Share

CHAPTER 14

Author: Pot
last update publish date: 2026-09-26 23:39:45

Hindi ko alam kung kailan naging parte ng routine ko ang paghihintay sa isang text mula kay Dominic.

Pero nitong mga nakaraang araw, parang may kulang kapag walang notification mula sa kanya.

Hindi naman kailangan.

Hindi naman kami magkasintahan.

At lalong hindi naman namin kailangang mag-good morning o good night sa isa't isa.

Pero kagabi, bago ako matulog, ilang beses kong tiningnan ang phone ko.

Wala.

Napabuntong-hininga ako.

“Amara, ano ba.”

Ibinaba ko ang phone sa bedside table at pumikit.

Five minutes later, kinuha ko ulit.

Wala pa rin.

Napailing ako sa sarili ko.

Hindi ko dapat hinihintay.

Kaya nang mag-vibrate ang phone ko kinabukasan habang nag-aalmusal ako, muntik ko nang mabitawan ang kutsara.

Dominic:

Are you free this afternoon?

Tinitigan ko ang message.

Simple.

Diretso.

Very Dominic.

Me:

Why?

Ilang segundo lang bago siya sumagot.

Dominic:

I need to check something at the property.

Napataas ang kilay ko.

Me:

That's all?

Matagal bago siya nag-reply.

Dominic:

Do you want me to give you a more interesting reason?

Napangiti ako nang hindi ko namamalayan.

Me:

Try.

Lumabas ang typing indicator.

Nawala.

Bumalik.

Nawala ulit.

Then—

Dominic:

I wanted to see you.

Natigilan ako.

Parang biglang naging mas tahimik ang buong kusina.

I read the message twice.

Tatlong beses.

Bago ko pinatay ang screen.

“Okay.”

Huminga ako nang malalim.

“Okay lang.”

Pero hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang uminit ang pisngi ko.

---

By three in the afternoon, nasa property na ako.

At gaya ng inaasahan, nandoon na si Dominic.

Nakatayo siya sa tabi ng lumang function hall, kausap ang isang contractor. Nakasuot siya ng simple at dark na polo shirt, nakatiklop ang manggas hanggang siko.

Hindi siya mukhang Managing Director ng isang malaking kumpanya.

Mas mukha siyang ordinaryong lalaki na may pupuntahang importante.

Nang mapansin niya ako, tumigil siya sa pakikipag-usap.

“You're late.”

Napatingin ako sa relo ko.

“Three minutes.”

“Four.”

“Grabe. Binibilang mo talaga?”

“Usually.”

“Scary.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good afternoon, Amara.”

“Good afternoon.”

Lumapit siya.

“Have you eaten?”

Napapikit ako sandali.

“Hindi mo na ba ako kayang kausapin nang hindi tinatanong kung kumain na ako?”

“Apparently not.”

Napailing ako.

“Hindi pa.”

“Why?”

“Busy.”

“That's not an answer.”

“It's literally an answer.”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo.

Then he turned to the contractor.

“Give us ten minutes.”

“Sir—”

“I'll call you.”

Tumango ang lalaki at umalis.

Napatingin ako kay Dominic.

“Ano 'yon?”

“Lunch.”

“Hindi ako gutom.”

“You said you haven't eaten.”

“Hindi ibig sabihin—”

“There's a café nearby.”

“Dominic.”

“Ten minutes.”

“Hindi ako bata.”

“I know.”

“Then stop treating me like one.”

Huminto siya.

Hindi siya nainis.

Hindi rin siya sumagot agad.

Instead, tumingin siya sa akin nang diretso.

“I'm not.”

Tahimik ako.

“Then bakit?”

Bahagya siyang nagkibit-balikat.

“Because I care if you're okay.”

Simple lang niyang sinabi.

Walang drama.

Walang malalim na tingin.

Pero somehow, iyon ang mas nakapagpatahimik sa akin.

“Ah.”

That was all I could say.

Tumalikod siya.

“Come on.”

---

Hindi kami nagpunta sa mamahaling restaurant.

Isang maliit na café lang sa kanto malapit sa property.

Nag-order siya ng sandwich at coffee.

Ako, pasta.

“Hindi ka ba sanay kumain sa ganito?” tanong ko.

“Bakit?”

“Hindi ko alam. Akala ko may private dining room ka sa office.”

“Meron.”

“Exactly.”

“But I don't always use it.”

Napatingin ako sa paligid.

“May point ka naman.”

Umupo siya sa tapat ko.

For a few minutes, tahimik lang kami.

Hindi awkward.

Hindi rin pilit.

Just quiet.

