Chapter 002

Isang matangkad na lalaki ang makikita sa hindi kalayuan. Nakasuot siya ng charcoal overcoat. Anino pa lang nito ay bakas na ang awtoridad at panganib.

Nanlaki ang mga mata ko noong hubarin ng lalaki ang suot niyang overcoat at tumambad ang dalawang baril na nakasuksok sa kanyang tagiliran. Marahan niyang hinawakan ang hawakan ng baril.

“Kayong lima...” he said in a growling tone.

“Magbibilang lang ako ng tatlo! Dapat nakatakbo na kay—” hindi pa niya natatapos ang sasabihin ay agad nang nagsiatrasan ang mga kalalakihan, at noong itutok niya ang dulo ng hawak niyang baril ay nagkukumahog nang tumakbo palayo ang mga ito, iniwan ang ginamit nilang sasakyan.

Halos mabuwal ako sa kinatatayuan ko dahil sa panghihina ng aking mga tuhod. Kung walang umeksena, pinagpipiyestahan na sana ako ng limang manyakis na lalaking iyon.

Habang papalapit ang lalaki sa kinaroroonan ko, unti-unti kong naklaro ang kanyang mukha.

“Sir A-Aviv...” usal ko sa halos pabulong na tinig. Doon na ako tuluyang napaupo dahil sa panghihina ng aking mga tuhod at napaiyak.

Nakatitig lang siya sa akin. Ang kanyang mga mata ay nanatiling matalas at malamig.

“Get up,” seryoso niyang utos sa baritonong boses. Nanatili lang siyang nakatayong tuwid sa harapan ko habang nakatingin sa akin nang walang emosyon.

Napatayo ako at pinilit na ayusin ang aking sarili.

“Ang pangit mo pala kapag umiiyak,” komento niya na ikinasinghap ko.

Lokong ’to ah. May pinagdadaanan na nga ‘yung tao, kung makalait wagas.

“Sige, umiyak ka pa. Mas lalo kang pumapangit,” tuloy pa niya.

“Hindi ako umiiyak! Ulan lang ’to,” ani ko, paos ang tinig at naluluha pa rin.

“Why did you take this route?” tanong niya, may diin ang tinig.

“Nagmamadali kasi ako na makarating sa charity gala. At dito rin ang suhestiyon ni Kian—na dito na lang ako dumaan para makahabol sa party.”

“Tsk.” Kita ko ang pagkislap ng inis sa mga mata niya.

“Ang tarantadong 'yon. He knew this route was dangerous, yet he still told you to pass through here,” may gigil na saad niya. “And you... did you know that this route was dangerous?”

Nag-aalangan na napatango ako.

“You’re an idiot,” walang prenong komento niya.

Napalunok na lang ako.

“The rain’s getting heavier,” he said quietly but firmly. “We should leave.”

Umatras na siya at akmang aalis na.

“S-Sir Aviv...” may kabang usal ko.

Agad siyang napatigil.

“Si K-Kian. He c-cheated on me with my cousin, Scarlet. I just… I don’t think I can go through with marrying him tomorrow,” may panginginig at may luhang kumawala sa mga mata ko habang sinasabi iyon.

Seryoso lamang niyang pinagmamasdan ang mukha ko.

“Get in my car now. Ihahatid na kita,” pang-iiba niya. Tinalikuran na niya ako at naglakad palayo na para bang wala siyang narinig tungkol sa kataksilan ng pamangkin niya.

“Sir Aviv!” tawag ko sa pangalan niya, but this time ay nilakasan ko na ang boses ko.

Muli siyang napahinto at hinarap akong nakakunot ang noo.

“I don’t want to marry Kian anymore!” Mabilis ko siyang nilapitan.

“Please... save me. Save my family... we have debts to the Averonés. Kung hindi ako maikakasal, kukunin nila ang lahat sa amin at hindi namin alam kung saan kami pupulutin. Please, help me...” Nanginginig ang boses ko habang nakikiusap. “P-Pwede bang... pwede bang ikaw na lang... ikaw na lang ang pumalit sa pamangkin mo bilang groom ko!”

