CHAPTER 13

Nagising ako nang mas maaga kaysa sa alarm ko.

Hindi ko alam kung bakit.

Siguro dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw.

Siguro dahil sa lahat ng tanong na wala pang sagot.

O baka dahil may isang taong nagsabing pupunta siya ngayong araw.

I'll come tomorrow.

Hindi ko dapat binibigyan iyon ng ibang kahulugan.

May documents kaming kailangang tingnan.

May records kaming kailangang ayusin.

May property dispute kaming kailangang lutasin.

Simple.

Professional.

Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang gumagawa ako ng kape.

Tumunog ang doorbell.

Napatingin ako sa orasan.

8:15 AM.

Napakunot ang noo ko.

Masyadong maaga.

Binuksan ko ang p***o.

At napahinto ako.

Si Dominic.

Naka-dark jeans at plain white shirt. Walang suit. Walang tie. May hawak siyang dalawang paper bags.

“Good morning.”

Tinitigan ko siya.

“Bakit ang aga mo?”

“Good morning din.”

“Hindi ko tinatanong kung good morning.”

“I know.”

Napatingin ako sa dala niya.

“What are those?”

“Breakfast.”

“Para kanino?”

“You.”

Napakunot lalo ang noo ko.

“Bakit?”

“Because you didn't eat properly yesterday.”

“Hindi naman ako gutom.”

Tiningnan niya ako.

“That's not what I asked.”

Napailing ako.

“Pumasok ka.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Thank you.”

---

Inilapag niya ang mga paper bag sa kitchen counter.

Binuksan niya ang isa.

Sandwich.

Fruit.

At isang maliit na cup ng coffee.

Napatingin ako sa kanya.

“You bought coffee.”

“Yes.”

“I already made one.”

Tinuro niya ang tasa ko.

“That's been sitting there for ten minutes.”

Napatingin ako sa kape ko.

Tama siya.

“Hindi ibig sabihin noon hindi ko iinumin.”

“Then drink it.”

“Bossy.”

“Concerned.”

Natahimik ako.

Hindi ko alam kung bakit parang may ibang dating ang salita niya kapag galing sa kanya.

Concerned.

Hindi responsibility.

Hindi obligation.

Concerned.

Kinuha ko ang sandwich.

“Happy?”

“Yes.”

“Ang dali mong pasayahin.”

“You ate.”

“Hindi pa.”

“But you will.”

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

---

Pagkatapos naming kumain, inilabas niya ang laptop niya.

“May nakuha akong files mula sa legal team.”

“Ang bilis.”

“They sent them early this morning.”

Umupo ako sa tapat niya.

“May nakita ka?”

“Something.”

Binuksan niya ang isang file.

Property records.

Meeting dates.

Old correspondence.

Habang binabasa ko, napansin kong mas mabilis na akong nakakasunod sa mga documents kaysa dati.

Hindi na ako naliligaw sa legal terms.

Hindi na rin ako basta umaasa sa paliwanag ng lawyers.

I had learned.

And Dominic noticed.

“You're getting better at this.”

Napatingin ako sa kanya.

“Compliment?”

“Yes.”

“Second one this week.”

“Don't count.”

“Too late.”

Umiling siya.

Pero may ngiti sa mukha niya.

Nagpatuloy kami.

Makalipas ang ilang minuto, may napansin ako sa isang record.

“Wait.”

Itinuro ko ang screen.

“This date.”

“September eighteenth.”

“Two days before the settlement meeting.”

“Yes.”

“Then why is there another appointment listed here?”

Tumingin siya sa screen.

Tahimik siyang nagbasa.

“That's interesting.”

“See?”

“You were right.”

Napangiti ako.

“Sabihin mo ulit.”

“No.”

“Dominic.”

“You heard me.”

“Gusto kong marinig.”

He looked at me.

“You were right.”

Napangiti ako nang malaki.

“Thank you.”

“Don't enjoy it too much.”

“Too late.”

Napailing siya.

At hindi ko alam kung kailan naging ganito kadali ang makipagbiruan sa kanya.

No awkwardness.

No careful words.

Parang may invisible line sa pagitan namin na unti-unting nawawala.

---

Makalipas ang halos isang oras, tumayo si Dominic.

“I need water.”

“Kitchen.”

“I know.”

Tumayo rin ako para kumuha ng baso.

Sabay kaming naglakad.

Pagdating sa kitchen, pareho kaming huminto nang sabay sa harap ng maliit na counter.

“You first.”

“No, you.”

“You're the guest.”

“And you're the one who invited me in.”

“Fine.”

Kumuha ako ng baso.

Kumuha rin siya.

Nag-abot ang kamay namin sa pitcher.

Pareho kaming huminto.

“You take it.”

“You take it.”

Napatawa ako.

“Ang awkward.”

“Agreed.”

Hinayaan niyang ako ang kumuha.

Habang nagsasalin ako ng tubig, napansin kong nakatingin siya sa kamay ko.

“What?”

“Nothing.”

“Bakit ka nakatingin?”

“May maliit na hiwa.”

