Chapter 5

Ngayong araw ang balik ng kumag na iyon.

Tapos na ang tatlong araw kong buhay-prinsesa sa bahay niya. Sa loob ng tatlong araw ay napakatahimik ng buhay ko. Walang masungit na boss na bigla-biglang may iuutos at wala ring magrereklamo sa bawat kilos ko.

Hay, sana laging ganito na lang.

Nakahiga ako sa sofa habang nagpapahinga. Katatapos ko lang maglinis ng buong bahay nang biglang tumunog ang aking cellphone.

Kinuha ko iyon at nakita ang mensahe mula kay Sir Ethan.

"Magluto ka ng sinigang na baboy mamayang hapunan." Napasimangot agad ako.

Ma-high blood ka sana kakakain ng baboy.

Siyempre, sa isip ko lang iyon sinabi.

Dahil hapon na rin naman, agad kong inilabas ang karne mula sa refrigerator at ibinabad muna ito upang lumambot.

Pagkatapos ay inayos ko ang kusina at inihanda ang lahat ng sangkap na gagamitin ko sa pagluluto ng sinigang.

Habang isa-isang hinuhugasan ang mga gulay, hindi ko maiwasang magreklamo sa isip ko.

Ito na naman ang mga nakakapagod na araw ko.

Kapag kasama ko talaga ang kumag na 'yon, palagi na lang akong naiinis.

Napabuntong-hininga ako at ipinagpatuloy ang paghahanda.

Kahit gaano pa ako magreklamo, wala rin naman akong magagawa. Boss ko pa rin s'ya at kailangan kong sundin ang mga utos niya.

Pero balang araw, makakapagtapos din ako ng pag-aaral at hindi na kita magiging boss, Sir Ethan, pagmamatigas ko sa sarili habang hinihiwa ang mga gulay para sa hapunan.

Isinalang ko na ang karne para sa sinigang nang marinig ko ang tunog ng pagbukas ng pinto.

Sumilip ako mula sa kusina at nakita si Sir Ethan na kararating lamang. Tahimik siyang umupo sa sofa kaya bumalik na ako sa aking ginagawa.

Hindi pa man ako nakakatagal sa kusina ay narinig ko na ang kanyang boses.

"Arabella!"

Agad kong hinugasan ang aking mga kamay at pinunasan ang mga ito bago nagtungo sa sala.

"Po, Sir?" magalang kong tugon.

Nang magkaharap kami, siya ay nakaupo sa sofa habang ako naman ay nakatayo sa kanyang harapan.

"Sabi ni Manang Rose, gusto mo raw mag-aral?"

Bahagyang lumiwanag ang aking mukha.

"Opo, Sir," mabilis kong sagot.

Tahimik niya akong tiningnan bago muling nagsalita.

"Papayagan kitang mag-enroll next month. Sasagutin ko ang lahat ng gastusin mo sa pag-aaral."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig.

Ha? Tama ba ang narinig ko?

Hindi ako agad nakapagsalita dahil sa sobrang gulat.

Ngunit ilang sandali lamang ay muling nagsalita si Sir Ethan.

"Pero..."

Agad akong kinabahan.

Tiningnan niya ako nang diretso habang seryoso ang kanyang mukha.

"Ako ang pipili ng paaralan mo. At huwag mong kakalimutan ang mga obligasyon mo rito sa bahay at sa akin."

Napakurap ako.

Teka lang...

May obligasyon ba ako sa kanya bukod sa pagiging katulong niya?

Sigurado akong nagtataka ang ekspresyon ng mukha ko dahil bahagyang tumaas ang kanyang kilay.

"Ano?"

Mabilis akong umiling.

"W-wala po, Sir."

Pero sa isip ko ay hindi pa rin mawala ang tanong.

Anong obligasyon sa kanya ang sinasabi niya? Hindi naman siguro ako pipirma ng kontrata para maging alipin habambuhay, 'di ba?

Pilit kong pinigilan ang sarili kong mapasimangot habang nakatingin sa seryoso niyang mukha.

Nagulat ako nang bigla siyang muling magsalita.

"Ara, bukas ng tanghali maghanda ka. Dadalhin kita sa mall."

Lalong nagtataka ang mukha ko sa mga sinasabi niya.