Nanatili siyang nakatitig sa akin. Tiningnan niya lang ako nang matagal.

“You have no idea what you’re asking for, Jane,” sagot niya sa boses na mababa at may halong babala.

Muli, tinalikuran niya ako nang walang pasabi at naglakad patungo sa kanyang kotse.

Sh*t. I need to convince him.

“Sir Aviv, please!” habol ko sa kanya.

Huminto siya sa tapat ng pintuan ng kotse, pero hindi niya ako nilingon.

“Ayoko nang bumalik kay Kian,” halos pabulong na saad ko.

“Then leave him,” sagot niya, malamig at hatalang walang pakialam.

“Hindi gano'n kadali 'yon! Ang pamilya ko—”

“I don't involve myself in useless family drama,” putol niya sa akin. Tiningnan niya ako nang bahagya mula sa kanyang balikat. “You’re asking the wrong man, Jane.”

Umihip ang malamig na hangin kaya napayakap ako sa sarili.

‘Ang lamig.’

Mula sa pagkakayuko, naitaas ko ang aking mukha nang maramdaman ko ang paghakbang niya palapit sa akin. Ipinatong niya ang overcoat sa balikat ko na walang imik.

“T-Tama ka...” halos pabulong kong wika.

Ano bang iniisip ko?

Bakit ko naisip na papayag siya sa isang kahibangan na tulad nito?

Isa rin siyang Averoné. Uncle siya ng fiancé ko. At bakit niya naman ako tutulungan laban sa sarili niyang pamilya?

Pero wala na kasi akong pagpipilian. Wala akong ibang maisip na lalaking pwedeng makatulong sa akin kundi ang taong ito.

“Ayaw mo ba talaga?” Napalunok ako at pilit na nagbabakasakali. “Wala bang... wala ba talagang chance na pumayag ka sa gusto ko?”

He let out a sharp breath, followed by a deep, heavy sigh.

“I am a businessman, Jane. I don't do favors for free.”

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata.

“Then tell me… what do I have to do to make you say yes?”

Pero hindi siya sumagot. Kagaya kanina, seryoso lamang siyang nakatingin sa akin.

“K-Kahit ano... kahit ano pa ang mga kondisyon mo, sabihin mo lang. Gagawin ko 'yun. Susundin ko lahat-lahat ng gusto mo. Basta ayaw ko nang maikasal pa kay Kian,” lakas-loob na tuloy ko kalakip ang matinding desperasyon. “Sabihin mo na. Please...”

“Sa loob ng kasal, kailangan mong gampanan ang lahat ng tungkulin mo bilang asawa ko. We’ll stay in the same room. We’ll sleep in the same bed. You will not entertain any other man except me. And most importantly…”

Huminto siya sandali bago dumilim ang titig sa akin.

“Kailangan mo akong bigyan ng tagapagmana. Handa ka bang gawin ang mga iyon?”

Nanigas ako.

“P-Pumapayag ka na?” tanong ko na may bahagyang pag-asa sa mga mata.

Halos hindi ako makahinga habang hinihintay ang sagot niya.

“Pumapayag ako sa lahat ng gusto mo. Walang problema sa akin iyon,” tuloy ko.

Bahagyang dumaan ang gulat sa kanyang mga mata, ngunit mabilis niya iyong ikinubli sa likod ng kanyang malamig na ekspresyon.

“In my car now. We’re wasting time here,” he said firmly, his voice commanding authority, at nauna na siyang bumalik sa mamahalin niyang kotse.

Napatunganga na lang ako.

Ano yun? Is it a yes? Or what?

“F*ck,” pabulong kong mura. Marahan akong napakagat sa aking ibabang labi bago tuluyang humakbang para sumunod sa kanya.