Marrying My Childhood Enemy

Kabanata 1: Ang Pagtatagpo

Nakatitig lang sa kawalan si Isabelle “Isa” Diaz habang mabibigat ang mga hakbang na naglalakad sa ilalim ng nakatirik at nakapapasong init ng araw. Ramdam na ramdam na niya ang hapdi sa kaniyang mga paa dahil sa suot na black heels, ngunit wala siyang karapatang mapagod. Nagbabakasakali pa rin siyang may mahanap na kumpanyang tatanggap sa kaniya at maapplyan ng trabaho sa gitna ng nagtataasang mga gusali.

Napakasakit isipin na isang taon na ang nakalilipas, hindi niya kailangang magmakaawa para sa isang posisyon. Ang pamilya Diaz ay may sariling retail business noon na maayos na tumatakbo. Bilang nagtapos ng BS Business Administration major in Operations Management, si Isa ang mismong humahawak sa mga papeles, schedule, at pamamahala bilang sekretarya ng kaniyang ama. Subalit sa isang idlap, tuluyang nalugi at gumuho ang negosyo ng kaniyang pamilya dahil sa matinding epekto ng pandemya. Ngayon, baon sila sa utang at si Isa na lamang ang natitirang pag-asa ng kaniyang mga magulang upang maiahon sila sa hirap.

Hawak ang isang plastik na folder na naglalaman ng kaniyang resume, clearance, at iba pang mga dokumento, napagpasyahan muna niyang magpahinga sandali sa tabi ng isang naglalakihang glass building sa tapat ng Emerald Avenue sa Ortigas. Napaupo siya sa isang pampublikong bench habang pinupunasan ang pawis sa kaniyang noo at mabilis na binuksan ang baon niyang tubigan para uminom.

Habang nagpapahinga, may narinig siyang dalawang babaeng empleyado na kalalabas lang mula sa lobby ng marangyang gusali upang mag-break.

"Nabalitaan mo ba? Ilang araw na palang bakante ang pwesto ng Executive Secretary ni Boss Ethan," saad ng unang babae habang nag-aayos ng kaniyang ID lanyard. "Nag-walkout na naman daw kagabi 'yung pumalit at umiiyak na umalis ng opisina! Katulad lang din siya ng mga nauna dahil sa sobrang sungit at pagiging perfectionist ng lalakeng 'yon!"

"Oo nga, eh!" sagot naman ng pangalawang babae, habang umiiling. "Wala na sigurong normal na taong makakatagal sa ugali ng isang Ethan Velez. Sabagay, malaki nga ang pasahod, dollars pa yata ang basehan, pero siguradong masisira naman ang ulo mo sa sobrang lupit ng amo mo. Araw-araw kang masisigawan."

Nang marinig iyon ni Isabelle, tila biglang huminto ang kaniyang mundo. Nabuhayan siya ng loob. Hindi niya pinansin ang babala tungkol sa masungit na boss; ang tumatak lang sa isip niya ay ang mga salitang malaki ang pasahod. Kailangan na kailangan niya ng pera ngayon para sa pamilya niya. At saktong-sakto, may matagal na karanasan siya bilang sekretarya ng kaniyang ama. Sisiw sa kaniya ang gawaing opisina at sanay siya sa pressure.

Nang walang pag-aalinlangan, inayos ni Isa ang kaniyang corporate attire, tumayo nang diretso, at lakas-loob na pumasok sa loob ng marangyang lobby ng gusali. Ang pangalan ng kumpanya ay nakasulat sa isang malaking gold na disenyo sa pader: Velez Group of Companies. Bahagyang kinabahan si Isa dahil pamilyar sa kaniya ang apelyidong Velez, ngunit isinantabi niya ito. Humakbang siya patungo sa reception desk.

"Miss, magandang araw po. Nabalitaan ko pong nag-walkout ang sekretarya ng boss niyo? Baka po naghahanap kayo ng bago... pwede po ba akong mag-apply? Handa po ako para sa isang interview ngayon din kung maaari," diretsahang saad ni Isabelle habang may magandang ngiti at maingat na inaabot ang kaniyang resume.

Nagulat ang receptionist sa kaniyang prangkang diskarte ngunit ngumiti rin ito kalaunan. "Actually, ma'am, urgent nga po ang utos ng HR. Maaari po kayong dumiretso sa Hiring Department sa 3rd Floor, Room 340. Mag-iwan na lang po muna kayo ng isang valid ID rito para sa visitor's pass."

