Masuk
#MTTWBSimula
Sloane "Percy" Persephone Rivera
Nasa loob ako nang dressing room habang paikot-ikot na naglalakad. Nangangatal at kinakagat ang kuko sa aking kanang daliri. I was anxious.
I am wearing my twin's wedding dress dahil hanggang ngayon hindi pa rin siya bumabalik sa oras na ipinangako niya sa akin. We switched. She convinced me na makipagpalit sa kanya kahit isang oras lang sa mismong araw nang kasal niya. I don't know why I did say yes to her. I thought she was just joking pero ngayong umalis siya at hindi ko alam kung saan siya nagpunta, hindi ko na alam.
Tinawagan ko ang telepono niya. Tumunog iyon at sa wakas ay sinagot niya rin ako.
"Blaire! Where the hell are you? The ceremony is going to start! Hindi mo naman—"I'm sorry, Percy. Just give me one hour. I promise, I'll be there."
"Blai—"Hindi pa ako nakakapagsalita nang babaan niya ako nang tawag.
Huminga ako nang malalim at napapikit.
"Where the hell is she?" si Ava, iyong best friend ko.Siya lang ang nakakaalam nang nangyari. I can't tell our parents that my twin sister, Blair asked me to switch with her on her own wedding day. Hindi ko naman kasi alam kung ano ang totoo niyang dahilan kung bakit niya iyon ginawa.
I had no choice but to say yes because I know her. She won't stop convincing me and ayoko magpaka-stress kaya pumayag ako.
"I don't know! I asked my bodyguard to follow her pero nawala ito sa paningin niya!"
"I can't marry Luciel, Ava. He's my brother-in-law."
Umiling si Ava. "Wala tayong choice, Percy. J-Just pretend that you're Blair for now."
Sht!
Kumatok ang wedding coordinator sa pinto. Nagkatinginan kaming dalawa ni Ava sa isa't isa."Miss, it's time."
Lumabas ako katulad nang ipinangako ko sa kapatid ko. I will be her just for one day at pagkatapos no'n ay magiging maayos din ang lahat katulad noon. She will come back and act like nothing happened... Blaire and Luciel... they deserve each other so much.
But it didn't happen.
Blaire didn't come back.
Hinarap ko si Luciel sa dulo nang altar. Inabot niya ang kamay ko na nanginginig sa sobrang kaba.
"You look pale. Nervous?"
Ngumiti ako nang pilit at tumango. "It's just...a big day."
"Don't be afraid. After today, everything changes."
I kissed Luciel and made a promise that I will stay with him no matter what happens... that I will stay true to him... Alam kong kasinungalingan iyon pero wala akong choice. The ceremony ended without my sister in it. Ava kept on calling her pero walang sumasagot.
"Pa, si Percy, hindi pa bumabalik..." wika ko nang pinuntahan ako ni papa sa upuan. Nasa reception na kami dahil tapos na ang kasal. Nakaupo kaming dalawa ni Luciel sa harap habang kitang-kita ang mga taong dumalo sa kasal. I am the one who prepared the program for Blaire's wedding because that's what I have promise her.
"Si Percy? Hindi ba siya nandito? Baka may pinuntahan lang."
May sasabihin pa dapat ako nang biglang nahulog ang hawak na baso ni Mama habang kitang-kita ang pamumutla nito. Dumagdag lalo ang kaba na nararamdaman ko sa dibdib. Luciel notice that. Hinawakan niya ang kamay ko para mapigilan sa panginginig.
Pinuntahan naming siyang dalawa ni Luciel. Mabilis din siya na pinuntahan ni papa at inalalayan sa pagtayo. Nakita ko ang telepono at nandoon ang pangalan ni Ava. Maingat kong inabot iyon at inilagay sa tenga ko para kausapin ito.
"M-Ma?" kinakabahang wika ko.
Mas lalo pang nadagdagan iyon nang marinig ko si Ava na umiiyak sa kabilang linya. Lumabas siya kanina at hindi na nakaattend nang kasal ni Blaire dahil nagdesisyon siyang sumunod at sunduin ang kapatid ko.
"H-Hello..."
"B-Blaire... I'm sorry..." hagulgol na iyak ni Ava.
"W-What happened?"
"Ava, answer me. What happened to my sister?"
"B-Blaire...:" tawag ni mama sa akin. Kinuha niya ang kamay ko at hinawakan iyon habang umiiyak.
"A-Ang kapatid mo... wala na siya."
"I followed her... b-but when I went to her... s-she's already dead... s-she died in a car accident, Blaire. Percy is dead... your sister is dead... I-I'm sorry."
