All Chapters of Married to the Man I Can't Fall For: Chapter 1 - Chapter 10

Hindi ko kailangan ng asawa.Lalo na ng asawang mayaman, makapangyarihan, at sanay na nasusunod ang gusto.Sa totoo lang, sapat na sa akin ang maliit kong event business, ang iilang taong nagtatrabaho sa akin, at ang tahimik na buhay na pinaghirapan kong buuin.Kaya kung may isang bagay akong sigurado noon, iyon ay ito:Hindi ako mag-aasawa dahil kailangan ko ng lalaki.Hindi ko rin kailangan ng lalaking sasagip sa akin.Kaya nang makilala ko si Dominic Sinclair, wala akong dahilan para isipin na magiging mahalaga siya sa buhay ko.Sa simula, isa lang siyang kliyente.Isang napakahirap kausap na kliyente.---“Amara, five minutes!”Napalingon ako kay Bea habang hawak ang clipboard ko.“Coming!”Mabilis kong inayos ang huling detalye sa table arrangement bago ko muling sinuri ang buong ballroom.Cream-colored flowers.Warm lighting.Simple gold accents.Walang sobrang dekorasyon.Eksaktong gusto ko.Isa itong corporate dinner para sa isang bagong project ng Sinclair Group. Malaking cli

Hindi ako sanay humingi ng tulong.Siguro iyon ang dahilan kung bakit ilang oras kong pinag-isipan kung tatawagan ko ba si Dominic.May lumang agreement kaming kailangang maintindihan.May property dispute kaming kailangang ayusin.At may thirty days bago tuluyang dalhin ng Sinclair Group sa korte ang problema.Pero higit sa lahat, may isang bagay akong hindi maalis sa isip ko.Bakit parang may alam si Dominic na hindi niya sinasabi?Kaya nang mag-message siya nang gabing iyon—> Have you found anything?—hindi na ako nagdalawang-isip.> May nakita ako.Mabilis ang reply niya.> I'll come over.Napakunot ang noo ko.> Hindi kita niyaya.Tatlong segundo.> I know.Napailing ako.Mayabang talaga.---Dalawampung minuto lang ang lumipas nang makarinig ako ng sasakyan sa labas.Pagbukas ko ng pinto, naroon siya.Walang suit.White shirt.Dark pants.At sa unang pagkakataon, nakita ko si Dominic na hindi mukhang CEO.Mukha lang siyang ordinaryong lalaki.Kung hindi ko alam kung sino siya,

The words stayed in my head the entire morning.You and Dominic have to negotiate together.Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainis.Na kailangan kong makipagtrabaho sa kanya—o na hindi naman pala ako ganoon ka-uncomfortable sa idea.“Amara.”Napatingin ako sa lawyer ko.“Yes?”“May scheduled meeting tayo with the Sinclair representatives this afternoon.”“Representatives?”He nodded.“Dominic will be there.”Of course.I leaned back in my chair.“Okay.”“Are you sure?”“Bakit parang may choice ako?”“Actually, you do. You can ask for another representative.”Napatingin ako sa kanya.“Then no.”“Why?”“Kung siya ang authorized representative sa agreement, mas okay na siya mismo ang kausap ko.”Tumango ang lawyer ko.“That makes sense.”Hindi ko pinansin ang maliit na ngiti niya.---By three in the afternoon, nasa isang private conference room ako sa Sinclair Group.This time, hindi ako simpleng bisita.May pangalan ko sa folder sa harap ko.JOINT SETTLEMENT DISCUSSIONI hated how

“Amara, five minutes!”Napalingon ako sa entrance ng function hall.“Ready na ba sila?”“Almost. Nasa labas na raw yung representatives.”Tumango ako habang tinitingnan ang hawak kong clipboard.Nakaayos na ang presentation boards. Naka-check na ang floor plan. Nasa tamang lugar ang sample materials.Everything was ready.Or at least, dapat.Huminga ako nang malalim.Hindi naman ito ang unang presentation na ginawa ko.Hindi rin ito ang unang beses na kailangan kong makipag-usap sa taong mahirap pakisamahan.So why was I nervous?Napatingin ako sa relo.Then I heard footsteps behind me.“You're early.”Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino.“It's your presentation too.”Lumingon ako.Si Dominic.Naka-dark suit siya, simple gaya ng dati. Walang unnecessary accessories. Walang expression na parang may gustong patunayan.Just Dominic.At nakakainis na kahit ilang araw ko na siyang nakakasama, parang hindi pa rin ako sanay kapag bigla siyang nasa harap ko.“Ready?” tanong

Hindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Hindi dahil sa board presentation.Hindi rin dahil sa deadline na ilang araw na lang ang pagitan namin at ng posibleng pagpunta sa korte.Kundi dahil sa isang nawawalang pahina.Isang pahina na labing-anim na taon nang wala sa mga dokumentong hawak namin.At sa isang tanong na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.May nagtago ba nito?Kinabukasan, mas maaga akong nakarating sa Sinclair Group kaysa sa napag-usapan namin.Hindi ko rin alam kung bakit.Wala naman kaming presentation ngayon. Wala ring kailangan akong ihabol na dokumento.Pero nang makita ko ang pangalan ni Dominic sa listahan ng mga dadalo sa meeting, bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.I ignored it.Hindi lahat ng kaba kailangang may ibig sabihin.Paglabas ko ng elevator, bukas na ang conference room.Nandoon na ang legal team.At si Dominic.Nakatayo siya sa dulo ng mahabang mesa, may hawak na folder.Nang mapansin niya ako, bahagya siyang tumango.“Good morning.”“