marinig ang tanong ni Sir Ethan. Muntik pa akong mabulunan sa sarili kong laway.

"A-ah... wala po, Sir," mabilis kong sagot habang bahagyang yumuyuko. Ilang segundo n'ya pa akong tinitigan bago muling bumalik sa kanyang pagkain. "Sir, maglilinis lang po ako sa garden," paalam ko. Hindi na ako naghintay ng sagot at agad na lumabas ng kusina. Dumiretso ako sa hardin at sinimulan ang paglilinis.

Una kong tinanggal ang mga tuyong dahon na nakakalat sa paligid. Pagkatapos ay winalis ko ang daanan at inayos ang mga paso na hindi maayos ang pagkakalagay.

Nang matapos ako roon, kinuha ko ang pandilig at isa-isang binuhusan ng tubig ang mga bulaklak.

Napailing ako habang pinagmamasdan ang ilan sa mga halaman. "Naku, kawawa naman kayo," bulong ko habang maingat na dinidiligan ang mga ito. "Mag-aalaga ng mga bulaklak, tapos hindi naman aalagaan nang maayos."

Patuloy akong nagsasalita habang nagdidilig.

"Kayo na nga lang ang nagbibigay ng kulay sa garden na 'to, pinapabayaan pa kayo."

Napangiti ako nang makita ang ilang usbong na nagsisimula nang mamukadkad.

"Huwag kayong mag-alala. Habang nandito ako, aalagaan ko kayo."

Parang mga batang kausap ko ang mga halaman habang ipinagpapatuloy ang pagdidilig.

Hindi ko namalayang may isang pares ng matang tahimik na nakatingin sa akin mula sa bintana ng bahay, pinagmamasdan ang paraan ng pakikipag-usap ko sa mga bulaklak.

""Kapag kinausap mo ba sila, sasagot sila?"

Na gulat pa ako nang marinig ko ang biglaang pagsasalita ni Sir Ethan mula sa aking likuran.

"A-ah... n-narinig n'yo po ba, Sir?" nagtataka kong tanong.

Kinabahan ako bigla.

Naku! Baka narinig n'ya lahat ng pinagsasabi ko kanina. Patay talaga ako nito.

Ngunit sa halip na sagutin ang tanong ko ay sumimangot lamang s'ya.

"Aalis na ako. Tandaan mo ang mga bilin ko. Huwag kang magpapapasok ng taong hindi mo kilala." "Opo, Sir," agad kong tugon.

"At mamaya, ihahatid ka ni George sa mall. Siya ang sasama sa'yo."

Bahagya akong nakahinga nang maluwag.

Buti naman. Ngunit hindi pa pala siya tapos magsalita. "Baka kasi maligaw ka. Galing ka sa probinsya, malamang tatanga-tanga ka."

Diretso niyang sabi iyon na para bang normal lang mang-insulto ng tao.

Napasimangot ako nang bahagya ngunit agad ko rin iyong itinago. Grabe naman 'to. Hambog na nga, masungit pa. Nakakainsulto talaga.

Ngunit dahil siya ang boss ko, ngumiti na lamang ako nang pilit. "A-ah... okay po, Sir."

Tumango siya bago tuluyang sumakay sa kanyang sasakyan.

Tahimik ko siyang pinanood habang papalayo.

Nang makalabas na ang sasakyan sa gate, agad akong napasimangot. "Tatanga-tanga agad?" bulong ko. "Sana ikaw ang maligaw sa business trip mo." Pagkatapos ay napatawa ako sa sarili kong sinabi at ipinagpatuloy ang pagdidilig ng mga bulaklak habang mas magaan ang pakiramdam ngayong wala na ang masungit kong boss sa bahay