Napatingin ako sa daliri ko.

“Ah. Kagabi pa.”

“Bakit hindi mo nilagyan?”

“Small cut lang.”

He reached for the small first-aid box beside the cabinet.

“Dominic.”

“What?”

“Okay lang ako.”

“I know.”

Binuksan niya ang box at kumuha ng bandage.

“Then why—”

“Because it's bleeding.”

Tiningnan ko ang daliri ko.

May maliit na pula nga.

Napabuntong-hininga ako.

“Fine.”

Kinuha niya ang kamay ko.

Sandali lang.

Maingat.

Hindi mahigpit.

Nilagyan niya ng bandage ang maliit na hiwa.

Pero sa halip na sa sugat ang mapansin ko—

ang mga daliri niya ang napansin ko.

At kung gaano kaingat ang bawat galaw niya.

“Done.”

Hindi ko agad binawi ang kamay ko.

Hindi rin niya agad binitiwan.

Isang segundo.

Dalawa.

Then he let go.

“Better?”

Tumango ako.

“Better.”

Bumalik kami sa dining table.

Pero ilang minuto akong hindi nakapag-focus sa documents.

---

Bandang tanghali, nagsimula na namang umulan.

Hindi malakas.

Pero sapat para marinig ang patak sa bubong.

Tumayo si Dominic at tumingin sa labas.

“I should go.”

“Okay.”

Kinuha niya ang jacket niya.

Pero bago siya tuluyang makalabas, kumulog.

Napatingin ako sa bintana.

Hindi ko gusto ang kulog.

Hindi dahil natatakot ako.

I just hated the sound.

Napansin niya.

“You really don't like thunderstorms.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi.”

“Okay.”

Wala siyang ibang sinabi.

Hindi niya ako tinukso.

Hindi niya tinanong kung natatakot ba ako.

Isinuot lang niya ulit ang jacket niya.

“Wait until it stops.”

Napakunot ang noo ko.

“Hindi mo kailangang maghintay.”

“I know.”

“Then bakit?”

Tumingin siya sa akin.

“Because I don't want to leave you alone while it's like this.”

Biglang natahimik ang paligid.

“Dominic…”

“Hmm?”

“Hindi naman ako bata.”

“I know.”

“Then stop worrying.”

Bahagya siyang ngumiti.

“I'm trying.”

Napangiti rin ako.

“Hindi halata.”

“Good.”

“Bakit good?”

“Because if you noticed, I'd have to explain.”

Napatingin ako sa kanya.

At sa unang pagkakataon, wala akong maisip na witty na sagot.

---

Lumipas ang ilang minuto.

Tumigil ang ulan.

Tumayo si Dominic.

“Now I can go.”

Tumango ako.

“Okay.”

Pagdating niya sa p***o, huminto siya.

“Amara.”

“Yes?”

“About the files…”

“What about them?”

“Don't look through the old records alone.”

“Why?”

“Because we don't know what we're dealing with yet.”

Tumango ako.

“Okay.”

Then he looked at me.

“Call me if you find anything.”

“I will.”

“Promise?”

“Promise.”

Saglit siyang natahimik.

Then—

“Good.”

Binuksan niya ang p***o.

Pero bago siya lumabas, hindi ko napigilang magsalita.

“Dominic.”

Lumingon siya.

“Thank you.”

“For?”

I glanced at the empty breakfast container on the table.

“For breakfast.”

He smiled.

“You're welcome.”

“And the bandage.”

“You're welcome.”

“And for staying.”

Huminto ang ngiti niya.

For a moment, parang may gusto siyang sabihin.

Pero hindi niya sinabi.

Sa halip, tumango lang siya.

“Anytime.”

At umalis siya.

Naiwan akong nakatayo sa may p***o.

Pinanood ko ang sasakyan niyang lumayo.

Dapat bumalik na ako sa dining table.

Dapat tingnan ko ang mga documents.

Dapat isipin ko ang property.

Pero ang tanging nasa isip ko—

Anytime.

Isang simpleng salita.

Pero bakit parang gusto kong marinig ulit iyon?

Napailing ako sa sarili ko.

“Hindi ka dapat nasasanay.”

Pero kahit sinabi ko iyon nang malakas—

alam kong huli na.

Dahil nang gabing iyon, habang nakahiga ako at hawak ang cellphone ko, hindi ko na hinihintay ang message tungkol sa property.

Hindi tungkol sa missing page.

Hindi tungkol sa records.

Hindi tungkol sa pamilya namin.

Ang hinihintay ko—

ay ang pangalan niya na lumitaw sa screen.

At nang sa wakas ay nag-vibrate ang cellphone ko—

Dominic: Good night, Amara.

Napangiti ako.

At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, nag-reply ako.

Amara: Good night, Dominic.

Simple lang.

Walang ibang ibig sabihin.

At least, iyon ang gusto kong paniwalaan.

Pero sa unang pagkakataon, alam kong may isang bagay nang nagbabago.

Hindi pa pag-ibig.

Hindi pa.

Pero hindi na rin ito simpleng partnership.