Until I noticed the way he kept looking outside the window.

Parang may iniisip.

“Dominic.”

“Yes?”

“Okay ka lang?”

Napatingin siya sa akin.

“I'm fine.”

“Liar.”

Bahagya siyang natawa.

“That's bold.”

“Matagal na kitang kilala.”

“It's been a few weeks.”

“Exactly. Enough to know you're not fine.”

Hindi siya sumagot.

I waited.

Eventually, he leaned back in his chair.

“My father used to bring me to that property.”

Napatingin ako sa labas.

“Doon?”

He nodded.

“When I was young.”

“Bago nagkaroon ng dispute?”

“Yes.”

“Anong ginagawa ninyo?”

For the first time since I met him, nakita kong nagbago ang expression niya.

Hindi malungkot.

Pero softer.

“Nothing important.”

“Sure?”

“We'd walk around. He'd tell me stories about the people who built the place.”

“Hindi tungkol sa business?”

“Sometimes.”

“Sounds nice.”

He looked down at his coffee.

“It was.”

Tahimik ako.

Hindi ko alam kung dapat pa ba akong magtanong.

Pero gusto kong malaman.

“Close kayo?”

Matagal siyang hindi sumagot.

“Were.”

Isang salita.

Pero sapat na para maintindihan kong may bagay siyang ayaw pag-usapan.

“Sorry.”

He shook his head.

“Don't be.”

“Hindi ko naman alam.”

“Exactly.”

Tumingin siya sa akin.

“You don't have to apologize for asking.”

Napangiti ako nang kaunti.

“Ang weird mo.”

“Why?”

“Hindi ka pala mahirap kausap kapag gusto mo.”

“Hindi ko sinabing madali akong kausap.”

“Fair.”

Nagkatinginan kami.

At sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na kailangan kong umiwas.

---

Pagbalik namin sa property, naglakad kami sa hallway nang magkatabi.

Walang legal team.

Walang contractors.

Walang ibang tao.

Kami lang.

“May itatanong ako,” sabi ko.

“Go.”

“Bakit ayaw mong magpakasal?”

Huminto siya.

Ako rin.

I immediately regretted asking.

“Never mind.”

“It's okay.”

Hindi siya gumalaw.

“Marriage isn't something I want to enter just because people expect it from me.”

“That's reasonable.”

“I've seen what happens when people stay together because they think they have no choice.”

Nawala ang ngiti ko.

“Your parents?”

He nodded once.

“Maybe.”

“Hindi mo sila masyadong pinag-uusapan.”

“I don't talk about things I haven't figured out.”

“Hindi ba parang ang hirap no'n?”

“Yes.”

“Then why do it?”

“Because pretending I understand something when I don't is worse.”

I looked at him.

“That's… surprisingly honest.”

“I try.”

“Hindi ka mukhang taong marunong umamin.”

His eyebrow lifted.

“About what?”

“Anything.”

He smiled faintly.

“Maybe I just don't like wasting words.”

“That's convenient.”

“For me, yes.”

Napatawa ako.

At napangiti rin siya.

For a moment, everything felt simple.

No property dispute.

No old documents.

No missing page.

No families.

Just us, standing in an old hallway and talking about something that had nothing to do with business.

Until he spoke again.

“I don't think marriage should be an obligation.”

I looked at him.

“It should be a choice.”

Something about the way he said it made me remember our first negotiations.

The way he always asked.

The way he never forced.

The way he would say You decide.

I nodded slowly.

“I agree.”

He looked at me.

“Do you?”

“Yes.”

“Then why do you look worried?”

Napahinga ako nang malalim.

“Because sometimes, people say they give you a choice…”

I paused.

“…pero may gusto na silang sagot.”

His expression changed.

Just slightly.

“I know.”

“That's why I don't like being cornered.”

“Neither do I.”

Tahimik ulit.

Then he said something I didn't expect.

“If anyone ever makes you feel like you don't have a choice, tell me.”

Napatingin ako sa kanya.

“Why?”

“Because you shouldn't have to stay where you don't want to be.”

I stared at him.

There was no teasing in his face.

No hidden intention.

Just certainty.

And for some reason, that made my chest feel tight.

“Dominic…”

“Yes?”

“Thank you.”

He nodded.

“Anytime.”

---

Nang pauwi na ako, napansin kong may naiwan akong folder sa table.

Bumalik ako sa hallway.

Narinig ko ang boses ni Dominic mula sa kabilang room.

Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila ng lawyer.

“Sir, kailangan nating magdesisyon bago dumating ang deadline.”

“Hindi pa.”

“But the board needs an answer.”

“I said not yet.”

