LOGIN
Nakabukas ang malamlam na mga mata ni Isabela nang medyo nahihilo, mangha at napatigil sa kanyang kinatatayuan sa malamig at marangyang aura ng kwarto.
Biglang dumaloy sa isip niya ang nakakahiyang pangyayari kagabi. Bahagya nyang ikinilos ang kanyang mga hita… Aray!
Parang pinagbagskan s’ya ng langit at lupa!
Nakatulog siya… kasama ang ama ng best friend niya na si Rafael Santillan!
–
Nagsimula ang lahat sa isang blind date tatlong araw na ang nakalipas.
Katatapos lamang niya sa isang relasyon.
At ang ex niyang si Marco Villamor, nalaman nyang engaged na agad sa iba!
Kung kaya’t sa mga panahong lugmok na lugmok sya, sa sandaling iyon na padalos-dalos sa desisyon, heto siya at nakipag blind date kung kanino-kanino… kasama doon ang ama ng best friend niya.
Si Rita Santillan, ang kanyang beloved best friend!
Sabi ni Rita, mayaman, guwapo, maayos, matipuno ang katawan at walang bisyo ang ama niya ngunit umiiwas sa romantic relationship na daig pa ang isang misyonero sa lugar nila.
At kung makakakasal siya sa ama niya, agad siyang magiging mayaman sa Makati City!
Hindi siya pumayag noong una.
Pero nang dumating ang fiancée ng ex niya para guluhin sya, biglang nagbago ang isip niya.
Blind date lang naman, di ba?
O pwede namang ikasal sa isang lalaki na sampung taon ang tanda sa kanya?
Magaling pa ba sya sa aspeto na yun – sex? Okay lang, wala namang syang balak na ialay ang sarili niya!
Pero hindi inasahan ni Isabela na ang ama ng best friend niya ay hindi tulad ng iniisip niyang isang matanda at wala nang gana sa mga romances.
Pero hindi!
Sa kilos nito, parang hindi pa ito nagkaroon ng experience sa mga babae. Daig pa nito ang isang binatilyong sabik sa pag-ibig!
Sa totoo lang, hindi nagsisinungaling ang kanyang best friend. Kahit na sampung taon ang tanda ng ama niya, napakaguwapo at charismatic niyang lalaki. Nung pumirma sila ng marriage certificate, kahit na walang expression ang mukha nito, ang paglunok nya at paggalaw ng kanyang adam’s apple… ay sobrang kaakit-akit.
Matapos makuha ang marriage certificate, kailangan ni Rafael Santillan lumabas para sa isang social event, kaya nagpadala siya ng tao para dalhin ang mga gamit at bagahe ni Isabela Ledesma.
Ang buong akala niya ay babalik si Rita para manirahan sa kanilang mansyon, kasama nila, pero sa hindi alam na dahilan ay bumalik ito sa unibersidad.
Pero ang dumating sa mansyon ay ang ama nito, si Rafael Santillan.
Amoy na amoy pa ang alak sa kanya.
Tinulungan nya pa itong maghilamos, pero pagpasok nila sa kwarto, dahil sa lakas ng lalaki ay pwersahan syang naihiga nito.
At dun nagsimulang mawala ang kontrol ni Rafael sa lahat ng bagay.
Umiling si Isabela, hinawakan ang mamula-mula nyang pisngi, at hindi na makapag-isip pa.
Tiningnan ni Isabela ang gusot na kumot na may matingkad na pulang mantsa sa kama… hindi niya mailarawan ang nararamdaman sa nangyari.
Nanginginig ang mga binti niya habang papuntang banyo para maligo.
---
Matagal na niyang gusto si Marco Villamor kaya’t nagka-lakas loob siyang ipagtapat ang nararamdaman at naging magkasintahan sila, pero pagkatapos lang ng tatlong buwan ng kanilang relasyon ay iniwan na lamang sya nito ng ganun ganon lang.
Ang rason nito ay hindi sila bagay.
Oo, maagang namatay ang mga magulang niya, at ang negosyo ng pamilya nya noon ay napunta na sa pamilya ng kanyang tiyuhin. Kung hindi dahil sa pamilya Villamor na nag-ampon sa kanya, matagal na siyang naiwan sa ampunan. Dahil dito, pakiramdam niya ay may utang siya sa pamilya Villamor sa pagpapalaki sa kanya, kaya dapat niyang bayaran ang utang na iyon!