"Para saan po, Sir?" nagtataka kong tanong.

Ngunit sa halip na sagutin ang tanong ko ay tumingin lamang siya sa direksyon ng kusina.

"Bumalik ka na sa kusina. Baka may mangyari pa sa niluluto mo."

Tumango na lamang ako.

"Opo, Sir."

Kahit na litong-lito ako sa kanyang mga sinasabi, wala naman akong magagawa kundi sundin siya at huwag nang magreklamo.

Habang naglalakad pabalik sa kusina, hindi ko maiwasang isipin ang sinabi niya kanina tungkol sa pag-aaral ko.

Unti-unting sumilay ang ngiti sa aking mga labi.

Hindi ko na kailangang gumastos para sa pag-aaral ko.

Siya na ang sasagot sa lahat.

Kung ganoon, mas malaki ang maiipon kong pera. Makakatulong pa ako kina Mama at Papa, pati na rin sa pag-aaral ng mga kapatid ko.

Sa pag-iisip pa lamang noon ay gumaan na ang pakiramdam ko.

Matapos maluto ang sinigang ay inihanda ko na ang hapunan. Maingat kong inayos ang mga pagkain sa mesa bago nagtungo sa sala.

"A-ahm... Sir, handa na po ang pagkain n'yo."

Hindi siya nagsalita.

Tahimik lamang siyang tumayo mula sa kanyang kinauupuan at nagtungo sa kusina upang kumain.

Pinanood ko siya habang papalapit sa mesa.

Hindi talaga ito madaldal.

Minsan iniisip ko kung napapagod ba siyang magsalita.

Napailing na lamang ako bago bumalik sa kusina upang ipagpatuloy ang aking mga gawain habang si Sir Ethan ay tahimik na kumakain ng hapunang inihanda ko.

Nang matapos kumain si Sir Ethan ay agad siyang tumayo at umalis ng kusina nang walang kahit isang salita.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

Mapapanis talaga ang laway ko rito kapag lagi ko siyang kasama.

Parang multo kung umasta. Kakausapin ka lang kapag may gusto siya o kaya naman ay may iuutos. Minsan nga, kahit nasa iisang bahay lang kami, minemensahe pa niya ako imbes na tawagin.

Ang tamad talagang magsalita.

Nang makaalis siya ay saka naman ako kumain. Pagkatapos ay nilinis ko ang kusina at inayos ang lahat bago nagtungo sa aking kuwarto.

Excited na rin ako para sa susunod na buwan.

Makakapag-enroll na rin ako.

Napangiti ako sa isip na iyon.

Ngunit bigla na lamang tumunog ang aking cellphone.

Kinuha ko ito at nakita ang mensahe mula kay Sir Ethan.

"Magdala ka ng beer dito sa sala. At yelo."

Napakunot-noo ako.

Huh? Bakit iinom siya? Broken-hearted ba?

Lumabas ako ng Kwarto at Agad akong nagtungo sa kusina at kumuha ng ilang bote ng beer kasama ang isang lalagyan ng yelo.

Nang makarating ako sa sala ay nagulat ako nang makitang may kasama pala si Sir Ethan.

Isang lalaki na mukhang kaedad niya ang nakaupo sa katapat niyang sofa.

Nang makita ako ng lalaki ay agad itong ngumiti.

"Ethan, ang ganda naman ng katulong mo."

Halos mabitawan ko ang tray na hawak ko sa narinig.

"Tumigil ka nga, Liam," malamig na sagot ni Sir Ethan.

Pagkatapos ay tiningnan niya ako.

Hindi naman masama ang tingin niya, ngunit sapat iyon para maintindihan kong wala na akong dapat gawin doon.

Tahimik kong inilapag ang beer at yelo sa mesa.

"Sir, nandito na po ang beer n'yo."

Tumango lamang siya bilang tugon.

Agad na akong tumalikod at bumalik sa kusina.

Habang naglalakad ay hindi ko maiwasang isipin ang sinabi ng kaibigan n'ya.

Ganda?

Napailing ako at bahagyang napangiti.

Kahit papaano, may isang tao ring marunong makakita ng kagandahan ko sa bahay na 'to.

Hindi tulad ng isang masungit na amo na parang allergic sa papuri.