Kabanata 17Ang liwanag nang araw ay dahan-dahang sumilip sa kurtina nang aking bintana. Unti-unti akong nagising dahil doon. Kung kagabi ay masama ang pakiramdam ko, ngayon ay mas magaan na. Hindi na rin masakit ang ulo ko at hindi na rin ako nahihilo.At sa bawat minutong lumilipas ay siyang balik naman nang aking memorya isa-isa. Gusto ko sanang kalimutan ang mga nangyari pero paano ko pa magagawa iyon kung ngayong naaalala ko na ang lahat nang nangyari simula kagabi?Pinairal ko ang katigasan nang ulo ko kagabi na alam kong hindi ginagawa ni Blaire. Bukod pa roon ay nakipagtalo pa ako kay Luciel… alam ko rin na binantayan niya ako buong gabi at inalagaan.I groan quietly and pull the blanket over my face.“Gising ka na pala…”Ang boses niya na ‘yon ay galing banda sa tabi nang bintana. Napahinto tuloy ako.Syempre nandito pa siya!Ibinaba ko ang kumot ko nang kaonti, sapat lang para makita ko siya. Nakaupo si Luciel sa maliit na upuan. It’s my reading nook chair. May libro din na
Kabanata 16"I am Blaire Daphne Ramirez, Luciel's wife. And you need to stop chasing a ghost."His breathing turns uneven. Nagkunwari akong hindi napansin iyon at mas lalo pang tinapangan ang tingin. I have to finish this because I know I couldn't last any longer. "You're lying..." nanghihina niyang wika sa akin. Umiling ako. "Then look at me, Seve. Do you see Percy standing here?" Sinubukan niyang sumagot pero wala ni isang salita ang lumabas sa bibig niya. Dahil alam ko na ngayon pa lang ay nakikita na niya ang pagkakaiba ni Blaire at ni Percy na sinasabi niya. Blaire was cold, emotionless, and reserved to people she knew, but Percy is not like that. I am not like that. Umiling si Seve bago ako tinignan muli sa mata. He tried to smile at me, but his face went colder when he noticed my expression. "You cried for me..." "You held my hand and—"Pity," I cut in. "Nothing more." "T-That wasn't pity, Perc—"It was, and I regret every second of it. I shouldn't have wasted my tears on
Kabanata 15“Do you have feelings for Galvez?”Napakurap ako nang ilang beses habang nakatitig sa lalaking nakatingin ngayon sa akin habang walang humpay ang pagkabog nang puso ko. Hindi ako agad nakapagsalita dahil sa tanong niya.I gave him an awkward smile and slightly pushed him away from me pero hinawakan niya lang ang kamay ko para hindi ko siya magawang itulak palayo sa akin. Mas lalo pa nga niyang inilapit sa akin ang mukha niya.“W-What are you saying?”“Just answer me, Blaire.”Umawang ang labi ko at dahan-dahan na umiling habang nakatingin ng direkta sa kanya. Buong lakas ko siyang tinulak at umalis sa tabi niya. Nilingon ko siya nang mahimasmasan ako at tinignan siya sa mata.“O-Of course not. You’re my husband, Luciel. Why would I have feelings for him?”“Because you’re looking at him differently.”Kumabog ang dibdib ko nang malakas. Hindi ako makapagsalita kaya nanahimik ako. Wala rin akong ideya kung an oba ang dapat ko sabihin noong mga oras na ‘yon. Ang alam ko lang,
Kabanata 14Naiwan ako sa hallway. Si Luciel, umalis muna saglit dahil may kinakailangan sagutin sa telepono. Si Ava naman ay sumunod kela Tita Louise para dalawin si Seve. Ava is a relative. Pamangkin siya ni Tita Louise at pinsan ni Seve kaya pinapasok siya roon.Hindi na ako nagtangka pa na pumasok pa roon at makita si Seve dahil malinaw naman ang nangyari kanina. Tita Louise hates me because his son went overboard this time.Naiintindihan ko naman kung saan nanggagaling si Tita Louise. Kahit siguro ako ang malagay sa posisyon niya, ganoon din ang gagawin ko. I will protect my own son at all cosst. Kaya ayos lang kung magalit sa akin si Tita Louise kung iyon ang makakabuti sa anak niya. But my heart felt so heavy. Maybe because until now, I’m still pretending… hiding the truth that could break them.Huminga ako nang malalim at marahan na ipinikit ang mga mata. I should go home pero walang lakas ang mga paa at binti ko na umalis sa kinatatayuan ko. I wasn’t hoping Seve would ask to
Kabanata 13Masyadong naging mabilis ang pangyayari. Nakita ko na lang na nakahandusay na sa sahig si Seve. Ang kanang kamay niya ay nasa tagiliran niya. Punong-puno iyon nang dugo.I panicked.“Seve…” nanginginig na tawag ko.My voice doesn’t sound Blaire, but I don’t care anymore. Nanginginig ang buo kong katawan. Hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang kamay ko para iampat ang dugo sa tagiliran niya.“Hey…” Huminga nang malalim si Seve habang sinusubukang ngumiti sa akin. Tuluyann ang tumulo ang luha ko. “That hurt more than I thought.”“No,” wika ko. “No, no, no—“Stop crying. I am not going to die.”Nanlabo ang mga mata ko. “W-Why would you do that? Are you an idiot?!”Tumingin siya sa mata ko. Katulad nang paraan niya na pagtingin sa akin. “Because you’re still you.”Bumigat ang dibdib ko kasabay no’n ang matinding paninikip dahil sa magkahalong pakiramdam.“Don’t talk…” Bulong ko. “Don’t talk please…”“Blaire!” Lumingon ako at nakita ko si Luciel na naghahabol nang hininga. Kitan
Kabanata 12Kumakabog ang dibdib ko nang makita ko si Luciel. Nagkatinginan pa kaming dalawa ni Ava dahil wala kaming kaide-ideya na nandito siya sa café kung saan kaming dalawa nagkita at nag-uusap.“L-Luciel, what are you doing here?” nauutal kong wika sa kanya. Sinubukan ko pang ngumiti pero tila halatang pilit iyon dahil nangalay lang ang panga ko sa kakangiti sa kanya.Napansin ko ang pangangatal ko pero ininda ko iyon at hindi pinahalata. Hinawakan ko ang kamay ko para hindi iyon makita ni Luciel.“I was planning to go back to my meeting when I saw you and Ava.”“Kanina ka pa ba dito? What’s up with the coffee?” Tinuro niya iyong kape ko na nalamigan na. “Malamig na kaya bumili akong bago para sa inyong dalawa.”“How much did you hear?” seryoso kong tanong sa kanya dahil kung narinig niya ang buong detalye nang pag-uusap naming dalawa, bakit hindi niya ako tinatanong kung sino ba talaga ako?Tinignan ako ni Luciel kaya tinignan ko rin siya pabalik. Pilit kong binabasa ang ekspres







