Chapter 2

Nakakalula ang bahay ng bago kong boss. Ang laki nito. Habang papasok kami sa loob ay palinga-linga ako sa paligid. Sobrang ganda ng loob. Pagdating namin sa sala ng bahay ay may isang gwapong lalaki roon na nakaupo. Nakatutok siya sa kanyang laptop habang may ginagawa rito. Ng maka rating kami sa harap nya ay biglang nagsalita yong driver nya.

"Sir Ethan, andito na po sila," saad nang driver niya. Saka niya lang kami tiningnan dalawa.

"Manang Rose, alam ba ng pamangkin mo ang mga rules ko sa bahay ko? Since siya lang ang mag-iisang katulong ko rito." Ma-habang saad niya kay Tita.

"Opo, Sir. Okay na po!" nakangiting saad ni Manang Rose.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago nagsalita.

"What is your name?" tanong nito sa akin.

"Hmm... Arabella po," nakangiti kong saad kay Sir Ethan.

"Okay. Manang Rose, dito na po kayo matulog para may kasama ang pamangkin mo sa unang gabi niya rito sa bahay ko."

Saka niya kinuha ang laptop niya at umakyat na sa taas.

"Opo, Sir," saad ng tita ko.

"Manang Rose, bukas ng hapon na po kayo umuwi sa bahay. Turuan n'yo muna ang pamangkin mo." Saka na sya tuluyang umakyat sa Taas.

"Tara na, Arabella. Pumunta na tayo sa kuwarto mo," sabi ni Manang.

Sumunod ako sa kanya habang dinadala niya ako sa magiging kuwarto ko rito.

"Tita, hindi pala kita makakasama rito?" nakasimangot kong tanong habang nakaharap sa kanya nang kaming dalawa na lamang ang nasa loob ng kuwarto.

Nang matapos na kaming kumain ay nagpahinga na kami. Ito na ang simula ng pagtupad ko sa aking mga pangarap.

"Kaya mo 'to, Ara. Ayusin mo ang lahat at balang araw ay ya-yaman ka rin," pagpapalakas-loob ko sa aking sarili.

Ngunit sa kabila ng mga salitang iyon, hindi ko maikaila ang tunay kong nararamdaman. Sobrang miss ko na agad ang aking pamilya. Sa unang gabing malayo ako sa kanila, hindi ko maiwasang malungkot. Niyakap ko na lamang ang unan habang pinipigilan ang pagpatak ng aking mga luha. Namimiss ko na sila agad.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang pagtapik ni Tita sa aking balikat.

"Naku, Ara! Bawal dito ang ganiyang ugali. Sinasabi ko sa'yo, hindi ka talaga magtatagal dito kung ganyan ka," sermon ni Tita.

Dahan-dahan kong minulat ang aking mga mata at kinusot ang mga ito.

"O, isuot mo 'to. Maligo ka muna at amoy laway ka pa!" sabi niya habang inaabot sa akin ang damit.

Agad kong inamoy ang sarili ko bago sumimangot sa kanya.

"Hindi naman ah," reklamo ko.

Tuluyan na akong bumangon at nagtungo sa banyong nasa loob ng aking kuwarto. Na-pangiti ako nang bahagya.

Ang sosyal ko naman ngayon. May sarili na akong banyo.

Habang naliligo, hindi ko napigilang kumanta-kanta. Excited na talaga akong simulan ang panibagong araw at harapin ang bagong buhay na naghihintay sa akin.

Tinuruan ako ni Tita ng lahat ng mga dapat kong gawin araw-araw. Mula sa pagluluto ng almusal para sa aking amo na gwapo ngunit masungit, hanggang sa pag-aayos ng kanyang mga damit at iba pang gawaing-bahay.

Isa-isa rin niyang ipinaliwanag ang mga bawal kong gawin sa loob ng bahay upang maiwasan kong magkamali. Pati ang tamang pagtitimpla ng kanyang kape ay itinuro niya sa akin.