Tahimik ako sa labas.

Then the lawyer spoke again.

“Kung hindi natin tatanggapin ang settlement, maaaring mawalan tayo ng pagkakataong—”

“Then we wait.”

“Sir—”

“Hindi ako pipirma sa bagay na hindi pa niya naiintindihan.”

Natigilan ako.

Hindi niya.

Ako.

Hindi ko alam kung bakit parang may kung anong gumalaw sa loob ng dibdib ko.

I quietly stepped back before they could see me.

Paglabas ko ng property, nakita kong nakatayo si Dominic sa may p***o.

“May naiwan ka?”

Tumango ako.

“Folder.”

Iniabot niya sa akin.

“Here.”

“Thanks.”

I held the folder against my chest.

For a moment, neither of us moved.

Then he said—

“Get home safely.”

“I will.”

“Text me.”

Napangiti ako.

“Bakit?”

“Because I asked.”

“That's not very convincing.”

“Fine.”

He paused.

“Because I'll worry.”

Nawala ang ngiti ko.

And there it was again.

That strange feeling.

Hindi ko pa alam kung ano ito.

Hindi ko rin gustong pangalanan.

Pero habang naglalakad ako palayo sa kanya, isang bagay ang malinaw.

Hindi na lang ako curious tungkol kay Dominic Sinclair.

Unti-unti ko na siyang gustong makilala.

Hindi bilang Sinclair heir.

Hindi bilang Managing Director.

Hindi bilang taong nasa kabilang panig ng dispute ng pamilya namin.

Kundi bilang si Dominic.

Ang lalaking tahimik kapag nasasaktan.

Ang lalaking hindi madaling magsabi ng nararamdaman.

At ang lalaking, sa kabila ng lahat ng kapangyarihang hawak niya, ay tila pinaka-mahalaga sa kanya ang isang bagay—

ang pagpili.

Hindi ko pa alam kung bakit mahalaga sa akin iyon.

Pero marahil, darating ang araw na malalaman ko.

At baka sa araw na iyon…

hindi na rin ako makapagsinungaling sa sarili ko tungkol sa kung ano na talaga ang nararamdaman ko para sa kanya.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 14

    Hindi ko alam kung kailan naging parte ng routine ko ang paghihintay sa isang text mula kay Dominic.Pero nitong mga nakaraang araw, parang may kulang kapag walang notification mula sa kanya.Hindi naman kailangan.Hindi naman kami magkasintahan.At lalong hindi naman namin kailangang mag-good morning o good night sa isa't isa.Pero kagabi, bago ako matulog, ilang beses kong tiningnan ang phone ko.Wala.Napabuntong-hininga ako.“Amara, ano ba.”Ibinaba ko ang phone sa bedside table at pumikit.Five minutes later, kinuha ko ulit.Wala pa rin.Napailing ako sa sarili ko.Hindi ko dapat hinihintay.Kaya nang mag-vibrate ang phone ko kinabukasan habang nag-aalmusal ako, muntik ko nang mabitawan ang kutsara.Dominic:Are you free this afternoon?Tinitigan ko ang message.Simple.Diretso.Very Dominic.Me:Why?Ilang segundo lang bago siya sumagot.Dominic:I need to check something at the property.Napataas ang kilay ko.Me:That's all?Matagal bago siya nag-reply.Dominic:Do you want me

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 13

    Nagising ako nang mas maaga kaysa sa alarm ko.Hindi ko alam kung bakit.Siguro dahil sa mga nangyari nitong mga nakaraang araw.Siguro dahil sa lahat ng tanong na wala pang sagot.O baka dahil may isang taong nagsabing pupunta siya ngayong araw.I'll come tomorrow.Hindi ko dapat binibigyan iyon ng ibang kahulugan.May documents kaming kailangang tingnan.May records kaming kailangang ayusin.May property dispute kaming kailangang lutasin.Simple.Professional.Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko habang gumagawa ako ng kape.Tumunog ang doorbell.Napatingin ako sa orasan.8:15 AM.Napakunot ang noo ko.Masyadong maaga.Binuksan ko ang pinto.At napahinto ako.Si Dominic.Naka-dark jeans at plain white shirt. Walang suit. Walang tie. May hawak siyang dalawang paper bags.“Good morning.”Tinitigan ko siya.“Bakit ang aga mo?”“Good morning din.”“Hindi ko tinatanong kung good morning.”“I know.”Napatingin ako sa dala niya.“What are those?”“Breakfast.”“Para kanino?”“You