Magkababata sila ni Marco Villamor, iniisip nya na magsasama sila habambuhay, pero sa huli, sinabi lang niyang “Palagi kitang itinuturing na nakababatang kapatid.”
Nakababatang kapatid?
Ano ang ibig sabihin nun nung tinanggap mo ang confession ko?
Pinaglaruan mo lang ba ako nung nag-date tayo?
Matigas ang pride ni Isabela, kaya hindi na siya nanirahan sa bahay ng pamilya Villamor nang magsimula siya sa unibersidad.
Malapit na siyang makatapos ng kanyang master’s degree.
Sa loob ng kalahating buwan matapos ang breakup, hindi siya kinontak ni Marco.
Ang pakiramdam niya, galit na galit siya kay Marco.
Pero wala siyang karapatan o kumpiyansa para magalit.
Ang kaya lang niyang gawin ay umiwas sa kanya at tiisin ang sakit ng kalooban dahil sa pag iwan nito sa kanya.
Dahil sa kanyang naranasang sakit ng kalooban dulot ng break up kay Marco, iminungkahi ng best friend niya na makipag-blind date siya sa ama nito, si Rafael Santillan. Ang presidente ng Santillan Group of Companies.
“My dad is handsome, rich and so much better than your childhood sweetheart! Magugulat ka sa kanya if you two meet in person! Hindi ka pwedeng sa pangit na lang mapunta so your ex-boyfriend will look down on you.” sambit ni Rita.
---
Si Rita, minsang tinawag si Marco na “Lucky Guy,” kasi sa kanyang mata, si Isabela ang pinakamagandang babae sa buong mundo, at sobrang swerte ni Marco na nakasama niya ito ng maraming taon.
“‘Wag kang mag-alala, mapili at sobrang pihikan pa ang Daddy ko kaysa sa isang misyonero, hindi ka niya aalipustahin.”
“Pinipilit siya ng lola ko na magpakasal agad. Kahit na hiwalay na siya, napakaraming mayayamang elites ang humabol sa kanya, pero wala siyang nagustuhan sa kanila. Sabi niya, gusto niya ng isang babae na gentle, beauty and brain, at may talent! At perfect ka para diyan, Isabela.”
“Kasama ako dito, hindi ka papahirapan ng Daddy ko! Pag nakakuha na tayo ng sapat na benefits, pwede kang makipag-divorce! Tapos magtatravel tayo around the world nang magkasama!”
Minsang inisip ni Isabela na baka nagpapanggap lang ang best friend niya.
Pareho silang estudyante sa Ateneo University, pero malapit na siyang magtapos samantalang bagong pasok pa lang si Rita sa unibersidad.
She’s already 25 years old and Rita is just seventeen, pero naging best friends sila sa kabila ng malaking age gap.
Ngayon, naging stepmother pa siya ng best friend niya! Pero ang usapan nila, mayroong May-December marriage lamang siya sa Daddy nito. Sa pera at koneksyon nito, mabilis nalang mag proseso ng annulment kung tutuparin niya ang kasunduan nila.
—-----------
Buzz buzz buzz. Nag-vibrate ang telepono ni Isabela ng ilang ulit.
Nakita niya ito sa ilalim ng kama at binuksan.
Galing kay Rafael.
“May emergency sa kumpanya, magpahinga ka muna. Kung kailangan mo ng kahit ano, sabihin mo lang kay Manang Len.”
Tahimik siyang nag-reply ng “Okay.”
Habang nag-scroll, nakita niya ang mensahe ni Rita,
“Magcecelebrate sana tayo kagabi, pero sobrang daming tawag galing sa school kaya kailangan kong bumalik doon. It’s already late kaya hindi na ako nakauwi ng bahay. So, kamusta kayo ni Daddy…?”
Medyo namula ang mukha ni Isabela. Hindi niya pwedeng sabihin kay Rita na may nangyari na sa kanila. Masyado itong nakakahiya!
Mali ang impormasyon ni Rita!
Hindi impotent ang Daddy niya!
Magrereply pa lamang siya nang biglang tumawag si Rita.
“Hey, bestie, gising ka na? Tinanong ko si Manang Len, sabi niya, hindi ka pa umalis sa kwarto mo.”
“Pinahirapan ka ba ng Dad kagabi? I told him you’re my best friend, at pinakiusapan ko siyang maging mabait sa’yo.”
“By the way, sinabi ng adviser ko na may problema ang thesis ko, at kailangan ko ng top student para tulungan ako! Kita tayo sa library?”