Sa dami ng mga bilin ni Tita, halos sumakit ang ulo ko sa kakapakinig. Ngunit pilit ko pa ring isinasaulo ang lahat dahil ayokong mapagalitan agad sa unang araw ko pa lamang sa trabaho.

Habang kumakain kami ng tanghalian ni Tita, patuloy niya akong kinakausap.

"Ara, mamayang hapon na ang alis ko. Kapag dumating na si Sir Ethan, ikaw na ang bahala rito," saad niya bago sumubo ng pagkain.

"Opo, Tita. Dadalaw naman po kayo, 'di ba?" tanong ko habang nakatingin sa kanya.

"Depende. Kapag may ipapagawa si Sir Ethan. At isa pa, huwag na huwag kang gagawa ng hindi maganda rito."

Nakasimangot akong tumingin sa kanya.

"Tita naman. Sa ganda kong 'to, gagawa ba ako ng masama?" pagpapacute ko pa.

"Naku, Ara. Huwag na huwag mong lalandiin si Sir Ethan. Magkaiba ang estado ng buhay ninyo. At isa pa, pangit ang ugali ng mommy noon. Masasaktan ka lang, Ara."

Napabuntong-hininga ako bago muling nagsalita.

"Tingin mo ba sa akin, malandi? Naku, ang gusto ko ay makapag-aral. At saka, ayaw ko rin naman doon. Sobrang sungit pa naman ng Ethan na 'yon."

Tumaas pa ang isa kong kilay matapos kong sabihin iyon.

"Sinong masungit?"

Agad akong napatakip ng bibig.

Yan kasi, Ara. Ang daldal mo talaga, saway ko sa sarili ko.

Humarap ako sa kanya at pilit na ngumiti.

"A-ah... e-yung daga po. Masungit po kasi," nakangiti kong sagot.

Ngunit halatang hindi siya naniwala sa palusot ko.

"At isa pa, bawal sa bahay ko ang masyadong madaldal. Manang Rose, pagsabihan mo ang pamangkin mo. Baka ibalik ko 'yan kung saan man siya nanggaling."

Halatang galit ang tono ng kanyang pagsasalita kaya agad akong napayuko. Kinurot ni Tita ang tagiliran ko.

"Aray naman, Tita!" reklamo ko.

"Masyado ka kasing madaldal. Bawasan mo 'yan at baka pareho pa tayong mawalan ng trabaho. Alalahanin mong nag-aaral pa ang mga pinsan mo," mahinang saad ni Tita sa akin.

Napakagat ako sa labi at tumango.

"Opo. Pasensya na po."

Pagkatapos niyang magalit ay tumalikod na si Sir Ethan at tuluyang umalis.

Sinundan ko siya ng tingin at palihim na nagsimangot.

Napakasungit talaga ng amo ko.

Kapag ikaw talaga ang na-in love sa akin balang araw, papahirapan kita nang husto. Tingnan lang natin kung hindi ka magsisi sa pagiging masungit mo ngayon.

Napangiti pa ako sa sarili kong naiisip bago ipinagpatuloy ang pagkain.

"Naku, Ara. Kilala kita. Huwag mong dalhin dito ang mga ngiti-ngiti mong 'yan at ang pagiging matalino pero pilya mong ugali," sabi ni Tita habang nakatingin sa akin nang may babala sa kanyang mga mata.

Ngumiti na lamang ako sa kanya.

Mukhang nakita niya pala ang iniisip ko kanina.

Nang matapos kaming kumain, agad akong nagligpit ng pinagkainan.

Hinugasan ko ang mga plato at inayos ang kusina. Pagkatapos ay naglinis din ako ng ilang bahagi ng bahay upang maging maayos ang lahat.

Nang matapos kami sa mga gawain, nagsimula na ring ayusin ni Tita ang kanyang mga gamit bilang paghahanda sa kanyang pag-alis.

Habang pinagmamasdan ko siya, hindi ko maiwasang makaramdam ng lungkot. Si Tita lang ang kakilala ko rito, at kapag umalis na siya, mag-isa na lamang akong haharap sa masungit kong amo.

Ara, kaya mo 'to, pagpapalakas-loob ko sa sarili ko.