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 12

    Tahimik ang buong biyahe pauwi.Hindi dahil wala kaming gustong pag-usapan.Marami.Sobrang dami.Pero parang pareho naming alam na kapag nagsimula kaming magsalita, baka mas lalo lang kaming malunod sa mga tanong na wala pang sagot.Nakatingin ako sa labas ng bintana habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Mr. Reyes.The person your father was afraid of was never part of either family.Hindi ko alam kung sino iyon.Hindi ko rin alam kung bakit parang mas mabigat sa akin ang bagay na iyon kaysa sa mismong property dispute.“Amara.”Napalingon ako kay Dominic.“Yes?”“You've been quiet.”“I'm thinking.”“I noticed.”“Do you always notice everything?”“Not everything.”“Parang oo.”Bahagya siyang ngumiti.“Not everything.”Napatingin ako sa kamay ko.Kanina ko pa pala nilalaro ang maliit na susi.“Kinakabahan ka?” tanong niya.Umiling ako.“Hindi.”“Liar.”Napatingin ako sa kanya.“Excuse me?”“You've been holding that key since we left.”Napatingin ako sa kamay ko.Nap

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 11

    Hindi ko alam kung ano ang mas nakakabahala.Ang pagpunta sa isang taong labing-anim na taon nang piniling manahimik—o ang katotohanang ako mismo ang hiniling niyang makita.Tahimik ang biyahe.Nasa passenger seat ako habang si Dominic ang nagmamaneho.Hindi ko na tinanong kung bakit siya mismo ang nag-drive.Hindi rin niya ipinaliwanag.Siguro pareho naming alam na masyadong maraming bagay ang kailangang pag-isipan para pag-usapan pa kung sino ang dapat magmaneho.Hawak ko pa rin ang maliit na susi.Hindi ko ito inilagay sa bag.Parang natatakot akong mawala.“Kinakabahan ka?” tanong ni Dominic.Napatingin ako sa kanya.“Hindi.”“Liar.”“Excuse me?”“Kanina mo pa nilalaro yung susi.”Napatingin ako sa kamay ko.Totoo.Huminto ako.“Hindi lang ako sanay sa ganito.”“Sa alin?”“Sa paghahanap ng mga sikreto ng pamilya ko.”Hindi siya agad sumagot.After a few seconds, sinabi niya—“Neither am I.”Napatingin ako sa kanya.“Akala ko sanay ka.”“Sa business.”“Hindi sa family?”“No.”May

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 10

    Hindi ko dinala sa kusina ang kahon.Hindi ko rin sinabi kay Mama na nakita ko iyon.Sa halip, dinala ko ito sa kwarto ko at isinara ang pinto.Inilapag ko ang maliit na kahon sa ibabaw ng kama.Nandoon pa rin ang mga lumang litrato, dalawang sulat, at ang maliit na susi na may ukit na 17.Paulit-ulit kong tinitingnan ang pangalan sa papel.D. Sinclair.Hindi ko alam kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sa mismong susi.Kung talagang para kay Dominic ang kahon na ito, bakit nasa bahay namin?At bakit labing-anim na taon itong itinago?Kinuha ko ang unang litrato.Nasa harap nito ang dating function hall ng property.Mas luma.Mas simple.At sa likod, may petsa.Sixteen years ago.Binaliktad ko ang pangalawang litrato.Dalawang lalaki ang nasa larawan.Isa roon ang kilala ko.Si Papa.Ang isa naman ay isang lalaking hindi ko nakilala.May sulat sa ibaba.Velasco — Sinclair, final meeting.Napakunot ang noo ko.Final meeting.Hindi lang pala isang settlement discussion ang nangyari

  • Married to the Man I Can't Fall For   CHAPTER 9

    Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa board presentation.Hindi rin dahil sa deadline na ilang araw na lang ang pagitan namin at ng posibleng pagpunta sa korte.Kundi dahil sa isang nawawalang pahina.Isang pahina na labing-anim na taon nang wala sa mga dokumentong hawak namin.At sa isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.May nagtago ba nito?Kinabukasan, mas maaga akong nakarating sa Sinclair Group kaysa sa napag-usapan namin.Hindi ko rin alam kung bakit.Wala naman kaming presentation ngayon. Wala ring kailangan akong ihabol na dokumento.Pero nang makita ko ang pangalan ni Dominic sa listahan ng mga dadalo sa meeting, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.I ignored it.Hindi lahat ng kaba kailangang may ibig sabihin.Paglabas ko ng elevator, bukas na ang conference room.Nandoon na ang legal team.At si Dominic.Nakatayo siya sa dulo ng mahabang mesa, may hawak na folder.Nang mapansin niya ako, bahagya siyang tumango.“Good morning.”“

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status