“Yes!” bulong ni Isa sa kaniyang sarili habang mabilis na naglalakad patungong elevator. Malaki ang tiwala niya sa kaniyang kakayahan. Taglay niya ang karangalan bilang isang academic achiever at alam niyang kuwalipikado siya.

Knock! Knock! Knock!

Kumatok si Isabelle sa p***o ng HR Department kahit bahagya naman itong nakabukas.

"Hello, good morning po! Applicant po for the Executive Secretary position," masiglang bati niya sa isang seryosong babaeng nakaupo sa unang lamesa na may plakang HR Manager.

"Please, come in and take a seat," malamig ngunit propesyonal na sagot ng manager.

Agad na umupo si Isabelle at maayos na inabot ang kaniyang resume. Habang sinusuri ng HR manager ang mga dokumento, mapapansin ang unti-unting pagbabago ng ekspresyon sa mukha nito. Naitaas nito ang kaniyang salamin at napaangat ng tingin kay Isa.

"Oh... Impressive background, Miss Diaz. Maganda ang natapos mo at may aktwal na karanasan ka sa pamamahala ng isang kumpanya," saad ng manager bago sumandal sa kaniyang upuan. "Pero alam mo ba na dito sa Velez Group, ang mga kasanayan o skills mo ay pangalawa lang sa pinakamahalagang katangian para sa posisyong ito?"

Napakunot ang noo ni Isa sa pagtataka. "Po? Ano po ang ibig ninyong sabihin?"

Bahagyang napatawa nang mahina ang HR manager, isang tawang puno ng pang-unawa at tila sanay na sanay na sa ganoong reaksyon mula sa mga aplikante. Pero hindi na nagtaka si Isa dahil sariwa pa sa alaala niya ang narinig niyang usapan sa labas ng gusali kanina tungkol sa nakatatakot nilang CEO.

"First and most important question, Isabelle. Gaano kahaba ang pasensya mo?" seryosong tanong ng babae habang nakatitig sa mga mata ni Isa. "Dahil ang huling tatlong secretary na tinanggap namin dito ay hindi umabot ng isang buwan. Ang huli nga ay kagabi lang tuluyang sumuko."

Tumingin nang diretso si Isa, pinanindigan ang kaniyang tapang, at sumagot nang may buong kumpiyansa. "My patience is paid by money, ma'am. So, if the pay is right, I will always keep my patience."

Natigilan ang HR manager sa narinig, tila nagulat sa kakaibang sagot ng dalaga, bago ito dahan-dahang ngumiti at pumirma sa kaniyang endorsement sheet. "I like your attitude, Miss Diaz. Palaban ka at mukhang hindi ka madaling maiyak. Dahil kailangang-kailangan na ng sekretarya ni Mr. Velez ngayon, pumasa ka sa akin. Ngunit tandaan mo, ang huling pagpapasya at ang mismong interview ay gagawin ng CEO natin sa itaas."

Inabot ng manager ang folder kay Isa at itinuro ang pribadong elevator sa gilid. "Umakyat ka sa top floor. Doon ang opisina niya. Good luck, Isabelle. Sana ikaw na nga ang makatagal."

Habang nasa loob ng elevator patungo sa pinakamataas na palapag, mabilis ang tibok ng puso ni Isa. Ewan ba niya, ngunit habang papalapit siya sa itaas, mas lumalalim ang kaba sa kaniyang dibdib at tila may kung anong alaala ang gustong sumariwa sa kaniyang isip tuwing naririnig ang pangalang Ethan Velez. Bakit parang pamilyar na pamilyar ang pangalang iyon sa nakaraan ko?

Nang bumukas ang p***o ng elevator sa top floor, bumadya ang karangyaan ng buong palapag—makintab na sahig, mamahaling mga painting, at glass walls na tanaw ang buong siyudad ng Ortigas. Naglakad si Isa patungo sa dulo kung saan naroon ang naglalakihang double door ng CEO's Office. Kumatok siya nang tatlong beses at dahan-dahang binuksan ang p***o.

"Good morning, Sir. I am the new applicant for—"

Naputol ang sasabihin ni Isabelle nang mag-angat ng tingin ang lalaking nakaupo sa likod ng malaking mahogany desk. Tila huminto ang pag-ikot ng mundo ni Isa at nanigas ang kaniyang buong katawan.

Ang matatalas at mapanuring mga mata, ang aroganteng tindig, ang perpektong panga, at ang pamilyar na pamilyar na mukhang matagal na niyang kinamumuhian at gustong kalimutan.

Walang alinlangan. Ang nasa harap niya ay walang iba kundi si Ethan Velez—ang kaniyang kababata, ang kaniyang mortal na kaaway, at ngayon... ang magiging bago niyang amo.