Medyo nagulat si Isabela. Hindi ba sinabi ni Manang Len kay Rita na nanatili siya kagabi sa kwarto ng Daddy niya?
Tahimik lang ang maid, mabuti na lamang.
“Okay, magta-taxi na ako ngayon.”
“Bakit taxi? Hindi mo pa ba nakuha ang driver’s license mo? Pumunta ka sa garage ng Daddy ko at pumili ng isa.”
“Pagkatapos namin sa thesis, magdrive tayo papuntang mall. Bibigyan kita ng wedding gift.”
Pumunta siya sa garahe at pinili ang pinaka-simple, ngunit top-of-the-line na puting Mercedes.
Napakayaman ng pamilya Santillan at ito na ang pinakamurang kotse sa garahe nila.
Kahit ang pamilya Villamor, na isa sa mga pinakamayaman sa Quezon City, ay hindi magiging kasing yaman ng pamilya Santillan.
Tama si Rita, ang Daddy niya ay guwapo at mayaman, bagay na bagay para sa kasal.
Nagmaneho siya ng maingat, takot makagasgas ng kahit ano na hindi niya kayang bayaran.
Pagdating niya sa library, abala ang bestie nya sa telepono, mukhang sobrang nakatutok sa isang mahabang tawag. Nang makita siya, agad niyang pinutol ang tawag.
“Mommy!”
Ang pagsigaw nitong “Mommy” ay muntik na niyang ikalubog sa kanyang kinatatayuan.
“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s
Muli niyang kinuha ang folder at marahang ipinasok iyon sa kanyang bag—isang simpleng kilos, ngunit malinaw ang kahulugan.
Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,
Hindi na nag-isip pa si Marco. Ni hindi man lang siya nagkaroon ng kahit isang sandali ng pagdadalawang-isip. Sa gitna ng nagliliyab na apoy at kumakapal na usok na halos sumakal sa buong silid, iisa lamang ang malinaw sa kanyang isip—iligtas si Isabela.Wala nang iba.Hindi mahalaga kung masunog ang kanyang balat. Hindi mahalaga kung gumuho ang kisame sa ibabaw nila. Hindi mahalaga kung hindi siya makalabas nang buhay. Ang mahalaga lamang ay mailabas niya si Isabela mula sa impiyernong iyon. Mabilis niyang hinila ang babae palayo sa gitna ng studio.Mahigpit niyang niyakap ang katawan nito at binuhat sa kanyang mga bisig. Magaan lamang si Isabela noong mga panahong iyon—isang batang halos mawalan na ng lakas dahil sa usok na nalalanghap.Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ni Marco ay parang pasan niya
Tahimik ang silid ng ospital.Ang liwanag ng araw ay pumapasok sa bintana, nagbibigay ng banayad na init sa puting kurtina.Nakahiga si Isabela sa kama.Ang kanyang mukha ay mas maayos na kaysa noong nakaraang araw, ngunit halata pa rin ang pagod sa kanyang mga mata.Sa tabi niya—Nakaupo si Rafael.May hawak siyang mangkok ng sopas. “Sabi ng doktor kailangan mong kumain,” sabi niya.Bahagyang napangiwi si Isabela. “Hindi pa ako gutom.”Umangat ang isang kilay ni Rafael. “Hindi
“Isabela, kailangan na kailangan mong pumunta sa engagement party ng kuya mo at ni Samantha! Lumaki ka naman kasama ang kuya mo—dapat nakikita mo ang espesyal na araw nila!”Napatigil si Isabela sa san
Ngayong gabi, isa lang ang goal niya: makauwi nang maaga at kumilos na parang totoong lalaki na may paninindigan. Hindi na drama, hindi na paligoy-ligoy. Diretso na.
Tahimik na hawak ni Rafael ang tasa ng kape, iniikot-ikot sa kanyang mga kamay. Wala siyang sinabi, parang nakatigil lang sa sarili niyang mundo. Para kay Isabela, isang tahimik na “sige, okay lang” iyon—isang kind of silent agreement. Sa totoo la
Makalipas ang ilang sandali, tumayo si Rafael at pumunta sa kusina. Tahimik siyang gumalaw, parang may iniisip habang naglalabas ng mansanas at juicer. Maya-maya, abala na siya sa paggawa ng apple juice—hinihiwa ang prutas, pinipisil, sinasala—at mukhan







